Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΠΕΠΛΟ Λένε πως το γαλάζιο είναι το χρώμα του ουρανού.

Εγώ πιστεύω πως είναι η μνήμη μιας αγκαλιάς που δεν έπαψε ποτέ να σκεπάζει τον κόσμο.

Κάθε φορά που ο φόβος γίνεται σύννεφο και βαραίνει την ψυχή, ένα πέπλο απλώνεται σιωπηλά πάνω από τα βλέμματα, πάνω από τις πληγές, πάνω από τις προσευχές που δεν βρήκαν ακόμη λέξεις.

Δεν υφαίνεται από μετάξι.

Υφαίνεται από δάκρυα που έγιναν ελπίδα, από ψιθύρους που έγιναν πίστη, από αγάπη που δεν ζήτησε ποτέ αντάλλαγμα.

Κι όποιος στάθηκε έστω μια στιγμή κάτω από τη σκιά του, έμαθε πως ακόμη και η πιο μεγάλη μοναξιά μπορεί να χωρέσει μέσα στη ζεστασιά μιας μητρικής παρουσίας.

Γι' αυτό, όταν σηκώνω το βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο, δεν βλέπω μόνο τον ουρανό. Βλέπω ένα πέπλο ανοιχτό, που εξακολουθεί να αγκαλιάζει τον κόσμο. Σμαραγδή Μητροπούλου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους