Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος εργαλειοποεί ποιον στην Θέουτα; ΕΕ-ΙΣΠΑΝΙΑ-ΜΑΡΟΚΟ: Βρόμικη ισορροπία του τρόμου σε βάρος των μεταναστών Ο Νίκος Λούντος γράφει στην Εργατική Αλληλεγγύη που κυκλοφορεί την Τετάρτη για το τι πραγματικά συμβαίνει στην Θέουτα, την Ισπανία, την "ΕΕ-Φρούριο". Ο Νίκος Λούντος, εκπαιδευτικός, ζει και εργάζεται στη Σεβίλλη.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο του άρθρου: Η Ευρώπη φρούριο δεν χόρτασε με τους 67 ανθρώπους που πνίγηκαν προσπαθώντας να περάσουν στον θύλακα της Θέουτα.

Ζητάει επειγόντως κι άλλο αίμα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τρέχοντας πίσω από τη Μελόνι και την υπόλοιπη ακροδεξιά υπέγραψε την επιστολή προς την ηγεσία της ΕΕ ζητώντας περισσότερες και πιο μαζικές δολοφονίες.

Αν κάποιοι δεν θα έπρεπε να έχουν το θράσος να μιλάνε για “εργαλειοποίηση των μεταναστών”, είναι αυτοί οι οποίοι αυτή τη στιγμή εργαλειοποιούν μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και 67 θανάτους, προσπαθώντας να κουκουλώσουν την κρίση τους και να γυρίσουν την ατζέντα σε ολόκληρη την Ευρώπη πίσω στον “κίνδυνο της μετανάστευσης”. Ας δούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Η Ισπανία κατέχει δύο θύλακες στην αφρικανική ακτή, τη Θέουτα και τη Μελίγια (αυτά είναι τα ισπανικά τους ονόματα), κληρονομιά από τότε που κατείχε ως αποικία σχεδόν ολόκληρο το Μαρόκο.

Έτσι, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εδάφη στην Αφρική και τα λεγόμενα “εξωτερικά σύνορα” της ΕΕ δεν είναι μόνο προς την Τουρκία και την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και με το Μαρόκο.

Την περασμένη βδομάδα, χιλιάδες Μαροκινοί μετανάστες κινήθηκαν προς τη Θέουτα αλλά και προς τη Μελίγια προσπαθώντας να περάσουν στο “ευρωπαϊκό έδαφος”. Η ισπανική κυβέρνηση καταγγέλλει ότι η αστυνομία του Μαρόκου δεν εμπόδισε εγκαίρως τον κόσμο που έφτανε προς τη Θέουτα.

Τις τελευταίες τρεις μέρες του Ιούλη λένε πως γύρω στις 60 χιλιάδες κόσμος κατάφερε να περάσει μέσα στο θύλακα, κυρίως από τη θάλασσα.

Ακόμη και ολόκληρες οικογένειες ρίχνονταν στο νερό, κάποιοι με τα κανονικά τους ρούχα, άλλοι με τη βοήθεια ακόμη και παιδικών φουσκωτών για να προσπεράσουν τον κυματοθραύστη που εμποδίζει την πρόσβαση. 67 άνθρωποι δεν τα κατάφεραν και πνίγηκαν.

Όσοι έφταναν καταβεβλημένοι είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν την ισπανική αστυνομία και το στρατό που τους έσπρωχνε προς τα έξω, παραδίδοντάς τους στις μαροκινές δυνάμεις καταστολής.

Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησαν τα ψέματα από όλες τις πλευρές.

Πρώτα από όλα από τους σκληρούς ρατσιστές της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Μητσοτάκη. Η Μελόνι ανέστειλε μάλιστα για ένα μήνα τη συμφωνία της Σένγκεν, επαναφέροντας τους ελέγχους στα σύνορα, λέγοντας πως υπάρχει “κίνδυνος” από την Ισπανία.

Όμως, όποιος ξέρει απλώς να κοιτάζει ένα χάρτη, βλέπει πως όσοι μετανάστες πέρασαν στη Θέουτα δεν βρίσκονται πιο κοντά στην Ευρώπη από ό,τι βρίσκονταν πριν.

Πέρασαν από τη μία αφρικανική παραλία στην άλλη, περνώντας ένα θαλάσσιο εμπόδιο. Η Θέουτα βρίσκεται υπό ειδικό καθεστώς, δεν περιλαμβάνεται στη συμφωνία της Σένγκεν, αλλά αποτελεί σύνορο της Σένγκεν.

Με άλλα λόγια κανένας μετανάστης δεν παίρνει δικαίωμα να ταξιδέψει απέναντι στην Ισπανία ή σε άλλη χώρα της ΕΕ, απλώς επειδή μπήκε μέσα στο θύλακα.

Δεν έχει καταγραφεί καμιά διαφορά στις μετακινήσεις προσφύγων και μεταναστών προς τις ευρωπαϊκές ακτές, κάτι που έτσι κι αλλιώς γίνεται από διαφορετικά σημεία αφετηρίας και όχι από τους ισπανικούς θύλακες.

Η κίνηση της Μελόνι, μαζί με τον Μητσοτάκη, τη δανέζικη κυβέρνηση και άλλους, συνεπώς, είναι απλώς μια ακροδεξιά φιγούρα με διαφορετικές στοχεύσεις.

Εκτός από την προφανή προσπάθεια να ξαναγυρίσουν το κλίμα, να παίξουν το χαρτί του ρατσισμού και να δείξουν πυγμή σε βάρος των πιο αδύναμων, υπάρχουν και άλλα πιο συγκεκριμένα.

Αυτό που τους ενόχλησε με την κυβέρνηση Σάντσεθ ήταν η κίνηση νομιμοποίησης εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών που πραγματοποίησε πρόσφατα.

Η κυβέρνηση, αξιοποίησε μια πρωτοβουλιά πολιτών για τη νομιμοποίηση των μεταναστών και προχώρησε σε μια υπό όρους αλλά μαζική νομιμοποίηση.

Οι μετανάστες που είχαν φτάσει στην Ισπανία το Δεκέμβρη του 2025, μπορούσαν να αποδείξουν πέντε μήνες διαρκούς παραμονής και δεν είχαν ποινικό μητρώο απέκτησαν το δικαίωμα να πάρουν κάρτα εργασίας, να έχουν αριθμό για τις συναλλαγές τους με το δημόσιο και με τα ασφαλιστικά ταμεία.

Συνολικά έγιναν πάνω από ένα εκατομμύριο αιτήσεις, αν και η κυβέρνηση υπολόγιζε πως 500 χιλιάδες θα πληρούσαν τα κριτήρια.

Οι μετανάστες αυτοί δεν αποκτάνε άμεσα το δικαίωμα να μετακινηθούν σε άλλη χώρα της ΕΕ, αλλά μπορούν να εργάζονται και να ζουν στην Ισπανία χωρίς το διαρκή φόβο του κυνηγητού της αστυνομίας.

Για την ευρωπαϊκή ακροδεξιά αυτό αποτέλεσε ένα επικίνδυνο αντιπαράδειγμα.

Αντί για καλλιέργεια φόβου, μίσους και ανταγωνισμού, δόθηκε ένα έστω και μετρημένο παράδειγμα ότι το να αποκτάνε οι μετανάστες χαρτιά είναι η βασική λύση απέναντι στο υποτιθέμενο “πρόβλημα της μετανάστευσης”. Τολμάνε να γράφουν καθαρά ψέματα στην επιστολή τους, λέγοντας ότι η νομιμοποίηση των μεταναστών λειτούργησε σαν “παράγοντας έλξης”, ενώ ξέρουν πολύ καλά ότι στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι μετανάστες που έκαναν αίτηση νομιμοποίησης στην Ισπανία προέρχονται από τη Λατινική Αμερική και έφτασαν στην Ευρώπη με νόμιμη αεροπορική πτήση, όχι με βάρκα, ούτε κολυμπώντας.

Οι άνθρωποι από την Αφρική που ρισκάρουν τη ζωή τους να περάσουν μέσω θαλάσσης στην Ευρώπη είναι συγκριτικά ελάχιστοι και σίγουρα δεν θα “βουλιάξει” η Ευρώπη αν τους δεχτεί, τους δώσει άσυλο και τους νομιμοποιήσει.

Το άλλο κομμάτι του ψέματος έχει να κάνει με τη λεγόμενη “εργαλειοποίηση” των μεταναστών από το Μαρόκο.

Εδώ το ψέμα το στηρίζει και η ισπανική κυβέρνηση και το μπλοκ Μελόνι-Μητσοτάκη.

Όση εργαλειοποίηση των μεταναστών κάνει το βασιλικό καθεστώς του Μαρόκου, άλλη τόση εργαλειοποίηση του Μαρόκου κάνει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, χρηματοδοτώντας και στηρίζοντας ένα αυταρχικό καθεστώς ώστε να παίζει το ρόλο του χωροφύλακα απέναντι στη μετανάστευση από την Αφρική.

Αλλεπάλληλα προγράμματα ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, μόνιμα και “έκτακτα” κατευθύνονται προς το Μαρόκο, για να εξοπλίζει την αστυνομία του, να χτίζει φυλακές και να κυνηγάει μετανάστες και πρόσφυγες που έρχονται είτε από το Σαχέλ, είτε από τη Δυτική Αφρική και επιχειρούν να περάσουν στις ευρωπαϊκές ακτές.

Το 2022 δόθηκε μισό δισεκατομμύριο ευρώ για τις “ανάγκες ως το 2027”, μια αύξηση κατά 50% της προηγούμενης συμφωνίας.

Ενώ με άλλες αφορμές, δόθηκαν και άλλα παράλληλα πακέτα χρηματοδότησης.

Όχι μόνο μέσω της ΕΕ, αλλά και μόνο του, σε διμερές επίπεδο, το ισπανικό κράτος κάνει έξτρα συμφωνίες και έξτρα χρηματοδοτήσεις για ντρόουν, όπλα, συστήματα εντοπισμού ανθρώπων που διασχίζουν την έρημο και άλλα πολλά.

Αυτοί που μιλούν επιλεκτικά για “εργαλειοποίηση”, πρέπει να θυμηθούν ότι η συμφωνία της χρηματοδότησης του Μαρόκου το 2022 ήρθε δυο μήνες μετά το έγκλημα στη Μελίγια, τον άλλο ισπανικό θύλακα.

Δεκάδες, ίσως και πάνω από 70 άνθρωποι έπεσαν νεκροί, από την κοινή δράση των ισπανικών και μαροκινών μπάτσων, καθώς προσπαθούσαν να πηδήξουν το φράχτη.

Στην πλειοψηφία τους κόσμος που έφευγε κυνηγημένος από τον εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν επιχειρούσε να ζητήσει άσυλο και βρέθηκε να τον λιανίζουν στο ξύλο, να τον ποδοπατάνε και να του προκαλούν ασφυξία με δακρυγόνα.

Το καθεστώς του Μαρόκου πήρε τότε συγχαρητήρια και ευχαριστήρια μηνύματα από την ΕΕ και από την κεντροαριστερή κυβέρνηση της Ισπανίας, και σαν αντάλλαγμα εξασφάλισε και το νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης.

Η συνεργασία Μαρόκου-Ισπανίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζεται σε αυτή τη βρόμικη ισορροπία του τρόμου σε βάρος των μεταναστών.

Είναι αναμενόμενο και το Μαρόκο να τραβάει επίσης το σκοινί όταν θέλει ανταλλάγματα.

Η κρίση του 2021, στην οποία το Μαρόκο χαλάρωσε τον έλεγχο προς τη Θέουτα και πέρασαν 8 χιλιάδες άνθρωποι, είχε σαν αφορμή την απόφαση της ισπανικής κυβέρνησης να επιτρέψει στον 73χρονο τότε ηγέτη του Πολισάριο (του μετώπου απελευθέρωσης της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο) να νοσηλευτεί σε ισπανικό νοσοκομείο.

Ποιο ήταν όμως το πολιτικό αποτέλεσμα εκείνης της αντιπαράθεσης; Η κυβέρνηση του Σάντσεθ αποφάσισε το 2022 να εγκαταλείψει την παραδοσιακή γραμμή της ισπανικής σοσιαλδημοκρατίας.

Έστειλε επιστολή στον βασιλιά του Μαρόκου, με την οποία αναγνώρισε τη μαροκινή χάραξη των συνόρων στη Δυτική Σαχάρα και το μονομερές μαροκινό σχέδιο για “αυτονομία”, αφήνοντας εντελώς ξεκρέμαστο το κίνημα των Σαχαράουϊ που πίστευε πως είχαν στη Μαδρίτη ένα σύμμαχο.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα την Ισπανία το Μαρόκο αποκτούσε όλο και μεγαλύτερη σημασία.

Όχι μόνο λόγω της σταθερότητας και το ρόλο του ως εξωτερικού συνεργάτη της Ευρώπης Φρούριο.

Αλλά και σαν τεράστιο πεδίο για μπίζνες.

Οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές κάνουν μαζικά επενδύσεις, αξιοποιώντας το μαζικό και φθηνό εργατικό δυναμικό, την έλλειψη ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Γίγαντες σαν τη Ρενό και την Στελάντις έχουν μετατρέψει το Μαρόκο σε νο1 εξαγωγέα αυτοκινήτων (σε όγκο κεφαλαίου) προς την Ευρώπη.

Οι κατασκευαστές των αεροσκαφών προμηθεύονται όλο και περισσότερα εξαρτήματα.

Οι γαλλικές εταιρείες εκμεταλλεύονται το γαλλόφωνο πληθυσμό της χώρας και μεταφέρουν υπηρεσίες εξυπηρέτησης, logistics και πλέον και τμήματα τεχνολογίας.

Ενώ ταυτόχρονα το Μαρόκο παρέχει φθηνά αγροτικά προϊόντα σε όλη την Ευρώπη και πολλή ανανεώσιμη ενέργεια. Το Μαρόκο λοιπόν είναι “Ευρώπη” όταν συμφέρει τους καπιταλιστές και τα δίκτυα των εταιρειών τους που βλέπουν το λιμάνι της Ταγγέρης σαν ένα κοντινότατο χαμπ προς ολόκληρη την Αφρική, αλλά είναι “εξωτερικό σύνορο” όταν αφορά τους ανθρώπους που ψάχνουν μια καλύτερη ζωή. Οι Μαροκινοί εργάτες και εργάτριες φουσκώνουν τα κέρδη των ευρωπαϊκών εταιρειών όταν δουλεύουν κάτω από το βούρδουλα του βασιλιά του Μαρόκου (ο οποίος μένει στο Παρίσι, δίπλα στον πύργο του Άιφελ), αλλά αποτελούν κίνδυνο αν έρθουν στην Ευρώπη.

Η ισπανική κυβέρνηση είναι βαθιά χωμένη σε αυτές τις μοιρασιές.

Αποτελεί τον βασικό ευρωπαίο συνομιλητή του Μαρόκου που νομιμοποιεί και δίνει κάλυψη στον αυταρχισμό του καθεστώτος.

Πρόσφατα διεκδίκησαν και κέρδισαν ότι θα φιλοξενήσουν από κοινού (Ισπανία, Πορτογαλία, Μαρόκο) το Μουντιάλ του ποδοσφαίρου το 2030.

Έτσι εξηγείται η παντελής της αδυναμία να δώσει πολιτική απάντηση στην επίθεση που δέχεται.

Ας μείνουμε σε αυτη την πτυχή γιατί μάς αφορά όλους πολύ άμεσα.

Υπάρχουν τρία επίπεδα.

Πρώτον, δέχεται επίθεση από τους κατ’επάγγελμα ρατσιστές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η απάντησή της είναι ότι “εμείς φυλάμε τα σύνορα καλύτερα από όλους σας”. Πλειοδοτεί δηλαδή στην υπεράσπιση της Ευρώπης Φρούριο, στη μετατροπή του Μαρόκου σε χωροφύλακα της ΕΕ. Περηφανεύεται γιατί πέταξε 60 χιλιάδες κόσμο πίσω στο καθεστώς της φτώχειας και της καταστολής από όπου προσπαθούσαν να ξεφύγουν.

Δίνει διαπιστευτήρια ότι δεν θα αφήσει ούτε έναν να περάσει παράνομα.

Η ισπανική κυβέρνηση ήταν η πρώτη που επιτέθηκε στην πρόσφατη απόφαση του ισπανικού Ανώτατου Δικαστηρίου ενάντια στις απελάσεις εν θερμώ μέσα στη θάλασσα. Η Μελόνι στην επιστολή της λέει πως η απόφαση αυτή είναι επικίνδυνη, και η ισπανική κυβέρνηση απαντάει πως θα βοηθήσει την τοπική κυβέρνηση της Θέουτα και τη Μελίγια να φτιάξουν ακόμα περισσότερα εμπόδια μέσα στο νερό.

Θέλουν αφενός να απειλούνται περισσότεροι άνθρωποι με πνιγμό και αφετέρου να λογαριάζονται σαν ψευδο-χερσαία εμπόδια στα οποία θα επιτρέπεται η εν θερμώ παράδοση στο Μαρόκο, παρακάμπτοντας την απόφαση του δικαστηρίου.

Δεύτερον, όσον αφορά στο Ισραήλ.

Οι υπουργοί του Ισραήλ δεν έχασαν την ευκαιρία να πανηγυρίσουν μια αποτυχία της ισπανικής κυβέρνησης και να θελήσουν να στρέψουν κι άλλο τα πυρά των συμμάχων τους μέσα στην ΕΕ, αλλά και του Τραμπ σε βάρος του Σάντσεθ.

Επιχειρούν μάλιστα να πιστώσουν στις μυστικές τους υπηρεσίες τη ξαφνική μετακίνηση των μεταναστών προς τη Θέουτα.

Δεν χρειάζεται να κάνουμε αναπαραγωγή σε όλη αυτή την ισραηλινή προπαγάνδα.

Σίγουρα οι οικογένειες που έπεσαν απεγνωσμένες στο νερό δεν το έκαναν για τα συμφέροντα του Ισραήλ.

Είναι ωστόσο προφανές ότι το Ισραήλ στοχοποιεί την κυβέρνηση του Σάντσεθ, λόγω της στάσης της στο Παλαιστινιακό: την αναγνώριση της γενοκτονίας και τις πρωτοβουλίες που πήρε ενάντια στις σχέσεις με το Ισραήλ μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τι απαντάει όμως η κυβέρνηση Σάντσεθ σε όλα αυτά; Μάλλον τίποτα.

Ας θυμηθούμε ότι η απόφαση της Ισπανίας το 2022 για αναγνώριση της μαροκινής θέσης στη Δυτική Σαχάρα δεν ήρθε σε τυχαία στιγμή.

Έγινε ένα χρόνο αφού ο Τραμπ είχε κάνει την αντίστοιχη κίνηση, δίνοντας το μεγάλο αντάλλαγμα στο Μαρόκο λόγω της συμμετοχής του στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Το Μαρόκο αναγνώρισε και επισήμως το Ισραήλ (αν και είχαν σχέσεις από πολύ νωρίτερα), εξυπηρέτησε τον Τραμπ και τον Νετανιάχου στο μομέντουμ που έφτιαχναν τότε στη Μέση Ανατολή και πήρε για δώρο το βάρος από τον Τραμπ τη Σαχάρα.

Η κυβέρνηση Σάντσεθ συντάχθηκε με αυτήν την κίνηση, εγκατέλειψε τους Σαχαράουϊ και έβαλε σε κίνδυνο τις σχέσεις της με την Αλγερία.

Στην πράξη έπαιξε κομβικό ρόλο στη σταθεροποίηση των συμφωνιών του Αβραάμ, υπέρ του Ισραήλ.

Με αντίστοιχο τρόπο χειρίστηκε η κυβέρνηση Σάντσεθ την επίθεση που δέχτηκε από τον Τραμπ (και εμμέσως από τη Γερμανία και άλλες δυνάμεις της ΕΕ) για το ζήτημα της συμμετοχής της στους εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ.

Στην τελευταία σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία, ο Σάντσεθ απαντούσε πως έχει πολύ καλές σχέσεις με τον Τραμπ, πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

Αξιοποίησε την ομιλία του για να πει πως η Ισπανία έχει πιάσει ήδη τον αρχικό στόχο του ΝΑΤΟ και βάζει πλώρη για περισσότερα όπλα.

Ισχυρίστηκε πως οι ισπανικοί εξοπλισμοί είναι πιο μοντέρνοι και πιο αποτελεσματικοί για το ΝΑΤΟ, ότι τα έξοδα σε ρευστό για εξοπλισμούς που δίνει η Ισπανία είναι πολύ μεγαλύτερα από άλλες χώρες, ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη συμμετοχή της χώρας του στο πλευρό της Ουκρανίας, δηλαδή στην πράξη υπέρ του ΝΑΤΟ.

Δηλαδή σε κάθε επίθεση που δέχεται η κυβέρνηση Σάντσεθ, την οποία κατηγορούν για “ακροαριστερή” και “ριζοσπαστική”, η απάντηση της είναι να αποδείξει πόσο μη-αριστερή και πόσο μη-ριζοσπαστική είναι, αποδεχόμενη τα επιχειρήματα των αντιπάλων.

Ακόμη και την υπεράσπιση της Παλαιστίνης, επιχείρησε να την ντύσει με ευρωπαϊκά επιχειρήματα του τύπου: αν είμαστε τόσο χαλαροί προς τον Νετανιάχου πώς θα πολεμήσουμε τον Πούτιν; Η ίδια κατάσταση έχει γίνει ακόμη πιο ανυπόφορη σε ένα τρίτο επίπεδο, μέσα στο ίδιο το ισπανικό κράτος.

Απέναντι στην κυβέρνηση έχει συγκροτηθεί ένα κοινό μπλοκ της Δεξιάς, μέσα στο οποίο το φασιστικό Βοξ παίζει όλο και μεγαλύτερο ρόλο, ενώ εμφανίζονται και δυνάμεις ακόμη πιο ακροδεξιά έτοιμες να αρπάξουν κομμάτι από την πολιτική πίτα που μοιράζεται.

Δεξιά, ακροδεξιά και φασίστες μοιράζουν τοπικές κυβερνήσεις και δημαρχειά μεταξύ τους, ενώ ετοιμάζονται να έρθουν στην εξουσία στις επόμενες εκλογές και να πάρουν εκδίκηση απέναντι σε όλους, πρώτα και κύρια απέναντι στο κίνημα.

Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, η κυβέρνηση Σάντσεθ βρέθηκε να την κυνηγάει όχι μόνο η αντιπολίτευση, αλλά και ολόκληρο το βαθύ κράτος.

Δικαστές και εισαγγελείς κυνηγάνε τα στελέχη, την οικογένεια του Σάντσεθ με αλλεπάληλα σκάνδαλα, ενώ έβγαλαν εκτός πολιτικής τον πρώην πρωθυπουργό και στενό σύμμαχο της κυβέρνησης, Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.

Απέναντι σε μια τέτοια περικύκλωση, η κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να βγάλει κουβέντα.

Αντί να καταγγείλει την επίθεση, υπερασπίζεται τη “νομιμότητα”, απλώς περιμένοντας το τέλος της.

Συνεχίζει να έχει πολύ περισσότερη εμπιστοσύνη στους θεσμούς από ό,τι στις πιθανές συνέπειες που θα είχε μια πρωτοβουλία για κινητοποίηση ενάντια στην ακροδεξιά και τους δικαστές που της ανοίγουν το δρόμο.

Έτσι στην πολιτική σκηνή τους τελευταίους μήνες έχει φτάσει να εμφανίζεται το εξής παράδοξο: να είναι η Αριστερά της χώρας των Βάσκων, η Αριστερά της Καταλωνίας, ακόμη και η Αριστερά που δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση (όπως το Ποδέμος) που βγαίνουν και υπερασπίζονται την κυβέρνηση απέναντι στο βαθύ κράτος, ενώ η ίδια δεν υπερασπίζεται τον εαυτό της μην τυχόν και προσβάλει τους θεσμούς.

Ας κοιτάξουμε κατάματα την κατάσταση που αποκαλύπτει το πρόσφατο έγκλημα στη Θέουτα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση του ρατσισμού, του πολέμου και της φτώχειας κάνει ανοιχτή στροφή δεξιά.

Μόνη διέξοδο απέναντι στην κρίση της βρίσκει στην καταστροφή και στη βαρβαρότητα. Η Αριστερά και η κεντροαριστερά που πιστεύει πως μπορεί να υψώσει αντίσταση απέναντι σε αυτή την απειλή, χωρίς να αρνηθεί ένα προς ένα τα ιδεολογήματα του αντιπάλου: ως προς τον πόλεμο, ως προς το ρατσισμό, ως προς την ελεύθερη αγορά και την οικονομία κοροϊδεύει τον εαυτό της και μαζί με αυτόν όλους μας. Νίκος Λούντος Φωτό: AP Photo/Antonio Sempere

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους