Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περὶ νοερᾶς προσευχῆς († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους) Παρελάβαμε ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας μας νὰ λέμε τὴν προσευχή· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Αὐτὴ τὴν προσευχὴ ὅσο συχνὰ τὴν λέει ὁ Χριστιανός, τόσο περισσότερο λαμβάνει τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἰρήνη στὴν ψυχή του, φωτισμὸ στὸ μυαλό του καὶ δύναμη νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς.

Αὐτὴ τὴν προσευχὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν πεῖ κανείς, ἐὰν δὲν ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι «οὐδεὶς δύναται εἰπεῖν Κύριον Ἰησοῦν εἰ μὴ ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» (Α’ Κορ. 12:3)· δηλαδή, «κανείς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, Κύριο, Θεό, παρὰ μόνον ἐὰν ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Γι’ αὐτὸ λοιπόν, κάθε φορὰ ποὺ ἕνας Χριστιανὸς λέγει τὸν Χριστὸ Κύριο, Θεό, αὐτὸ τὸ λέγει ἐπειδὴ ἔχει τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐμεῖς ἀπὸ ποῦ ἔχουμε τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Τὴν ἔχουμε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα.

Διότι τότε ποὺ βαπτισθήκαμε, ἐλάβομε τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ εἶναι Πνευματοφόροι.

Ἀλλὰ αὐτὴ τὴν Χάρη μποροῦμε νὰ τὴν ἔχουμε μέσα μας ἢ ζωντανή, νὰ μᾶς ἁγιάζει καὶ νὰ μᾶς χαριτώνει, ἢ θαμμένη.

Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ εἶναι βαπτισμένος, ἀλλὰ δὲν προσεύχεται, δὲν ζεῖ στὴν Ἐκκλησία, δὲν ἐξομολογεῖται, δὲν κοινωνεῖ, δὲν κάνει τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἔχει βεβαίως τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα του, ἀλλὰ ἀνενέργητη· δὲν λειτουργεῖ ἡ Χάρις.

Μόλις ὅμως αὐτὸς ἀρχίσει νὰ προσεύχεται, νὰ ἐξομολογεῖται, νὰ κοινωνεῖ, νὰ κάνη τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀγάπη, τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀμέσως ἀρχίζει μέσα του ἡ Χάρις νὰ ἐνεργεῖ, καὶ ὁ ἄνθρωπος φωτίζεται, ἁγιάζεται, καθαρίζεται καὶ σώζεται.

Γιὰ νὰ μπορέσουμε λοιπόν καὶ ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ ἐνεργεῖ καὶ νὰ τὴν αἰσθανόμαστε μέσα μας, πολὺ μᾶς βοηθάει αὐτὴ ἡ προσευχή, τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Τὸ πρωὶ ποὺ σηκωνόμαστε μαζὶ μὲ τὶς ἑωθινὲς προσευχὲς ποὺ λέμε, τὸ «Βασιλεῦ Οὐράνιε…», τὸ «Παναγία Τριάς…», τὸ «Πάτερ ἡμῶν…», νὰ λέμε ἀρκετὲς φορὲς τὴν προσευχὴ αὐτή, κάνοντας καὶ τὸν Σταυρό μας· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Τὴν ἡμέρα ὅσο μποροῦμε, ἐδῶ καὶ ἐκεῖ· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Ὅταν κανένας πειρασμός, καμία κακὴ σκέψη ἔρχεται στὸν νοῦ μας· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν», καὶ φεύγει αὐτὴ ἡ κακὴ σκέψη.

Ὅταν ἔχουμε κάποια στενοχώρια, κάποια ἀπελπισία, κάποια δυσκολία, μόλις ποῦμε τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…» ἀρκετὲς φορές – πρέπει νὰ τὸ ποῦμε μὲ ταπείνωση, μὲ πίστη – ἔρχεται εἰρήνη στὴν ψυχή.

Μόλις στὴν οἰκογένεια πάει νὰ γίνει ἕνα σκάνδαλο, μία διαίρεση, μία ἀκαταστασία· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον ἡμᾶς», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, φώτισε τὰ παιδιά μας», «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, εἰρήνευσέ μας», καὶ ἔρχεται Χάρις, εὐλογία καὶ εἰρήνη.

Σε ὅσους Χριστιανοὺς εἴπαμε νὰ λένε αὐτὴ τὴν προσευχή, καὶ ἰδίως ὅταν μέσα στὴν οἰκογένειά τους ὑπάρχουν δυσκολίες, ὅλοι μου εἶπαν ὅτι μὲ τὴν προσευχὴ αὐτὴ ἡ οἰκογένεια εἰρήνεψε, καὶ τὰ παιδιά φωτίζονται, καὶ ὁ κόσμος γίνεται καλύτερος, καὶ πιὸ κοντὰ στὸν Χριστὸ ἔρχεται.

Λοιπόν, ἐὰν θέλετε, κρατήστε τὸ αὐτὸ σὰν ἕνα τελευταῖο ἐφόδιο, σήμερα ποὺ φεύγετε ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Νὰ προσπαθεῖτε ὅσο πιὸ συχνὰ μπορεῖτε νὰ λέτε· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Δὲν χρειάζεται κανείς νὰ εἶναι στὸ δωμάτιό του κλεισμένος ἢ σὲ μία Ἐκκλησία μέσα.

Καὶ στὸ αὐτοκίνητο ποὺ ὁδηγεῖ, καὶ στὸν δρόμο ποὺ περπατάει, καὶ περίπατο ποὺ κάνει, καὶ δουλειὲς ἄλλες ποὺ κάνει, τὸ μυαλὸ μπορεῖ νὰ δουλεύει· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Ὑπάρχει μάλιστα καὶ ἕνα πολὺ ὡραῖο βιβλιαράκι, ποὺ σᾶς συνιστῶ νὰ τὸ διαβάσετε.

Λέγεται· «Οἱ περιπέτειες ἑνὸς Προσκυνητοῦ». Εἶναι σὰν μυθιστόρημα· διαβάζεται ὡραία.

Ἐκεῖ περιγράφει τὴν ζωὴ ἑνὸς Ρώσου προσκυνητῆ, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸν περασμένο αἰῶνα καὶ εἶχε πολὺ πόθο Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά του.

Ἤθελε νὰ μάθει αὐτὴ τὴν προσευχή – πῶς νὰ τὴν λέγει – καὶ ταξίδευσε σὲ διάφορα μέρη, καὶ βρῆκε ἁγίους Γέροντας καὶ Ἀσκητάς, οἱ ὁποῖοι τοῦ δίδαξαν αὐτὴ τὴν προσευχή.

Ἂμα τὸ διαβάσετε αὐτὸ τὸ βιβλίο, θὰ δεῖτε καὶ ἐσεῖς, ποια εἶναι ἡ μέθοδος, ἡ τέχνη, γιὰ νὰ λέμε αὐτὴ τὴν προσευχή, καὶ μάλιστα ὄχι ἁπλῶς νὰ τὴν λέμε μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ στόμα νὰ πηγαίνει στὸν νοῦ καὶ ἀπὸ τὸν νοῦ νὰ πηγαίνει στὴν καρδιά.

Διότι ὅταν ἡ προσευχὴ εἶναι στὴν καρδιά, τότε εἶναι καὶ ἡ πιὸ καθαρή, γνήσια, ἀληθινὴ προσευχή, καὶ τότε φέρνει καὶ πολλὴ εἰρήνη στὴν ψυχή.

Ἂν θέλετε δοκιμάστε καὶ θὰ μὲ θυμηθεῖτε· πόση εἰρήνη θὰ ἔλθει στὴν ψυχή σας καὶ πόση χαρὰ θὰ πάρετε, ἂμα μάθετε αὐτὴ τὴν προσευχή· «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν». Ὅλοι μπορεῖτε, μικροὶ καὶ μεγάλοι.

Μέσα στὴν Ἐκκλησία μας ἔχουμε ὅπλα γιὰ νὰ εἴμαστε εὐτυχισμένοι, ἀλλὰ δὲν τὰ χρησιμοποιούμε.

Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουμε χαρὰ στὴν ζωὴ μας.

Ἐνῶ ἐὰν ἔχουμε τὴν προσευχή, θὰ ἔχουμε καὶ ἀληθινὴ χαρά.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: † Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ὁμιλίες σὲ Ἑορτὲς τοῦ Τριωδίου καὶ περὶ ἀρετῶν (τῶν ἐτῶν 1981-1991) Γ’. Ἔκδ. Ἱ.Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 2017, σελ. 225-229.]

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους