Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρωάδες, αρχαίο θέατρο Επιδαύρου Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη παραμένουν ένα από τα πιο πολιτικά έργα που γράφτηκαν ποτέ κι ως τέτοιο δεν σηκώνει εύκολους πειραματισμούς.

Ευτυχώς για μας η χθεσινή παράσταση σεβάστηκε το αρχαίο κείμενο και τα συγκλονιστικά του μηνύματα.

Μεταξύ άλλων εντυπωσιακή ήταν και η μικτή διανομή ρόλων, με τη συμμετοχή ηθοποιών με αναπηρία (En Dynamei Ensemble / Ομάδα Εν Δυνάμει), και η προσβασιμότητα στο χώρο του θεάτρου, οι οποίες λειτούργησαν ουσιαστικά ως οργανικό μέρος μιας παράστασης που μιλούσε για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η χθεσινή παράσταση είχε μια δυνατή ροή και παρότι οι «Τρωάδες» συχνά δίνουν την εντύπωση ενός έργου χωρίς εξωτερική δράση, αυτή η φαινομενική ακινησία αναδεικνύει με έμφαση το ασήκωτο ψυχικό βάρος του πένθους.

Όσο εξελίσσεται η τραγωδία, οι ηρωίδες δεν κινούνται προς τη λύση, βυθίζονται όλο και περισσότερο στην εμπειρία της οριστικής απώλειας.

Μέσα από αυτή τη βύθιση, όμως, όταν έχουν χάσει τα πάντα, οι πράξεις τους γίνονται επαναστατικές.

Ο θρήνος παύει να είναι μόνο έκφραση οδύνης και μετατρέπεται σε μια σιωπηλή αλλά αδιάλλακτη άρνηση της λήθης που εναντιώνεται ακόμη και στη δύναμη της επιβολής των νικητών.

Οι ηττημένες δεν έχουν πια πατρίδα, εξουσία ή μέλλον, έχουν όμως ακόμη το σώμα τους, ένα σώμα που κουβαλά τα σημάδια της Ιστορίας, τις μνήμες τους, όλα όσα υπήρξαν.

Έτσι, το πένθος τους δεν αποτελεί το τέλος της αντίστασης τους, αλλά την αφετηρία της.

Από την οδύνη γεννιέται η αξιοπρέπεια και από τη μνήμη η πιο ουσιαστική πράξη ελευθερίας.

Αυτό το αντιπολεμικό και βαθιά αντιεξουσιαστικό μήνυμα αποδόθηκε με συγκλονιστική δύναμη από όλους τους συντελεστές.

Και πάνω απ' όλους, από τη Λυδία Φωτοπούλου, η οποία στάθηκε ως μια αληθινή Εκάβη στη σκηνή.

Δεν υποδύθηκε απλώς τον πόνο, τον σωματοποίησε.

Μια συγκλονιστική Εκάβη που, έχοντας χάσει τα πάντα, τολμά να αμφισβητήσει ακόμη και τη σιωπή των θεών και ταυτόχρονα να καταγγείλει την ύβρη των νικητών.

Και βέβαια μέσα από το υπαρξιακό μέγεθος της οδύνης η τραγωδία παύει να αφορά μόνο την άλωση της Τροίας και γίνεται ένας διαχρονικός στοχασμός πάνω στη βία, τη μνήμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Μια σπουδαία παράσταση, που απέδειξε ότι η αρχαία τραγωδία εξακολουθεί να συνομιλεί με το παρόν, όχι επειδή την εκσυγχρονίζουμε, αλλά επειδή εξακολουθούμε να παράγουμε τις ίδιες οδύνες για την ανθρώπινη ύπαρξη.

Συγχαρητήρια κα Ελένη Ευθυμίου Argyris Xafis Loxandra Lucas Eleni Dimopoulou Zoi Molyvda Fameli Evangelia Kirkine @themistheocha Vassiliki Troufakou Lefteris Veniadis Εθνικό Θέατρο | National Theatre of Greece

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους