Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα σπάνιο βιβλίο από αυτά που δεν θέλεις να τελειώσεις, τελείωσε... Είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τον David Lodge.

Πέρσι είχα αντισταθεί.

Διαβάζοντας την περιγραφή, είχα βιαστεί να το κατατάξω ως άλλη μία ιστορία γύρω από την κρίση ή την κατάθλιψη ενός λευκού, στρέιτ άνδρα.

Τα τελευταία χρόνια, χωρίς να το καταλάβω ίσως, είχα αναπτύξει μια κάποια αντίσταση απέναντι στους άντρες συγγραφείς.

Φέτος όμως, ξαναδιαβάζοντας την ίδια περιγραφή, κάτι λειτούργησε διαφορετικά.

Κάτι με τράβηξε και χαίρομαι που το ακολούθησα.

Γέλασα πολύ.

Είναι από εκείνα τα βιβλία που κυλούν αβίαστα και διαβάζονται με λαχτάρα.

Κι όμως, εκεί που νόμιζα ότι ήξερα τον τόνο του, με αιφνιδίασε.

Προς το τέλος βρέθηκα βαθιά συγκινημένη, μέχρι δακρύων... με τρομερή αντίσταση να γυρνάω τις τελευταίες σελίδες.

Υπάρχουν φορές που η ανάγνωση γίνεται μια βαθιά συνάντηση με έναν συγγραφέα.

Γίνεται θεραπευτική.

Ακόμη είμαι μαγεμένη από τη διαδρομή που μου χάρισε.

Είναι από εκείνα τα βιβλία που μεταμορφώνουν, σχεδόν ανεπαίσθητα, και τον αναγνώστη όσο προχωρά μαζί τους.

Για πρώτη φορά ένιωσα πως συγγραφέας, ήρωας και αναγνώστης βαδίζουν μαζί.

Η διαδρομή που ανοίγει στο τέταρτο μέρος του βιβλίου δεν αφορά μόνο τον ήρωα· γίνεται κοινή πορεία και για τους τρεις μας. Εκδόσεις Κυψέλη Μετάφραση: Γιώργος Μπαρουξής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους