Επιμνημόσυνος Λόγος Μαρίνας Νικολάου, Βουλεύτριας ΑΚΕΛ, εις μνήμη του ήρωα Κώστα Παναγιώτου Τριγκή 2 Αυγούστου 2026 – Εκκλησία Μονής Σεβαστό ιερατείο, Αγαπητή οικογένεια του ήρωά μας, Αγαπητοί...

Πλήρες Κείμενο:

Επιμνημόσυνος Λόγος Μαρίνας Νικολάου, Βουλεύτριας ΑΚΕΛ, εις μνήμη του ήρωα Κώστα Παναγιώτου Τριγκή 2 Αυγούστου 2026 – Εκκλησία Μονής Σεβαστό ιερατείο, Αγαπητή οικογένεια του ήρωά μας, Αγαπητοί συμπατριώτες, Με συγκίνηση και απέραντο σεβασμό βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στη Μονή, για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός νέου ανθρώπου που πέρασε στην αιωνιότητα υπερασπιζόμενος τη δημοκρατία, την ελευθερία και την πατρίδα.

Του ήρωα Κώστα Παναγιώτου Τριγκή. Ο Ιούλης και ο Αύγουστος είναι οι μήνες που σημάδεψαν την πατρίδα μας με το δίδυμο έγκλημα του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, η μνήμη παραμένει ζωντανή ως χρέος.

Γιατί πίσω από κάθε όνομα που τιμούμε σήμερα υπήρχε ένας άνθρωπος.

Ένας νέος με όνειρα και προσδοκίες, που αγαπούσε τη ζωή και που, όταν ήρθε η ώρα της ευθύνης, στάθηκε όρθιος και έπραξε το καθήκον του.

Ανάμεσα σε αυτούς τους νέους ήταν και ο Κώστας Παναγιώτου Τριγκή. Ο Κώστας γεννήθηκε στη Μονή στις 13 Οκτωβρίου 1956.

Ήταν γιος του Παναγιώτη και της Ελένης και δίδυμος αδελφός του Λεωνίδα.

Μεγάλωσε σε μια εργατική οικογένεια και από πολύ νεαρή ηλικία μπήκε στη βιοπάλη.

Οι οικονομικές δυσχέρειες της οικογένειάς του τον ανάγκασαν να διακόψει τις σπουδές του στα «Πρότυπα Εκπαιδευτήρια» Λεμεσού και να εργαστεί, προκειμένου να στηρίξει την οικογένειά του.

Στον χώρο της εργασίας οργανώθηκε στην ΠΕΟ. Στη Μονή εντάχθηκε στις γραμμές της ΕΔΟΝ, ενώ διέπρεψε και στον αθλητισμό, φορώντας τη φανέλα της ΑΠΕΜ Μονής.

Λένε πως ο ηρωισμός δεν γεννιέται τη στιγμή της μάχης.

Καλλιεργείται σε ολόκληρη τη ζωή ενός ανθρώπου.

Μέσα από την οικογένεια, την αλληλεγγύη, την πίστη στη δημοκρατία και στην ελευθερία.

Και σφυρηλατείται μέσα από τη πεποίθηση ότι το "εμείς" είναι πάντοτε μεγαλύτερο από το "εγώ". Αυτές ήταν οι αξίες που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του Κώστα Παναγιώτου Τριγκή.

Και ήταν αυτές οι αξίες που τον συνόδευσαν μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του. Τον Ιανουάριο του 1974 κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά.

Μετά την εκπαίδευσή του στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Γεροσκήπου τοποθετήθηκε στο 231 Τάγμα Πεζικού.

Με την έναρξη της τουρκικής εισβολής βρέθηκε στις βουνοκορφές του Πενταδακτύλου, στην πρώτη γραμμή της υπεράσπισης της πατρίδας.

Στις 6 Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της εκεχειρίας και ενώ μαίνονταν οι μάχες στην περιοχή της Λαπήθου και του Καραβά, κοντά στο Αγριδάκι, τραυματίστηκε θανάσιμα από βλήμα όλμου.

Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Μόρφου.

Λίγες ώρες αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του.

Με τη θυσία του πέρασε στην αιωνιότητα.

Το όνομά του γράφτηκε για πάντα δίπλα στα ονόματα των νέων ανθρώπων που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας.

Κυρίες και κύριοι, Η θυσία του Κώστα Παναγιώτου Τριγκή δεν μπορεί να ιδωθεί έξω από το ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο συντελέστηκε.

Δεν ήταν ένας ακόμη νέος που έπεσε στον πόλεμο.

Ήταν ένα από τα εκατοντάδες παιδιά αυτού του τόπου που πλήρωσαν με τη ζωή τους τις τραγικές συνέπειες του προδοτικού πραξικοπήματος και της τουρκικής εισβολής.

Προηγήθηκε το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, που στράφηκε εναντίον της νόμιμης κυβέρνησης και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ακολούθησε η τουρκική εισβολή της 20ής Ιουλίου, η κατοχή, ο ξεριζωμός, οι αγνοούμενοι, οι νεκροί και οι πρόσφυγες.

Μια τραγωδία που εξακολουθεί να σημαδεύει την πατρίδα μας πενήντα δύο χρόνια μετά.

Δεν μπορούμε, λοιπόν, να μιλούμε για τον Ιούλη και τον Αύγουστο του 1974 χωρίς να μιλούμε για το πραξικόπημα που άνοιξε τον δρόμο στην τουρκική εισβολή.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την εξίσωση εκείνων που υπερασπίστηκαν τη δημοκρατία με εκείνους που την υπονόμευσαν. Ο Κώστας Παναγιώτου Τριγκή και οι ήρωες του 1974 αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

Αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία.

Αγωνίστηκαν για μια Κύπρο ανεξάρτητη και ειρηνική.

Ο πραγματικός φόρος τιμής προς τους ήρωες του 1974 είναι η συνέχιση του αγώνα για μια Κύπρο ελεύθερη από την κατοχή, επανενωμένη και ειρηνική.

Κυρίες και κύριοι, Η παρούσα περίοδος δημιουργεί νέες δυνατότητες για επανεκκίνηση της διαπραγματευτικής διαδικασίας.

Η πρόσφατη παρουσία του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, καθώς και οι πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει με στόχο την επανέναρξη ουσιαστικών συνομιλιών, αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Η διεθνής εμπλοκή του ΟΗΕ υπενθυμίζει ότι το Κυπριακό παραμένει πρωτίστως ένα διεθνές ζήτημα εισβολής, κατοχής και παραβίασης του διεθνούς δικαίου.

Παράλληλα, αναδεικνύει ότι η επίλυσή του μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από διαπραγματεύσεις στη συμφωνημένη βάση των σχετικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των Συμφωνιών Υψηλού Επιπέδου του 1977 και του 1979.

Ταυτόχρονα, παραμένουμε σταθεροί στη θέση μας για τον τερματισμό του αναχρονιστικού συστήματος των εγγυήσεων και την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα πραγματικά ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, απαλλαγμένο από ξένες εξαρτήσεις και μονομερή δικαιώματα επέμβασης τρίτων χωρών.

Αγαπητή οικογένεια του Κώστα, Κανένας λόγος δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο της απώλειας ενός ανθρώπου που έφυγε τόσο νέος.

Μπορεί, όμως, να αποτελέσει μια υπόσχεση: ότι ο Κώστας Παναγιώτου Τριγκή δεν θα λησμονηθεί ποτέ.

Η θυσία του Κώστα δεν ανήκει μόνο στην οικογένειά του.

Ανήκει στη Μονή.

Ανήκει στη Λεμεσό.

Ανήκει σε ολόκληρη την Κύπρο.

Είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης και της ιστορικής μας ευθύνης.

Ας κρατήσουμε ζωντανό το παράδειγμα του και ας φανούμε αντάξιοι της παρακαταθήκης που μας άφησαν όλοι οι ήρωες του 1974.

Αιωνία η μνήμη του ήρωα Κώστα Παναγιώτου Τριγκή. Τιμή και δόξα σε όλους τους ήρωες της πατρίδας μας. Αθάνατοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους