Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ενώ είναι σε εξέλιξη άλλη μία ολική καταστροφή στην Ελλάδα και ενώ είχα μια μικρή εμπειρία από το πύρινο πεδίο, θα μου επιτρέψετε να καταθέσω αυτό που έζησα.

Ο λόγος που το κάνω είναι γιατί για άλλη μια φορά, είμαστε στο ίδιο Κράτος θεατές, ανήμποροί να κάνουμε το αίτημά μας για ασφάλεια, να εισακουστεί.

Και γιατί αισθάνομαι την υποχρέωση να μιλήσω για την αλήθεια.

Στην χώρα του «Μεγάλου Χάους», στην χώρα του «Εθελοντή» και του «Πάμε και όπου βγει.», είμαστε μόνοι μας.

Για άλλη μία φορά οι λειτουργοί της πρώτης γραμμής (πυροσβέστες, , κ.α.) μαζί με τους εθελοντές κάθε είδους, εθελοντές στην πυρόσβεση, στα ιατρικά, στα κτηνιατρικά, στις διασώσεις ανθρώπων και ζωών, ήταν εκεί και είναι οι βασικοί «παίχτες» και ο καταραμένος «Σίσυφος» που ματώνει για να κάνει αυτό το χάος να μην καταρρεύσει ποτέ.

Και πάνω στα αποκαΐδια, στα ματωμένα ποδιά και χέρια, στα νεκρά σώματα ανθρώπων και ζωών, βγαίνουν τα κουστούμια και οι φίλες τους να καγχάσουν πως η κρατική μηχανή δούλεψε ξανά, ΑΨΟΓΑ! Δεν δούλεψε.

Ούτε τώρα. Ντροπή. Θυμός.

Εδώ στο Ρέθυμνο, από την πρώτη στιγμή μαζί με ντόπιους εθελοντές, προσπαθήσαμε να συντονίσουμε την προσπάθεια να βρεθούμε στο πεδίο δίπλα στον Ερυθρό Σταυρό και τους εθελοντές πυροσβέστες και τις αρχές, ώστε να παρεμβαίνουμε σε περιπτώσεις που ζώα χρειάζονταν βοήθεια.

Ένα μεγάλο εγχείρημα.

Κάναμε αυτο που μπορούσαμε.

Νομίζω πως ο Θεός λυπήθηκε τον τόπο μας και δεν είχαμε την ίδια έκταση στο θανατικό όπως στις άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Βέβαια ακόμη δεν τελείωσε.. Το πρώτο τηλεφώνημα που έγινε ήταν για να ζητήσουμε την συμβουλή και την καθοδήγηση της Elena Dede και την Dogs' Voice η οποία προς τιμή της αν και αργά τη νύχτα, αν και είχαν μόλις ανοιχτεί και τόσα αλλα μέτωπα, ήταν μαζί μας για να καθοδηγήσει.

Και μαντέψτε. Η Dog Voice δεν είναι το κράτος.

Δεν είναι αυτοδιοίκηση.

Δεν είναι νεράιδα για να είναι σε 18 ταυτόχρονα μέρη. ( Έλενα να ιδρύσεις και να εκπαιδεύσεις μικρούς πυρήνες ανθρώπων που υπάρχουν ήδη σε κάθε τόπο και να τους δείξεις πως το κάνεις.

Εσύ πρέπει να το κάνεις αυτό.

Όπως πρέπει να το κάνουν όσοι έχουν καταφέρει να βρουν τις λύσεις). Το δεύτερο τηλεφώνημα ήταν στον Δήμο και στην υπηρεσία Πρασίνου.

Με όσους μίλησα εγώ και άλλοι, δεν ήξεραν.

Ζητήθηκε συντονισμός.

Ζητήθηκε κάλυψη στα κτηνιατρικά έξοδα, ζητήθηκε χώρος σε ετοιμότητα.

Δεν ήξεραν.

Φυσικά και εδω, δεν υπήρχε κανένας σχεδιασμός κρατικός.

Κανένα σχέδιο αντιμετώπισης και προστασίας των ζωών σε περίπτωση κίνδυνου.

Τα κλιμάκια ήταν μόνο εκεί.

Και το μεγάλο τεράστιο σώμα των εθελοντών.

Οι εθελοντές. Μόνο. Πάντα. Παντού.

Είτε είναι οι εθελοντές της Dog Voice, είτε της Νοιάζομαι, είτε όλων των άλλων εθελοντών, όποιο χώρο αν καλύπτουν και αν προέρχονται, ας καταλάβετε και ας καταλάβουμε όλοι πια, πως σαν χώρα, σαν άτομα, σαν περιβάλλον, υπάρχουμε και είμαστε ζωντανοί επειδή υπάρχουν αυτοί και αυτές.

Και εκεί ανάμεσα σε τόσο πόνο και αγωνία είναι και οι άλλοι, οι μικροί, ασήμαντοι και ασήμαντες να προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν όλο αυτόν τον πόνο και να αποκρύψουν τον κόπο των άλλων, προς όφελός τους.

Είναι και αυτοί ένα μέρος του προβλήματος σε αυτό το μεγάλο Χάος.

Όπως έχω ξαναπεί.

Τα ίδια ισχύουν και στην φροντίδα των ευάλωτων ανθρώπων.

Ιδίες καταστάσεις.

Έτσι λοιπόν.. Το μεγάλο μπράβο ανήκει σε όλους εσάς τους ντόπιους εθελοντές, τις ξένες και ελληνικές φιλοζωικές του Ρέθυμνου που τώρα και εχθές και αύριο θα κρατήσουν στις πλάτες τους το Μεγάλο βάρος… Όταν εμείς θα φύγουμε εσείς θα συνεχίσετε να παλεύετε με τα θεριά. Τον σεβασμό μας. Μια Ξενομπάτισσα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους