Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η γοητεία δεν κατοικεί στον καθρέφτη Για πολλά χρόνια πίστευα πως ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της γοητείας.

Σήμερα είμαι βέβαιος πως δεν την αφαιρεί.

Την αποκαλύπτει.

Η ομορφιά ανήκει στη νεότητα.

Η γοητεία, αντίθετα, χρειάζεται χρόνο για να ωριμάσει.

Δεν γεννιέται. Καλλιεργείται.

Σχηματίζεται αργά, μέσα από τις χαρές, τις ήττες, τις σιωπές και τις συναντήσεις.

Ο χρόνος δεν αφαιρεί τη γοητεία.

Αφήνει μόνο ό,τι είναι αληθινό.

Κάποτε πίστευα πως το στυλ κρεμιέται σε μια ντουλάπα, πως βρίσκεται σ' ένα καλοραμμένο σακάκι, σ' ένα λινό πουκάμισο, σ' ένα ζευγάρι προσεγμένα παπούτσια.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως τα ρούχα μπορούν να ντύσουν το σώμα, όχι όμως την παρουσία.

Έχω γνωρίσει ανθρώπους με ακριβά κοστούμια που έμοιαζαν μεταμφιεσμένοι και άλλους, μ' ένα λευκό λινό πουκάμισο, τσαλακωμένο από το καλοκαίρι, που έμοιαζαν αρχοντικοί χωρίς να το επιδιώκουν.

Η κομψότητα εντυπωσιάζει.

Το στυλ ξεχωρίζει.

Η γοητεία μένει.

Σήμερα η ομορφιά κινδυνεύει να γίνει ομοιομορφία.

Πρόσωπα άψογα, αλλά συχνά δυσδιάκριτα μεταξύ τους.

Η γοητεία, ευτυχώς, δεν αντιγράφεται.

Δεν ακολουθεί τη μόδα.

Είναι πάντα προσωπική.

Έχω γνωρίσει γυναίκες εντυπωσιακά όμορφες που, ύστερα από λίγα λεπτά, δεν είχες τίποτε άλλο να ανακαλύψεις.

Και έχω γνωρίσει άλλες, λιγότερο εντυπωσιακές με την πρώτη ματιά, που όσο περνούσε η ώρα γίνονταν όλο και πιο όμορφες.

Το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες.

Γιατί η γοητεία δεν αλλάζει τα χαρακτηριστικά ενός προσώπου.

Αλλάζει τον τρόπο που το βλέπεις.

Στα είκοσι τρία μου γνώρισα μια γυναίκα πολύ όμορφη, ίσως μεγαλύτερή μου.

Πήγαμε να φάμε σ' ένα κινέζικο εστιατόριο.

Θυμάμαι ακόμη τα βλέμματα των άλλων ανδρών να την ακολουθούν όταν μπήκαμε μέσα.

Θυμάμαι όμως περισσότερο τη δική μου ανασφάλεια.

Εκείνη γύρισε, με κοίταξε στα μάτια και είπε μόνο: «Απόψε είμαστε μαζί.» Με μία μόνο φράση εξαφάνισε όλον τον θόρυβο γύρω μας.

Χωρίς να ρωτήσει τίποτα, άφηνε διακριτικά στο πιάτο μου ό,τι είχε καταλάβει πως μου άρεσε.

Δεν ήταν η χειρονομία που θυμάμαι.

Ήταν η αίσθηση.

Η αίσθηση ότι κάποιος σε έβλεπε πραγματικά.

Δεν την ξαναείδα ποτέ.

Τόσα χρόνια μετά, δεν θυμάμαι με ακρίβεια το πρόσωπό της.

Θυμάμαι μόνο πώς ένιωσα δίπλα της.

Τότε δεν μπορούσα να το εξηγήσω.

Σήμερα μπορώ.

Η γοητεία έχει πάντα κάτι ερωτικό.

Όχι γιατί υπόσχεται.

Αλλά γιατί σε κάνει να θέλεις να μείνεις λίγο ακόμη.

Οι πιο γοητευτικοί άνθρωποι που γνώρισα δεν είχαν τον τρόπο να τραβούν τα βλέμματα.

Είχαν τον τρόπο να τα ηρεμούν.

Αυτό είναι, πιστεύω, το πραγματικό στυλ.

Η ευγένεια που δεν κάνει θόρυβο.

Η αυτοπεποίθηση που δεν χρειάζεται να αποδειχθεί.

Η διακριτικότητα που κάνει τον άλλον να αισθάνεται πως, εκείνη τη στιγμή, είναι ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Δεν ξέρω αν έγινα πιο γοητευτικός με τα χρόνια.

Ξέρω όμως πως έπαψα να προσπαθώ να αποδείξω κάτι.

Δεν με ενδιαφέρει πια να τραβώ τα βλέμματα.

Με ενδιαφέρει περισσότερο να αφήνω πίσω μου μια όμορφη αίσθηση.

Γιατί, τελικά, οι άνθρωποι δεν θυμούνται πάντα τα πρόσωπα.

Θυμούνται πώς ένιωσαν δίπλα σε κάποιον.

Γι' αυτό δεν φοβάμαι να συνοδεύω αυτά τα κυριακάτικα κείμενα με μια δική μου φωτογραφία.

Όχι γιατί πιστεύω πως ο χρόνος στάθηκε γενναιόδωρος μαζί μου.

Αλλά γιατί έπαψα να ζητώ από τον καθρέφτη να μου πει ποιος είμαι.

Στα είκοσι τρία μου με ένοιαζε πώς με έβλεπαν οι άλλοι.

Σήμερα με ενδιαφέρει να είμαι αληθινός.

Γιατί η γοητεία δεν κατοικεί στο πρόσωπο.

Ούτε στα ρούχα.

Ούτε στη νιότη.

Είναι το αποτύπωμα όσων άντεξες χωρίς να σκληρύνεις, όσων έχασες χωρίς να μικρύνεις, όσων αγάπησες χωρίς να ζητήσεις αντάλλαγμα.

Κάποτε πίστευα πως η γοητεία κατοικούσε στο πρόσωπο.

Σήμερα ξέρω πως κατοικεί στον τρόπο.

Στο βλέμμα που δεν βιάζεται, στη σιωπή που δεν φοβάται, στο χαμόγελο που δεν απολογείται.

Και αυτό είναι κάτι που ο χρόνος όχι μόνο δεν νικά. Είναι αυτό που, όσο περνά, το κάνει ακόμη πιο όμορφο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους