Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχθες είδα την Οδύσσεια του Χριστόφορου Νολανίδη (Έλληνας είναι ο άνθρωπος από την Νέα Σάντα του Κιλκίς). Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο, μιας και ιστορία του Μάκη Τσετσένογλου , το ένας μέρος της τριλογίας από το «Όλα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη, το Βιετνάμ, λαμβάνει χώρα στο Κιλκίς.

Πόση σχέση μπορούν να έχουν μεταξύ τους αυτά τα δυο «Έπη»; Ποιοι είναι οι πυλώνες που τα κάνουν να έχουν πολλά κοινά σημεία; Η «Οδύσσεια» του Χριστόφορου Νολανίδη και το «Βιετνάμ» του Παντελή Βούλγαρη: Δύο ιστορίες, μία κοινή αλήθεια.

Με την πρώτη ματιά, η σύγκριση μοιάζει παράδοξη.

Από τη μία, η «Οδύσσεια» του Ομήρου, μέσα από τη σύγχρονη κινηματογραφική ματιά του Χριστόφορου Νολανίδη.

Από την άλλη, το «Βιετνάμ» του Παντελή Βούλγαρη, ένα έργο βαθιά ριζωμένο στον σύγχρονο ρεαλισμό.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν πέσουν τα όπλα Η πιο έντονη ομοιότητα είναι ότι και στα δύο έργα ο πόλεμος συνεχίζεται μέσα στους ανθρώπους. Ο Οδυσσέας δεν επιστρέφει ως θριαμβευτής βασιλιάς.

Επιστρέφει κουρασμένος, σημαδεμένος και γεμάτος μνήμες από την καταστροφή της Τροίας.

Αντίστοιχα, στο «Βιετνάμ», οι πρωταγωνιστές κουβαλούν το βάρος των εμπειριών τους ακόμη κι όταν οι μάχες έχουν τελειώσει.

Ο πραγματικός εχθρός δεν είναι πλέον απέναντί τους, αλλά μέσα τους.

Ο δύσκολος δρόμος της επιστροφής στην αρχαία ελληνική γραμματεία, ο «νόστος» δεν σημαίνει απλώς επιστροφή στην πατρίδα.

Είναι η προσπάθεια να ξαναβρεί κανείς τον εαυτό του.

Ακριβώς αυτή η ιδέα διαπερνά και τα δύο έργα.

Η επιστροφή δεν είναι λυτρωτική από μόνη της.

Ο άνθρωπος που γυρίζει δεν είναι ποτέ ο ίδιος με εκείνον που έφυγε.

Οι ήρωες στα δυο έργα δεν αντιμετωπίζουν από τους δημιουργούς, καμία εξιδανίκευση. Ο Νολανίδης φαίνεται να προσεγγίζει τον Οδυσσέα όχι ως έναν αλάνθαστο μυθικό ήρωα, αλλά ως έναν άνθρωπο που κουβαλά ευθύνες, ενοχές και απώλειες.

Αυτή είναι και μια από τις μεγάλες αρετές του Παντελή Βούλγαρη.

Οι χαρακτήρες του δεν είναι υπερήρωες.

Είναι απλοί άνθρωποι που παλεύουν με τις επιλογές τους και τις συνέπειές τους.

Η μνήμη των ηρώων εμφανίζεται ως διαρκές τραύμα.

Στα δύο έργα η μνήμη δεν λειτουργεί ως νοσταλγία, αλλά ως βάρος.

Κάθε ανάμνηση του πολέμου θυμίζει όχι μόνο όσα χάθηκαν, αλλά και όσα δεν μπορούν ποτέ να διορθωθούν.

Η επιστροφή στην κανονικότητα γίνεται ένας συνεχής αγώνας απέναντι στο παρελθόν.

Η μεγαλύτερη μάχη δίνεται μέσα στον άνθρωπο.

Τελικά, ούτε η «Οδύσσεια» ούτε το «Βιετνάμ» αφηγούνται απλώς μια πολεμική ιστορία, διαφορετικού τύπου η κάθε μια.

Αφηγούνται τη δυσκολία του ανθρώπου να συνεχίσει να ζει όταν όλα γύρω του έχουν αλλάξει.

Τη μάχη ανάμεσα στην επιβίωση και στη συνείδηση.

Την προσπάθεια να ξαναχτίσει μια ζωή ενώ κουβαλά μέσα του τις σκιές όσων έζησε.

Ίσως αυτή να είναι και η βαθύτερη συγγένεια των δύο έργων.

Παρότι τα χωρίζουν χιλιάδες χρόνια, διαφορετικές εποχές και διαφορετικά κινηματογραφικά ύφη, μιλούν για το ίδιο πράγμα: ότι ο πιο δύσκολος δρόμος δεν είναι εκείνος προς τη μάχη, αλλά εκείνος της επιστροφής.

Γιατί ο πραγματικός νόστος δεν είναι να φτάσεις στην πατρίδα σου.

Είναι να καταφέρεις να επιστρέψεις στον ίδιο σου τον εαυτό.

Κάθε τέλος είναι μια αρχή. Ο Οδυσσέας επιστρέφει στην Ιθάκη και αναρωτιέσαι αν πραγματικά το ήθελε, αν έχει επέλθει η κάθαρση μέσα από όσα έζησε. Ο Μάκης ξεκινά με μια ανείπωτη απώλεια, την «αρπαγή» των παιδιών του από την γυναίκα του ναι τα λόγια της «Φύγε, μυρίζεις Βουλγάρα» να λειτουργούν ως έναυσμα για την κάθαρση του. Nummer Vier #nolan #Odyssey #vietnam #tsetsenoglou #paok

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους