Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η χώρα έχει βυθιστεί στο μαύρο. Το μαύρο που αφήνει η φωτιά πίσω της.

Φωτιά που καίει ακόμα δυστυχώς... Τραγικότερο όλων οι πέντε χαμένες ανθρώπινες ζωές.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα αυξηθεί το νούμερο.

Σπίτια, αγροτικές εγκαταστάσεις και περιουσίες έγιναν στάχτη.

Και χιλιάδες ζώα, οικόσιτα ή άγρια που δεν θα καταμετρηθούν ποτέ... Και βέβαια, μαζί τους χάνεται και ένα τεράστιο κομμάτι του φυσικού μας πλούτου, που δεν αποτιμάται εύκολα σε ευρώ.

Για όσους είδαν τη ζωή τους να καίγεται μέσα σε λίγες ώρες, η οργή είναι δικαιολογημένη.

Είναι η αγωνία ανθρώπων που έχασαν κόπους μιας ζωής.

Γι' αυτούς τώρα θα ξεκινήσει ο Γολγοθάς της αποζημίωσης.

Θα περιμένουν κάνα δυο χρόνια μέσα από διαδικασίες, αιτήσεις, επιτροπές και γραφειοκρατία για να πάρουν αυτά που δικαιούνται.

Την ίδια ώρα, μακριά από τα μέτωπα της φωτιάς, ξεκινούν οι γνώριμες αναλύσεις.

Οι "δασολόγοι" και οι "πυροσβέστες του καναπέ και της ξαπλώστρας", που γνωρίζουν τα πάντα, έχουν έτοιμες απαντήσεις για όλα και μοιράζουν ευθύνες με την ίδια ευκολία που αλλάζουν κανάλια. Π@π@ρολόγοι... Η κριτική είναι αναγκαία.

Οι ευθύνες πρέπει να αναζητούνται.

Η πρόληψη, η διαχείριση των δασών και η αποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού πρέπει να κρίνονται αυστηρά.

Αλλά η πραγματικότητα δεν χωρά σε εύκολα συνθήματα και σε απόψεις που γράφονται από την ασφάλεια του καναπέ ή της ξαπλώστρας στην παραλία... Και δίπλα σε όλα αυτά υπάρχει μια κοινωνία που συνεχίζει κανονικά.

Οι παραλίες γεμίζουν, οι διακοπές συνεχίζονται, η καθημερινότητα προχωρά.

Και ίσως έτσι πρέπει να είναι.

Αρκεί να μη μάθουμε να κοιτάμε τις καμένες εκτάσεις σαν μια ακόμη είδηση που ξεχνιέται την επόμενη μέρα.

Γιατί μετά τη φωτιά έρχεται η δύσκολη πραγματικότητα των ανθρώπων που μένουν πίσω.

Τα σπίτια θα ξαναχτιστούν.

Οι στάβλοι θα ξαναφτιαχτούν.

Οι δρόμοι θα αποκατασταθούν.

Τα έργα των ανθρώπων, όσο μεγάλος κι αν είναι ο πόνος της απώλειας, μπορούν κάποτε να ξαναγίνουν.

Η φύση όμως έχει τον δικό της χρόνο.

Εκεί που κάποτε φύτρωνε θυμάρι και άγρια μέντα, εκεί που το δάσος είχε τη δική του μυρωδιά και ζωή, σήμερα μένει στάχτη και σιωπή.

Ένα δάσος που χρειάστηκε δεκαετίες για να δημιουργηθεί δεν αντικαθίσταται με μια δενδροφύτευση για τις κάμερες.

Αυτό που χάθηκε σήμερα ίσως χρειαστεί δύο γενιές για να ξαναγίνει.

Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι μόνο τι κάναμε όταν καιγόταν η Ελλάδα. Θα είναι τι κάναμε πριν ξανακαεί...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους