Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Lucas Velidakis Έσπευσαν οι θαυμαστές της Τζόρτζια Μελόνι να ενθουσιαστούν με τη σκληρή ρητορική της για τα γεγονότα στη Θέουτα.

Δεν σηκώνει μύγα στο αντιμεταναστευτικό σπαθί της – έλα όμως που η ρητορική δεν ευθυγραμμίζεται πάντα με την πραγματικότητα.

Προσαρμόζεται αναλόγως του ακροατηρίου.

Ή, αλλιώς, επιδιώκει να γράψει εκείνη το αφήγημα πρώτη.

Να μπει μπροστά από τα γεγονότα.

Έτυχε να βρίσκομαι στον ιταλικό Βορρά τις προηγούμενες ημέρες: σε δύο πόλεις βουτηγμένες στον (υπερ)τουρισμό, τη Βενετία και τη Φλωρεντία, καθώς και στην οικονομική πρωτεύουσα της χώρας, το Μιλάνο.

Είμαι τακτικός επισκέπτης της Ιταλίας, άρα έχω ένα μέτρο σύγκρισης.

Εφέτος με το ζόρι βρίσκαμε Ιταλό εργαζόμενο – μην σας πω γενικά Ιταλό.

Στη φιλοξενία, στην εστίαση, στις πωλήσεις, στις εισόδους των πανάκριβων καταστημάτων του Μιλάνου, στο delivery με τα ηλεκτρικά αθόρυβα ποδήλατα, η εικόνα ήταν σχεδόν παντού η ίδια: εργαζόμενοι από το Μπανγκλαντές, το Πακιστάν, το Μαρόκο, την υποσαχάρια Αφρική κι άλλες χώρες εκτός Ευρώπης.

Δεν το κρίνω αξιολογικά.

Το θέτω σε αντιδιαστολή με τη σκληρή ρητορική της Μελόνι.

Πάμε να δούμε τα στοιχεία.

Οι ξένοι αποτελούν πλέον το 19,2% των εργαζομένων στα ξενοδοχεία και στα εστιατόρια της Ιταλίας, σύμφωνα με την έκθεση του ιταλικού υπουργείου Εργασίας τον Ιούλιο που μας πέρασε. Η Federalberghi ανεβάζει το ποσοστό περίπου στο ένα τέταρτο των μισθωτών του τουρισμού.

Δεν είναι ακόμη η πλειονότητα του κλάδου, αλλά είναι τεράστιο ποσοστό – και, κυρίως, δεν κατανέμεται ομοιόμορφα.

Συγκεντρώνεται ακριβώς στις δουλειές που βλέπει ο επισκέπτης: καθαριότητα, λάντζα, κουζίνα, αποθήκες, μεταφορές, εξυπηρέτηση και εποχική εργασία.

Στη δική μου περίπτωση και στα τρία ξενοδοχεία που πήγα, η reception δεν είχε Ιταλούς, αλλά (πλήρως ενσωματωμένους να υποθέσω) αλλοδαπούς.

Πάμε ξανά στα hard facts.

Στις νέες προσλήψεις, ήδη από το 2023, οι εργαζόμενοι εκτός ΕΕ αποτελούσαν το 58% των νεοπροσλαμβανόμενων βοηθών κουζίνας, καθαριστών και λαντζέρηδων και το 34% των νέων μαγείρων και πιτσαδόρων.

Και αυτοί οι αριθμοί δεν περιλαμβάνουν καν τους εργαζομένους από άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Γιατί συμβαίνει; Επειδή η Ιταλία, όπως κι όλη η Ευρώπη, γερνά.

Οι νέοι της εγκαταλείπουν τις χαμηλόμισθες και εξαντλητικές δουλειές της εστίασης, οι καλοί μάγειρες φεύγουν στο εξωτερικό και οι επιχειρήσεις δεν βρίσκουν προσωπικό.

Σε έρευνα της Unioncamere, το 73,5% των επιχειρήσεων που στρέφονται σε εργαζομένους εκτός ΕΕ δηλώνει ότι το κάνει επειδή δεν βρίσκει διαθέσιμους Ιταλούς.

Η διά γυμνού οφθαλμού εικόνα στο πεδίο νoμίζω ότι υπερβαίνει τη στατιστική - αλλά ας μείνουμε μόνο στα επίσημα στοιχεία.

Γιατί, ακριβώς αυτά, πολλαπλασιάζουν τη μεγάλη αντίφαση. Η Μελόνι μιλά τη γλώσσα των κλειστών συνόρων, αλλά η κυβέρνησή της ανοίγει την πόρτα της αγοράς εργασίας. Η Ιταλία έχει εγκρίνει 497.550 νέες εισόδους εργαζομένων από χώρες εκτός ΕΕ για την περίοδο 2026–2028, ακριβώς για να καλύψει τα κενά σε τουρισμό, γεωργία, κατασκευές, μεταφορές και φροντίδα ηλικιωμένων.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για κάποια απλή ιστορία σύμφωνα με την οποία «οι ξένοι πήραν τις δουλειές των Ιταλών». Σε μεγάλο βαθμό πήραν τις δουλειές που η ιταλική οικονομία χρειάζεται, αλλά οι ίδιοι οι Ιταλοί δεν θέλουν ή δεν μπορούν πλέον να κάνουν.

Και τις πήραν επειδή είναι πιο ευάλωτοι, πιο διαθέσιμοι και με μικρότερη δυνατότητα να αρνηθούν δυσμενείς όρους εργασίας. Η Μελόνι, ως πολιτικός, μπορεί να υψώνει τη φωνή της όταν οι κάμερες κοιτούν αλλού (προς την Ισπανία ας πούμε), να πουλάει αφηγήματα που ικανοποιούν διαφορά ένστικτα των ψηφοφόρων - όταν όμως οι κάμερες κλείνουν, η οικονομία της χώρας της ζητά εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες για να κρατήσει ανοιχτά τα ξενοδοχεία, τις κουζίνες, τα μαγαζιά, τα εργοτάξια και μία σειρά από υπηρεσίες.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Μία εντελώς διαφορετική ιστορία από εκείνη που πουλάει αντιμεταναστευτική ρητορική για να δρέπει ακροδεξιό χειροκρότημα.

Το να δαιμονοποιείς προκαταβολικά τους μετανάστες, οπλίζει μόνο τους ακραίους.

Και υψώνει εμπόδια στην ίδια την οικονομία σου. Η άτιμη η πραγματικότητα είναι πάντα μία πιο σύνθετη άσκηση. Δυστυχώς...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους