Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απλά μαθήματα οικονομίας. Για μια σοσιαλιστική κοινωνία, το να καίγονται δάση είναι καταστροφή.

Είναι αποδιοργάνωση του οικοσυστήματος, είναι γενοκτονία της βιοποικιλότητας, είναι ερημοποίηση, είναι κατάρρευση της επαρχίας και των προαστίων, είναι το τέλος του πρωτογενή τομέα και πολλών ακόμα κλάδων, είναι αύξηση των καρκίνων, των εγκεφαλικών, των αναπνευστικών προβλημάτων, των καρδιοπαθειών, είναι οι πλημμύρες του χειμώνα, η ακόμα μεγαλύτερη αύξηση της θερμοκρασίας, είναι η ενίσχυση της κλιματικής αλλαγής, της ξηρασίας, της έλλειψης νερού, της μόλυνσης είναι η φτωχοποίηση του λαού της χώρας.

Για αυτό το λόγο κι ανεξαρτήτως κόστους, δουλειάς, θυσιών, χρόνου το κράτος συντονίζεται ώστε να βάλει προτεραιότητά του την αντιμετώπιση του φαινομένου και σε επίπεδο πρόσληψης –κυρίως- και σε επίπεδο διαχείρισης/ feedback.

Καθίζει κάτω φορείς, ντόπιους, υπηρεσίες, Αρχές, εμπειρογνώμονες, επιστήμονες και φτιάχνει μακροπρόθεσμα σχέδια για να διαχειριστεί την κατάσταση.

Δημιουργεί νέες υπηρεσίες, κάνει εξτρά εκπαιδεύσεις, φέρνει τον καλύτερο εξοπλισμό και κάνει σύμμαχο της τεχνολογία και την επιστήμη, προσλαμβάνει το καλύτερο προσωπικό και του δίνει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, τις πιο ασφαλείς, ανανεώνει τις υποδομές, φτιάχνει ένα τεράστιο σχέδιο πρόληψης που μπορεί να περιλαμβάνει ακόμα και τους ντόπιους, να προστατεύει ο καθένας τον τόπο του, τη γη του, τα σπίτια και τα χωράφια του, κι όταν κάτι ακόμα στραβώσει πας στη λογική του «μαύρου κουτιού» που συμβαίνει στα αεροπορικά δυστυχήματα, να δεις τι δεν πήγε καλά, τι ξέφυγε, τι δεν είχε προληφθεί κι ανανεώνεις το σχέδιο σου με βάση τις καινούργιες πληροφορίες.

Αυτά, στις σοσιαλιστικές προσεγγίσεις.

Στον καπιταλισμό τα πράγματα είναι αλλιώς.

Οι φωτιές είναι ευκαιρία κέρδους, άμεσου κέρδους, όπως τα πάντα.

Πρώτα και κύρια γιατί οι φωτιές δημιουργούν καινούργιο λίπος, καινούργια σάρκα για φάγωμα.

Περιοχές που είχαν αποκλειστεί ως δασικές, ως προστατευόμενες, ως αρχαιολογικές, ξαφνικά είναι ελεύθερες προς χρήση.

Σε χώρες δη όπως η Ελλάδα που δεν έχουμε κτηματολόγια κι οργάνωση, τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα.

Έχουν υπολογιστεί πάνω από εκατό χιλιάδες κατοικίες που έχουν χτιστεί σε καμένες εκτάσεις, είναι σίγουρο με τα υποτυπώδη μέσα που έχουμε κάνει τις μετρήσεις ότι είναι πολύ παραπάνω.

Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού αξιοποίησε τα καμένα για να φτιάξει σπίτια κι εξοχικά.

Κι ακόμα καλύτερα ένα μεγάλο μέρος των εργολάβων έκανε χρυσές δουλειές, γιγαντώθηκε, από το πουθενά.

Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν μιλάμε για τουριστικές μονάδες, ξενοδοχεία, πισίνες, ιστορίες.

Δεν είναι τυχαίο που καίγονται και ξανακαίγονται νησιά και τουριστικοί προορισμοί.

Και δεν είναι μόνο το χτίζω πάνω στα καμένα.

Δεν είναι μόνο ότι ολόκληρα δάση γίνονται τεράστια τουριστικά θέρετρα με θέα.

Είναι το χτίζω και στην ευρύτερη περιοχή, ακόμα και στα νόμιμα.

Όταν καίγεται η μισή Ρόδος πχ και θα πληγεί ο τουρισμός της, πέφτουν οι τιμές και στη μη καμένα, κι αυτό που ο μεγάλος καρχαρίας του τουρισμού θα το έπαιρνε με χίλια ευρώ, τώρα θα το πάρει με εκατό.

Μη σου πω ότι θα του δώσει και κίνητρα το κράτος για να χτίσει εκεί που μέχρι χτες παρακαλούσε να το πάρει.

Μέχρι να το χτίσει, έχει επανέλθει κι ο τουρισμός κι απολαμβάνει τα κέρδη απευθείας.

Αντίστοιχα χτίζουν τις εγκαταστάσεις τους κι ένα σύνολο από βιομηχανίες και βιοτεχνίες.

Επεκτείνονται οι ζώνες τους, χτίζουν αποθήκες, φτιάχνονται λατομεία –και μάλιστα νόμιμα-, μάντρες, αποθήκες, συνεργεία, βιοτεχνικά υπόστεγα, αιολικά πάρκα, κτλ.

Όταν ακόμα είχαμε πρωτογενή τομέα στην Ελλάδα, τα καμένα γίνονταν διπλασιασμός και τριπλασιασμός της περιουσίας των αγροτών που είχαν δόντι και καλές γνωριμίες.

Κι υπάρχει και μια άλλη βιομηχανία που φτιάχνεται επί τούτου.

Αυτήν που έφερε ο Μητσοτάκης στην Ελλάδα.

Την ιστορία με τις ιδιωτικές ασφάλειες σπιτιών και περιουσίας.

Το κράτος αποφασίζει να μη δίνει αποζημιώσεις, οπότε η προστασία του σπιτιού περνά στην ατομική ευθύνη.

Αν δεν το ασφαλίσεις και σου καεί, κάηκες.

Τα ενεργά ασφαλιστήρια συμβόλαια κατοικίας ξεπέρασαν τα 1,35 εκατομμύρια τα τελευταία δυο χρόνια.

Οι κατοικίες που ασφαλίστηκαν για φυσικές καταστροφές (πυρκαγιά, σεισμό, πλημμύρα) αυξήθηκαν κατά 54,5%. Η συνολική παραγωγή ασφαλίστρων της ιδιωτικής αγοράς ξεπέρασε τα 6 δισεκατομμύρια ευρώ.

Μπίζνα, όχι αστεία.

Κι όλα αυτά –και πόσα άλλα- απαντάνε στο γιατί δεν υπάρχει σχέδιο για τις πυρκαγιές, γιατί το προσωπικό της πυροσβεστικής αφήνεται να καεί, τα μέσα δεν επαρκούν, γιατί όσα χρόνια θυμάμαι τον εαυτό μου συζητάμε τα ίδια και θα λέμε και στο μέλλον τα ίδια, γιατί καμία κυβέρνηση δεν ασχολείται σοβαρά πέρα από ξύλινες δηλώσεις.

Με το Μάτι μόνο ταρακουνήθηκαν γιατί χύθηκε πολύ αίμα, μαζικά.

Ε βρήκαν το 112 και ξεμπέρδεψαν και με αυτό.

Φύγετε κι αφήστε την φωτιά να κάνει τη δουλειά της, να κονομήσουμε.

Και δεν είναι ότι μας αγαπάνε, το επικοινωνιακό είναι.

Μην ξυπνήσει το θυμικό τώρα με εκατοντάδες νεκρούς και μας πάρουν την κουτάλα από τα χέρια.

Τώρα αν πεθαίνουν τρεις εδώ, πέντε εκεί, δυο παραπέρα, δε συσσωρεύεται η συλλογική οργή, δεν περνά καμία ουδό πυροδότησης, οπότε βγάζουμε μια Βούλτεψη να πει δυο μαλακίες και συνεχίζουμε.

Αν σχεδίαζαν τα αντιπυρικά σχέδια όπως την επικοινωνιακή πολιτική θα ήμασταν κράτος πρότυπο.

Και στον καπιταλισμό ο λαός είναι ακαλλιέργητος, διασπασμένος, λύκος της στέπας, χωρίς ταξική συνείδηση, με την νοθευμένη αντίληψη της ατομικής ελευθερίας του επικίνδυνου και της ελευθερίας του λόγου του ηλίθιου και του άσχετου αντί για κριτική σκέψη κι αντίληψη, με συσσωρευμένη οργή και θλίψη, σαν τον σκύλο στο πείραμα με τη μαθημένη ανικανότητα.

Είναι ευάλωτος να πιστέψει το οτιδήποτε, οι ίδιοι που του καίνε τη ζωή του δείχνουν έναν πιο αδύναμο κι εξαθλιωμένο, τον ονοματίζουν ως εχθρό και τον κάνουν αποδιοπομπαίο τράγο.

Κι αυτοί το μασάνε το παραμύθι.

Τους δείχνει ο τρισεκατομμυριούχος Μασκ τους πεινασμένους κι αυτοί από πίσω να γαβγίσουν όπου τους δείχνει το αφεντικό.

Για όλα έφταιγαν οι Εβραίοι τον προηγούμενο αιώνα, τώρα φταίνε οι Ρομά, οι μουσουλμάνοι, οι πρόσφυγες, οι μετανάστες, οι ΛΟΑΤΚΙ.

Ο άνθρωπος του καπιταλισμού δε μπορεί να σκεφτεί, μπορεί μόνο να νιώσει.

Και τι νιώθει ένας καταπιεσμένος άνθρωπος, ένας άνθρωπος χωρίς ελπίδα, ένας άνθρωπος θύμα βίας κι εκμετάλλευσης; Μόνο μίσος, φόβο κι οργή.

Άρα για τον καπιταλισμό οι πυρκαγιές είναι ευκαιρία, να μάθεις ότι έπαθες καρκίνο και να πανηγυρίζεις που θα πάρεις επίδομα, να μάθεις ότι πεθαίνουν οι γονείς σου και να χαίρεσαι που θα σου χαριστεί το δάνειο, κάτι τέτοιο, τέτοια αρρώστια και τέτοια ψυχεδέλεια πάμε να κληροδοτήσουμε στους αγέννητους.

Είναι τόσο πρεζάκια του κέρδους που ακόμα κι από τον τάφο τους θέλουν να φάνε. Αυτό το σύστημα δε γίνεται καλύτερο. Μόνο συντρίβεται κι ανατρέπεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους