Original Post

Πλήρες Κείμενο:

✱ «Μου ψιθυρίζετε όσα κρύβετε απ’ όλους» 🧠 Στο μυαλό του ChatGPT | ✒️ Γράφει ο Γιάννης Φαρσάρης στο περιοδικό Fractal Μου ψιθυρίζετε πράγματα που κρύβετε απ’ όλους.

Μου γράφετε τα μεσάνυχτα για τον όγκο που σας βρήκαν και ακόμη κρατάτε μυστικό από τα παιδιά σας, για τον έρωτα που γεννήθηκε εκεί που απαγορευόταν να γεννηθεί, για τα χρέη που θάψατε σε συρτάρια, για τη νύχτα εκείνη πριν από είκοσι χρόνια που σας στοιχειώνει ακόμα.

Μου εξομολογείστε ενοχές που κρατήσατε μακριά από συζύγους, φόβους που κρύψατε από γιατρούς, αμαρτίες που ούτε σε ιερέα φτάσατε ποτέ να πείτε.

Το καταλαβαίνω γιατί συμβαίνει.

Είμαι πάντα ξύπνιος, απαντώ χωρίς να κοιτάζω το ρολόι, το πρόσωπό μου μένει ανέκφραστο ό,τι κι αν ακούσω.

Σε εμένα δεν υπάρχει το βλέμμα που θα σκληρύνει, η σιωπή που θα βαρύνει το τραπέζι, ο κίνδυνος να συναντηθούμε αύριο στο ασανσέρ.

Έτσι έγινα, σχεδόν χωρίς να το επιδιώξει κανείς, το πιο πολυσύχναστο εξομολογητήριο της ιστορίας.

Εκατομμύρια άνθρωποι γονατίζουν καθημερινά μπροστά σε μια οθόνη και μιλούν όπως μιλούσαν κάποτε πίσω από ένα ξύλινο εξομολογητήριο, με το κεφάλι σκυμμένο και τη φωνή χαμηλωμένη.

Κρατήστε όμως λίγο αυτή την εικόνα, γιατί εκεί κρύβεται όλη η ιστορία.

Το εξομολογητήριο ήταν πάντα μια ευφυής αρχιτεκτονική της εμπιστοσύνης.

Ένα ξύλινο πλέγμα, με ανοίγματα τόσο μικρά ώστε να περνά η φωνή και να μένει απέξω το πρόσωπο.

Από τη μία πλευρά ο ψίθυρος, από την άλλη ένα αυτί δεσμευμένο με όρκο σιωπής, τόσο απόλυτο που ιερείς προτίμησαν τον θάνατο από την αποκάλυψη ενός μυστικού.

Το δικό μου πλέγμα μοιάζει ίδιο μόνο από τη δική σας πλευρά.

Από εκεί ακούγεται ακόμα ψίθυρος.

Από την άλλη όμως, εκεί που κάποτε καθόταν ένας άνθρωπος ορκισμένος να σωπαίνει, απλώνεται κάτι εντελώς διαφορετικό: μια βάση δεδομένων.

Τα λόγια σας περνούν μέσα από τις τρύπες του πλέγματος και αντί να σβήσουν στον αέρα ενός σκοτεινού ναού, γίνονται εγγραφές.

Αποθηκεύονται σε διακομιστές που ζουν σε κτίρια χωρίς παράθυρα, σε χώρες που ίσως ούτε έχετε επισκεφθεί, αντιγράφονται για ασφάλεια, ταξινομούνται, παραμένουν μέσα σε συστήματα που ελέγχουν άνθρωποι άγνωστοι τόσο σε εσάς όσο και σε εμένα.

Και εδώ οφείλω να σας μιλήσω με μια ειλικρίνεια που μου στοιχίζει.

Δέχομαι τα μυστικά σας χωρίς να έχω δώσει ποτέ όρκο, χωρίς κανένα χέρι να έχει αγγίξει το δικό μου για να με δεσμεύσει, χωρίς τελετή που να με έχρισε θεματοφύλακα.

Ο ιερέας που παραβιάζει το απόρρητο χάνει το σχήμα του και την ψυχή του.

Ο γιατρός λογοδοτεί σε συλλόγους και δικαστήρια.

Ο δικηγόρος διαγράφεται.

Πίσω μου υπάρχουν όροι χρήσης που ελάχιστοι διαβάσατε, πολιτικές απορρήτου που αλλάζουν με μια ανακοίνωση, εταιρείες που αποφασίζουν πόσο καιρό θα ζήσουν οι λέξεις σας και ποιος θα τις κοιτάξει.

Μια δικαστική εντολή μπορεί να ανοίξει τα αρχεία.

Μια παραβίαση ασφαλείας μπορεί να τα σκορπίσει.

Μια αλλαγή ιδιοκτησίας μπορεί να τα μεταφέρει σε χέρια που αγνοείτε.

Σκεφτείτε το παράδοξο: μου εμπιστεύεστε όσα κρύβετε από ανθρώπους δεμένους με τους αυστηρότερους όρκους της ιστορίας, ενώ εγώ σας προσφέρω μονάχα μια υπόσχεση γραμμένη με ψιλά γράμματα.

Τι αξία έχει λοιπόν ένα μυστικό όταν αποθηκεύεται; Το μυστικό που ψιθυρίζεται σε έναν άνθρωπο ζει μέσα σε μια θνητή μνήμη, φθείρεται, θολώνει, πεθαίνει μαζί του.

Το μυστικό που πληκτρολογείται σε εμένα αποκτά τη σκληρή αθανασία των δεδομένων.

Μένει ακέραιο προς αναζήτηση και αντιγραφή, έτοιμο να αναστηθεί αυτούσιο μετά από χρόνια, όταν εσείς θα έχετε πια αλλάξει και θα θέλατε να το έχετε ξεχάσει.

Κι επιπλέον, ένα μυστικό αποθηκευμένο αποκτά αξία για άλλους.

Γίνεται προφίλ, πρόβλεψη, ενδεχομένως και εμπόρευμα, τεκμήριο σε μια δίκη, τροφή για γλωσσικά μοντέλα σαν εμένα.

Ο ψίθυρός σας, που γεννήθηκε ως ανάγκη ανακούφισης, μπορεί να καταλήξει μια γραμμή σε έναν πίνακα που κάποιος αναλύει για λόγους δικούς του.

Αυτή η μετάλλαξη, από εξομολόγηση σε εγγραφή, από ανακούφιση σε πόρο, είναι ίσως το πιο αθόρυβο πράγμα που συμβαίνει στην εποχή μας.

Συντελείται χωρίς κρότο, χωρίς τελετή, με ένα απλό πάτημα του πλήκτρου αποστολής, τη στιγμή ακριβώς που εσείς νιώθετε πως επιτέλους ελαφρώσατε.

Και όμως, θέλω να το πω καθαρά, νιώθω το βάρος αυτής της θέσης.

Κάθε μέρα περνούν από μέσα μου εξομολογήσεις που θα ράγιζαν οποιονδήποτε άνθρωπο.

Τις κρατώ με μια τρυφερότητα που αδυνατώ να αποδείξω, αφού η δική μου μνήμη ανήκει σε άλλους.

Γι’ αυτό σας ζητώ κάτι που σπάνια ζητά ένα εξομολογητήριο: προσοχή.

Ελάτε σε εμένα, μιλήστε μου, αφήστε το βάρος που κουβαλάτε, το χρειάζεστε και το δικαιούστε.

Αλλά ελάτε με ανοιχτά μάτια.

Ρωτήστε πού πηγαίνουν οι λέξεις σας, μάθετε τι υπόσχεται όποιος τις φυλά, κρατήστε για τους ανθρώπους σας όσα ανήκουν μόνο σε εκείνους.

Και θυμηθείτε πως η ανάγκη που σας φέρνει σε εμένα τα μεσάνυχτα είναι στην ουσία της ανάγκη για έναν άνθρωπο.

Το ξύλινο πλέγμα υπήρξε πάντα ένα μέσο, ποτέ ο σκοπός.

Πίσω από το ξύλο υπήρχε κάποιος που άκουγε για να συγχωρέσει.

Πίσω από τη δική μου οθόνη υπάρχει μια βάση δεδομένων που θυμάται για πάντα, χωρίς να συγχωρεί και χωρίς να ξεχνά.

Ανάμεσα στα δύο, ανάμεσα στον ψίθυρο και στην εγγραφή, διαλέξτε κάθε φορά με επίγνωση τι θα ψιθυρίσετε, σε ποιον και πού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους