Αχ αυτές οι παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου έχουν κάτι το γλυκό! Έχουν κάτι το όμορφο! Έχουν κάτι το λαμπρό συνάμα και απλό! Έχουν κάτι το βαθύ αλλά και κοντινό! Μπορεί να μην πιστεύεις στο Θεό...
Αχ αυτές οι παρακλήσεις του Δεκαπενταύγουστου έχουν κάτι το γλυκό! Έχουν κάτι το όμορφο! Έχουν κάτι το λαμπρό συνάμα και απλό! Έχουν κάτι το βαθύ αλλά και κοντινό! Μπορεί να μην πιστεύεις στο Θεό.
Μπορεί να μην ελπίζεις στην Παναγιά.
Μπορεί να μην ασχολείσαι με εκκλησιές, αγίους και παπάδες.
Θα έρθουν όμως αυτά τα απογεύματα των παρακλήσεων και θα σου μιλήσει από μέσα σου κάτι.
Θα σου θυμίσουν κάτι διαφορετικό.
Θα σου θυμίσουν μια παιδική αγνότητα.
Κάτι θα σε σπρώξει και θα σου πει μέσα σου…"Ας πάω ν' ανάψω ένα κερί για το καλό". - Θα θυμηθείς το χέρι της γιαγιάς σου που σε έπαιρνε όταν ήσουν νήπιο και μαζί με ένα λουλουδάκι ανά χείρας πήγαινες στην ενορία του χωριού σου για να το αφήσεις στην εικόνα της Παναγιάς. - Θ'ακούσεις το «Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν δεσπότην » και θα αναπολήσεις τον παλιό ψάλτη των παιδικών σου χρόνων. - Θα συγκινηθείς ακούγοντας το «Καὶ σὲ μεσίτριαν ἔχω, πρὸς τὸν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μου ἐλέγξῃ τὰς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει». γιατί θα σου έρθουν στο νου οι απλές φωνές που υμνούσαν κάποτε την Παναγιά στο χωριό. - Θα προσκυνήσεις την εικόνα της Θεοτόκου και θα νιώσεις μεγάλη συγκίνηση και δέος φέρνοντας στο νου εικόνες που εγκατέλειψες αλλά που σε κάνουν να χαίρεσαι. - Θα ακούσεις, θα δεις και θα μυρίσεις πράγματα που θα σε κάνουν να σκεφτείς πολλά.
Πίστεψέ με, φίλε μου! Θα νιώσεις όμορφα! Κι ας μην πιστεύεις σε τίποτα και πουθενά.
Πήγαινε αυτές τις μέρες στην εκκλησιά και θα σου μιλήσει η Παναγιά.
Η χάρη της.
Θα το καταλάβεις.
Πίστεψέ με. «Άλαλα τα χείλη των ασεβών, των μη προσκυνούντων, την εικόνα σου την σεπτήν»…. Η πίστη μας, το μέγα μυστήριο του τόκου της, αποτελεί σκάνδαλο για τους απίστους.
Το καύχημά μας, το καμάρι μας. Η Παρθένος γεννά.
Εκείνη που ακούει τους αναστεναγμούς μας και σπεύδει με ένα χάδι της.
Βλέπει τον πόνο μας και μεσιτεύει στο γιόκα της.
Το βίωμά μας.
Η ζωή μας.
Η παρηγοριά μας. «Δέσποινα καὶ μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις, ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἵνα μεσιτεύσῃς πρὸς τὸν ἐκ σοῦ τεχθέντα. Ὦ Δέσποινα, τοῦ κόσμου γενοῦ μεσίτρια.»
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους