Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1/8/1973. Η αυτοκτονία του Ζαχαριάδη στη Σιβηρία! Δεν τον έσωσε ο Κώστας Λουλές, απεσταλμένος του Χαρίλαου Φλωράκη.

Να σημειωθεί ότι το 1956 το ΚΚΕ καθαίρεσε τον Ζαχαριάδη από την ηγεσία του, ενω το 1957 τον διέγραψε και από μέλος του ως αντικομματικό, φραξιονιστικό, αντιδιεθνιστικό, εχθρικό στοιχείο.

Εξορίστηκε στο Μποροβίτσι κοντά στο Νόβγκοροντ και μεχρι το 1962 εργάστηκε σε δασική επιχείρηση.

Μετέβη μυστικά στη Μόσχα και ζήτησε από την Ελληνική Πρεσβεία να γυρίσει στην Ελλάδα και να δικαστεί.

Λογω αυτού, οι Σοβιετικοί τον εκτόπισαν στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, με το ψευδώνυμο Νικολάι Νικολάγιεβιτς Νικολάγιεφ και υπό 24ωρη επιτήρηση και με προβολέα να φωτίζει το ξύλινο οίκημα που διέμενε.

Είναι γνωστό ότι εκανε πολλές απεργίες πείνας ζητώντας την την απελευθέρωσή του, ενώ ζήτησε και άδεια να φύγει στην Κίνα.

Τελικά, ο Ζαχαριάδης με επιστολή του στις 26/6/1973 προς το ΚΚΣΕ, το KKE και τα δύο από τα τρία παιδιά του, τον Σήφη και την Ολγα (με τον Κύρο είχε έρθει σε ιδεολογική ρήξη) προειδοποιούσε ότι «αν δεν αρθούν όλα τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης, ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης από τη Σοβιετική Ενωση κτλ., κτλ.», τότε «την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης διαμαρτυρίας, θ’ αφτοκτονήσω». Το ΚΚΣΕ του απάντησε ότι την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη για ό,τι του συμβεί θα έχει ο ίδιος. Το ΚΚΕ, ουσιαστικά ο Φλωράκης, έστειλε στο Σουργκούτ τον Κώστα Λουλέ να πείσει τον Ζαχαριάδη να μην εκτελέσει την απειλή του. Ο Λουλές παλιότερα είχε φιλικες σχέσεις με τον Ζαχαριάδη, ο οποίος τον επεσκέπτετο στη Florica της Ρουμανίας, όπου ο τελευταίος τη δεκαετία του ’50 ήταν επικεφαλής της εκεί «Κοινότητος» του ΚΚΕ στην οποίαν είχαν αποκλειστεί όμηροι που είχε πάρει ο «ΔΣΕ» από την Ελλάδα και παιδιά του Παιδομαζώματος. Ο Λουλές δρούσε εκεί βάναυσα προς τα Ελληνόπουλα και τους ομήρους με συχνές απάνθρωπες τιμωρίες (στέρηση φαγητού, φτύσιμο παιδιών από όλους τους συμμαθητές τους, κατακράτηση επιστολών, ψευδείς δηλώσεις προς τον Ερυθρό Σταυρό, κλπ.) (ίδε «Η Φωνή της Ειρήνης». Ι.Κ. Μπουγάς, Εκδόσεις Ερωδιός). Πολλα από αυτά τα «εργα» του Λουλέ είχαν γίνει παρουσία του Ζαχαριάδη στη Florica. Ο Λουλές πήγε στον Ζαχαριάδη και του πρότεινε «να συνεργαστεί με τη νέα ηγεσία» του κόμματος και να μεταφερθεί στη Βουδαπέστη, όπου τότε ήταν η έδρα της KE, και να βοηθά ως σύμβουλός της.

Οι συζητήσεις μεταξύ των δυο ήταν βασανιστικες, όπως θα γραψει ο Ζαχαριάδης σε ενα κείμενο που άφησε πριν πεθάνει.

Τις τελευταίες τρεις ημέρες της ζωής του έγραψε αυτό που απεκάλεσε ο ίδιος το «Μήνυμα από την άλλη μεριά», το οποίον όπως ελεγε του το είχε ζητήσει ο Λουλές και προοριζόταν να το δουν μονο ο Φλωράκης, ο Λουλές και ο Γκένιος)». Ο Λουλές του είχε πει ότι το κείμενο θα το παραλάμβανε άνθρωπος του κόμματος πριν από την 1η Αυγούστου. «Το γραφτό είναι έτοιμο, κανένας όμως δεν ήρθε να το πάρει…» θα γράψει ο Ζαχαριάδης, ενώ για τον Λουλε θα πει: «Του ζήτησα να μείνει μαζί μου ακόμα μια μέρα, αλλά βιαζόταν και μου ‘πε ότι τον περιμένουν κάπου». Επί πλέον, ο Ζαχαριάδης έγραψε στο «Μήνυμα» ότι φεύγοντας ο Λουλές του είπε: «Εγώ πιστεύω ότι δεν θα το κάνεις» (δεν θα αυτοκτονήσεις). Ο Ζαχαριάδης θα γράψει: «Του εύχομαι να μην ξανακάνει τέτοιο λάθος…»! Το τέλος. 1η Αυγούστου 1973. Σιβηρία. Πόλη: Σουργκούτ.

Το φως στην κάμαρα του ξύλινου σπιτιού της οδού Ναγκόρναγια 31-1 παρέμενε αναμμένο αποβραδίς.

Ηταν ήδη απόγευμα.

Ο αστυφύλακας βάρδιας Κορμίλτσεφ ειδοποίησε τον επικεφαλής του τοπικού κλιμακίου της KGB Σόσενκο. «Βλαντίμιρ Αντρέγεβιτς, το φως στο δωμάτιο του “αντικειμένου” δεν έχει σβήσει αποβραδίς.

Κάτι δεν πάει καλά» του είπε.

Σε λίγη ώρα η περιοχή είχε γεμίσει από αστυνομικούς και αξιωματικούς της KGB, της διαβόητης Υπηρεσίας Κρατικής Ασφαλείας της άλλοτε Σοβιετικής Ενωσης.

Αργότερα τέσσερις άνδρες έβγαιναν από το σπίτι κουβαλώντας μέσα σε μια κουβέρτα ένα ανθρώπινο σώμα… Κόντευε πια να βραδιάσει.

Στο σπίτι του ιατροδικαστή Πλετενιόφ φτάνουν οι «μιλιτσιανιέροι» – οι αστυνομικοί της σοβιετικής πολιτοφυλακής Μιλίτσια. «Πρέπει να έρθετε μαζί μας» του είπαν και τον οδήγησαν σε ένα ξενοδοχείο.

Στο κρεβάτι του δωματίου κειτόταν το σώμα ενός ηλικιωμένου άνδρα, 70 ετών, με μια θηλιά σφιγμένη στον λαιμό.

Το σχοινί ήταν περί το ένα μέτρο – ίσως και λίγο περισσότερο – και η μισή γλώσσα του κρεμόταν από το στόμα.

Στο νεκροτομείο διαπιστώθηκε ότι ο νεκρός δεν έφερε καμία κάκωση στο σώμα – εκτός από το σημάδι της θηλιάς στον γέρικο λαιμό του – και ότι τα όργανά του ήταν για την ηλικία του σε καλή κατάσταση, παρά τη σκλήρυνση στα αγγεία της καρδιάς.

Αφού φρόντισε το σημάδι και τη γλώσσα του νεκρού, ο ιατροδικαστής Πλετενιόφ συνέταξε το πιστοποιητικό θανάτου: «Ο θάνατος προήλθε από καρδιακή προσβολή» θα γράψει.

Το πλαστό πιστοποιητικό είχε συνταχθεί κατά παραγγελία της KGB.

Μόνο στο πρωτόκολλο θανάτου ο ιατροδικαστής θα γράψει την αλήθεια: ότι δηλαδή η πραγματική αιτία τού θανάτου του ήταν η ασφυξία η οποία προήλθε από απαγχονισμό! Το γεγονός το αποκάλυψε στα τέλη του 1990, 18 χρόνια μετά, ο σοβιετικός Τύπος: ο Nίκος Ζαχαριάδης είχε αυτοκτονήσει! Ως τότε το θλιβερό μυστικό το γνώριζαν μόνο ελάχιστοι από τις ηγεσίες του ΚΚΣΕ και του KKE, καθώς και η τελευταία σύζυγος και τα παιδιά του αυτόχειρα κομμουνιστή.

Να σημειωθεί ότι στην επιστολή της 26/6/1973, και μόνο στο αντίγραφο προς τα παιδιά του υπήρχε και το εξής «στερνόγραφο»: «Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία.

Χαλάλι τους». Με την παράκληση μάλιστα να γίνει γνωστό «στους κληρονόμους του κουφαριού μονάχα ύστερα απ’ την 1 (πρώτη) Αυγούστου 1973». Κλείνοντας θελω να κάνω μια παρατήρηση σχετικά με τη θέση του Νίκου Ζαχαριάδη για την Κόκκινη Τρομοκρατία του 1943 – 44 και τα δεκάδες χιλιάδες εγκλήματα (σφαγές) εναντίον αμάχων και αιχμαλώτων.

Ως γνωστόν ο Ζαχαριάδης πέρασε την κατοχή στο Νταχάου, εργαζόμενος/συνεργαζόμενος με τους Ναζιστές.

Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 29 Μαίου 1945 σε άριστη φυσική κατάσταση, που έδειχνε ότι στο Νταχάου πέρασε ως φιλοξενούμενος συνεργάτης των Ναζιστών! Στις 11 Ιουνίου 1945, μια ημέρα πριν τη δημοσίευση της αποκήρυξης του Θανάση Κλάρα, είχε μια συνάντηση με τον αδελφό του τελευταίου, τον Μπάμπη Κλάρα.

Από τη σύντομη συζήτηση που είχαν, ξεχωρίζει μια ερώτηση του Ζαχαριάδη: –«Τον Ψαρρό γιατί τον σκότωσε;», και η απάντηση του Μπάμπη Κλάρα, – «Μα δεν τον σκότωσε αυτός!». (εννοούσε, δεν τον σκότωσε ο αδελφός του) Αυτή η ερώτηση του Ζαχαριάδη στον Κλάρα, για τη δολοφονία του Συν/ρχη Ψαρρού, μοιάζει με μια που είχε κάνει στον Σιάντο για τις σφαγές της Κόκκινης Τρομοκρατίας του 1943–44: «Τι τα θέλατε τόσα εγκλήματα ρε Σιάντο; Πώς θα τα συμμαζέψω εγώ τώρα αυτά!!!». Η ερώτησή μου τώρα είναι: μήπως αν ο Ζαχαριάδης ήταν στην Ελλάδα στην Κατοχή, δεν θα άφηνε να βγεί ο σφαγέας Βελουχιώτης στο βουνό, ούτε θα ακούγονταν τα λόγια του Σιάντου: «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι Γκεσταπίτης*», ή το «Θανάση, να στρώσεις τον Μωριά με κορμιά!». (*) το είχε δηλώσει στον Καρτάλη στο αεροδρόμιο της Νεράιδας τον Αύγουστο του 1943. Ioannis Bougas

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους