Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΤΗΣ Ο κόσμος ετοιμάζεται για μικρότερες ή μεγαλύτερες διακοπές και ο εκπαιδευτικός μετρά όχι πλέον τις ημέρες, αλλά τις ώρες μέχρι την επόμενη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθημερινά, είναι υποχρεωμένος να παίρνει πολλές αποφάσεις για ασήμαντα για κάποιους -πλην σημαντικότατα για τον ίδιο- ζητήματα: αν θα αγοράσει την α ή β μάρκα γάλατος ή απορρυπαντικού, επειδή είναι φθηνότερη κατά 10 λεπτά ή αν τον παίρνει οικονομικά να αγοράσει απέξω καφέ με 2.20. Ο Έλληνας εκπαιδευτικός ανήκει στην μειονότητα των εργαζομένων που βρίσκονται αξιοκρατικά στη θέση τους και έχει πολλά προσόντα για την απόκτηση των οποίων έχει αξιολογηθεί κυριολεκτικά πάνω από 50 φορές (πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, ξένες γλώσσες, γνώσεις Η/Υ, επιμορφωτικά σεμινάρια). Δεν έχει δώρα, δεν έχει επιδόματα και ο μισθός του προκαλεί κλαυσίγελω και αποτελεί ντροπή για κάθε σοβαρό κράτος.Δεν έχει ακόμη ούτε ειδικό επίδομα για τη βενζίνη ή για σουπερμάρκετ, όπως συμβαίνει συχνά στον ιδιωτικό τομέα, όπου, σε μεγάλο ποσοστό, οι εργαζόμενοι είναι τοποθετημένοι στη θέση τους χάρη σε κάποιο βύσμα.

Και δε φτάνουν αυτά, παρά η εργασιακή του καθημερινότητα χαρακτηρίζεται από ελλείψεις και στα πιο στοιχειώδη ακόμη (χωρίς θέρμανση και ψύξη, χωρίς χαρτί υγείας και φωτοτυπικό χαρτί, χωρίς γραφεία και καρέκλες για να καθίσουμε κ.ά.). Έχει από πάνω και τον κάθε αγράμματο καραγκιόζη με μηδενικά προσόντα και παχυλές αμοιβές να τον κράζει για τους δύο μήνες διακοπών του καλοκαιριού, λες και αυτοί οι μήνες αποτελούν κάποιο προνόμιο για χάρη των εκπαιδευτικών ενώ στην πραγματικότητα, υπαγορεύονται από την παιδαγωγική ανάγκη για διακοπή της μαθησιακής διαδικασίας προς όφελος των μαθητών.

Εκτός των παραπάνω, ο Έλληνας εκπαιδευτικός πέφτει συχνά πυκνά πάνω στην ποικιλοτρόπως απαξιωτική στάση της κυβέρνησης που τον απειλεί με αξιολόγηση και απόλυση ενώ, μόλις λίγους μήνες πριν, τον διόρισε με βάση τα προσόντα του.

Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι συλλήβδην κατά της αξιολόγησης.

Είμαι, όμως, κατά της αξιολόγησης που πραγματοποιείται κάτω από συνθήκες απαξίωσης και εκφοβισμού των εκπαιδευτικών, σε σχολεία με μοναδικές υποδομές έναν λευκό πίνακα (χωρίς ούτε καν μαρκαδόρους) και χωρίς φωτοτυπικό χαρτί, σε αίθουσες με 25 μαθητές, από συμβούλους, κάποιοι από τους οποίους ζητάνε κάτι εξωγήινες για τα ελληνικά σχολεία απαιτήσεις: διαδραστικούς πίνακες, ψηφιακό υλικό, κατάλληλη διάταξη των θρανίων για ομαδοσυνεργατική μάθηση, όταν οι αίθουσες είναι τόσο στενόχωρες, ώστε, αν απλώσεις λίγο παραπάνω τον αγκώνα σου, θα βγάλεις το μάτι αυτού που είναι στο απέναντι θρανίο.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά στα σχολεία, με πένητες overqualified εκπαιδευτικούς και μαθητές από οικογένειες με οικονομικά ζόρια, βλέπουμε απέναντί μας μια πολιτική εξουσία που αρνείται εμφατικά και τη συζήτηση ακόμη για τον 13ο μισθό που θα μας επέτρεπε να αγοράζουμε τον καφέ των 2.20 που λέγαμε παραπάνω, μια φορά την εβδομάδα.

Βλέπουμε μια κυβέρνηση που προκλητικά μοιράζει αφειδώς αναθέσεις και δωράκια σε έναν στρατό από κομματόσκυλα και τα σόγια τους και δίνει σαν τσίχλες τα εκατομμύρια σε ελάχιστες οικογένειες πλουσίων που συνεταιρίζονται σταθερά με τα κομματικά στελέχη της κυβέρνησης.

Διότι ενώ σε όλο τον κόσμο υπάρχει μεν διαπλοκή, αλλά επιχειρηματίας θεωρείται αυτός που κάνει μπίζνες με τον ιδιωτικό τομέα και ρισκάρει να χάσει τα κεφάλαιά του, στην Ελλάδα, επιχειρηματίας είναι αυτός που κάνει μπίζνες με χαρισμένο δημόσιο χρήμα, κλεμμένο από όλους και όλες μας.

Και ενώ μάς έχουν εντελώς χεσμένους και όχι μόνο δε λογοδοτούν, όπως υποχρεούνται οι κυβερνώντες στη δημοκρατία (ποια δημοκρατία άραγε;) μας λένε ( συνεπικουρούμενοι από τα ξεπουλημένα social media) και το εξωφρενικό ανέκδοτο ότι, αν δεν ξαναψηφίσουμε τους εκμεταλλευτές μας, θα επέλθει το χάος.

Αλλά πρέπει να είναι κάποιος ανιστόρητος και εντελώς ηλίθιος, για να πεισθεί από μια τέτοια ανόητη θέση.

Υπάρχει περίοδος της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής ιστορίας (ακόμη και των πρώτων δεκαετιών της ιστορίας του ελληνικού κράτους) όπου επήλθε το χάος σε μια χώρα, επειδή έχασε τις εκλογές μια καταστροφική για τον λαό κυβέρνηση; Σε αυτή τη ζωή, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, καλούμαστε να επιλέξουμε αν θα πορευτούμε σαν δουλόφρονες υπήκοοι φαύλων αφεντικών ή σαν ελεύθεροι, αλλά και υπεύθυνοι πολίτες.

Ας επιλέξει ο καθένας τι θέλει να γράφει στον τάφο του: η κότα που υπέκυψε ή ο θαρραλέος που αντιστάθηκε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους