Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι καταπληκτική ταινία είναι η Οδύσσεια του Νόλαν. Τρεις ώρες διάρκεια και περνούν σαν νερό, είσαι μαγνητισμένος στην οθόνη.

Όλες οι επιλογές σε επίπεδο πλοκής είναι εξαιρετικές - ακόμα και οι επιλογές των κομματιών της Οδύσσειας που άφησε εκτός ήταν σοφές γιατί θα άλλαζαν τον τόνο της ταινίας.

Πολύ σπουδαία η σύλληψή του να χρησιμοποιήσει τις περιπέτειες του Οδυσσέα για να δημιουργήσει ένα αντιπολεμικό έπος και να βάλει τον κόσμο να σκεφτεί τι πραγματικά κοστίζουν ακόμα και οι πιο ιδιοφυείς επιλογές στον πόλεμο.

Αγαπημένες μου σεναριακές και σκηνοθετικές επιλογές (θα φροντίσω να μην κάνω σπόιλερ): α)το ότι δεν βλέπουμε ποτέ το πρόσωπο του Αγαμέμνονα. Ο Αγαμέμνονας, που και στην μυθολογία ήταν ένα κτήνος, ουσιαστικά προσωποποιεί τον πόλεμο, άρα αρκεί να τον βλέπουμε με το κράνος.

Μοιάζει να έχει γεννηθεί από την αληθινή ατάκα του Οπενχάιμερ (προηγούμενη ταινία του Νόλαν): "Είμαι ο θάνατος, ο καταστροφέας των κόσμων". β) το ότι η θεά Αθηνά, όπως ανακαλύπτουμε στο τέλος, έχει πάρει την μορφή μιας συγκεκριμένης κοπέλας για συγκεκριμένο λόγο.

Ανατριχιαστικό και πανέξυπνο εύρημα. γ) το ότι ο Νόλαν παίρνει τον χαρακτήρα του Σίνωνα, που δεν υπάρχει στην Οδύσσεια αλλά υπάρχει στην Αινειάδα του Βιργίλιου, και τον μετατρέπει σε σύμβολο αθωότητας - ένα απλό, φτωχό παιδί που γίνεται αντικείμενο εξαπάτησης δύο φορές στην ταινία και χάνει και τη ζωή του.

Επίσης, βάζοντας τον Οδυσσέα να λέει για τον Σίνωνα ότι είναι "o πιο θαρραλέος νεαρός άντρας που γνώρισα" λειτουργεί σε δύο επίπεδα ταυτόχρονα: αναγνωρίζει και τους τόσους αθώους που θυσιάζονται στους πολέμους και, επειδή τον Σίνωνα παίζει ο τρανς ηθοποιός Έλιοτ Πέιτζ, αναγνωρίζει και τον προσωπικό αγώνα του Πέιτζ. δ) το ότι ο Νόλαν αφιερώνει χρόνο στην αρχή της ταινίας για να εξηγήσει γιατί ο Οδυσσέας έπρεπε να πάει στην Τροία - το ότι απλώς άφησε γυναίκα και παιδί και πήγε με τους υπόλοιπους για να φέρει πίσω την ωραία Ελένη δεν θα έστεκε λογικά, αν θέλουμε να πιστέψουμε στον ερωτά του με την Πηνελόπη.

Το κομμάτι της ταινίας από τη στιγμή που φτάνει στην Ιθάκη ως την μνηστηροφονία είναι βαθιά συγκινητικό.

Η επιστροφή, λίγο πριν το τέλος, στο τι συνέβη στην Τροία σε καθηλώνει. Ο Ματ Ντέιμον και η Αν Χάθαγουεϊ είναι υπέροχοι στις ερμηνείες τους και λογικά πάνε τρέχοντας για τα Όσκαρ.

Οι μόνοι που δεν μου ταίριαξαν ιδιαίτερα στους ρόλους τους ήταν ο Τομ Χόλαντ ως Τηλέμαχος και η Ζεντάγια ως θεά Αθηνά. Φαντασμαγορική σκηνοθεσία και φωτογραφία, σπάνια περίπτωση ταινίας όπου ένα υπερθέαμα κουβαλάει τόση ουσία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους