Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Σκάσε και κολύμπα! Μάθε να ζεις με το πρόβλημα!" Πριν από λίγες ημέρες επικοινώνησε μαζί μου μια κυρία για τον 89χρονο σύζυγό της.

Χρόνια προβλήματα στον αυχένα.

Δυσκαμψία που επιδεινώνονταν.

Πόνοι αφόρητοι.

Φυσικοθεραπείες ατελείωτες.

Παυσίπονα με το τσουβάλι.

Κάποια στιγμή ήρθαν στον άνθρωπο αυτόν αναπόφευκτα και η αστάθεια, οι ζαλάδες και τρελός έντονος πόνος που ανάγκασε το ζευγάρι να οδηγηθούν εσπευσμένα στην κλινική, φοβούμενοι ακόμη και εγκεφαλικό.

Οι εξετάσεις όμως απέκλεισαν το εγκεφαλικό και η απάντηση που έλαβαν ήταν εκείνη που έχουμε ακούσει στη ζωή μας πολλές φορές είτε για εμάς είτε για συγγενείς μας. "Είναι θέμα ηλικίας.

Πρέπει να μάθει να ζει με αυτό." Δεν κατηγορώ κανέναν και ας μου έρχεται στο μυαλό η παράφραση του "σκάσε και κολύμπα! Εμένα δε με νοιάζει άλλο, μη με πρήζεις παραπέρα.

Σπαθιά να καταπιώ;" αλλά όπως είπα, αυτό το σκέφτομαι ενδόμυχα μόνο εγώ.

Γιατί έτσι, τι να κάνουμε τώρα; Πέστε το και τρέλα! Γνωρίζω απόλυτα πως υπάρχουν περιπτώσεις όπου η ιατρική κάνει ό,τι μπορεί και η φθορά του χρόνου είναι πραγματική.

Μέχρι εκεί μπορεί με τα σημερινά κλινικά δεδομένα.

Take it or leave it, that is life.

Όμως υπάρχει και κάτι που πιστεύω βαθιά και με οδήγησε σε αυτό η βιοτεχνολογία.

Άλλο η ηλικία και άλλο η παραίτηση.

Έπειτα από επικοινωνία του ζευγαριού μαζί μου ξεκίνησε ο σύζυγος ένα εξατομικευμένο πρωτόκολλο με ANASTASIS NM, ANASTASIS EXOSOMES και ANASTASIS OSTEOSTASIS.

Πέντε ημέρες μετά, έλαβα το μήνυμα που βλέπετε ως εικόνα στη δημοσίευση αυτή.

Δεν θα σας πω εγώ τι έγινε, αφήνω να μιλήσει η ίδια η σύζυγός του.

Διαβάστε το μόνοι σας! Κάθε φορά, λοιπόν, που διαβάζω τέτοιες λέξεις, θυμάμαι γιατί αφιέρωσα τη ζωή μου στη βιοτεχνολογία.

Δε μου καίγεται καρφί να αποδείξω ότι ξέρω περισσότερα από κανέναν.

Δε με νοιάζει να μπω σε στείρες αντιπαραθέσεις.

Με νοιάζει ότι πίσω από κάθε μπουκαλάκι δεν υπάρχει ένα προϊόν αλλά αμέτρητες ώρες έρευνας, αποτυχημένα πρωτότυπα, νύχτες χωρίς ύπνο, αμφιβολίες και η επιμονή να μην αποδεχτώ ότι η μοναδική απάντηση σε έναν άνθρωπο είναι τέτοιες φράσεις. "Μάθε να ζεις με αυτό.

Κλάϊν μάϊν. Νέξτ!" Δεν υπόσχομαι θαύματα.

Δεν υπάρχουν προϊόντα που βοηθούν όλους.

Υπάρχουν όμως άνθρωποι που, όταν όλες οι πόρτες γύρω τους μοιάζουν κλειστές, αξίζει τουλάχιστον ένας άνθρωπος να συνεχίσει να ψάχνει μήπως υπάρχει ακόμη ένα παράθυρο που δεν είδε κανείς. Και όσο μπορώ να ψάχνω, θα συνεχίσω. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους