Αν ο Αϊνστάιν όριζε την ανοησία ως το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα, τότε η κοινή λογική υπαγορεύει το αντίστροφο: η "έξυπνη" κίνηση είναι να...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια που πρέπει να ληφθεί υπόψη.

Αυτό που συνέβη ήταν πράγματι προϊόν σωστού σχεδιασμού ή απλώς αποτέλεσμα ιδανικών, αλλά σπάνιων συγκυριών; Τις εξαιρετικές συνθήκες είναι αδύνατον να τις αντιγράψεις σε κάθε νέα προσπάθεια, μπορείς όμως να μιμηθείς τις αιτίες που οδήγησαν στην επιτυχία.

Ας πάμε πίσω στο καλοκαίρι του 2024, όταν η Λίβερπουλ ανακοίνωσε την πρόσληψη του Σλοτ.

Στην πρώτη μεταγραφική περίοδο του Ολλανδού, η μοναδική προσθήκη της ομάδας ήταν ο Κιέζα.

Κι όμως, η Λίβερπουλ κατάφερε να κατακτήσει την Πρέμιερ Λιγκ.

Η διοίκηση πιστώθηκε αυτή την επιτυχία, με το σκεπτικό ότι η απουσία μαζικών αλλαγών στο ρόστερ κράτησε την ομάδα απόλυτα δεμένη.

Ήταν η χρονιά που ο Σαλάχ έκανε ίσως την καλύτερη σεζόν του και ο Χράφενμπερχ έλαμψε στον ρόλο του ως "εξάρι" – ειδικά μετά την άρνηση του Θουμπιμέντι, ο οποίος απέρριψε την πρόταση για να καταλήξει την επόμενη χρονιά στην Άρσεναλ.

Φυσικά, καθοριστικός παράγοντας για τον τίτλο ήταν και το γεγονός ότι ο βασικός κορμός δεν υπέφερε από μακροχρόνιους τραυματισμούς.

Σήμερα, μετά την αποχώρηση του Σλοτ, το σκηνικό φαίνεται να επαναλαμβάνεται με απόλυτη ακρίβεια υπό τις οδηγίες του Ιραόλα.

Μέχρι στιγμής, έχουμε δει μόνο την απόκτηση ενός εξτρέμ, του Μουνιόζ, και την απώλεια ενός τεράστιου μεταγραφικού στόχου για την άμυνα (ο Ντιομαντέ επέλεξε την ΠΣΖ). Την ίδια στιγμή, είναι κοινή διαπίστωση ότι το ρόστερ είναι γεμάτο παίκτες που δεν έχουν δείξει τον καλύτερό τους εαυτό.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι "ιστορικές" προσθήκες του περασμένου καλοκαιριού: Βιρτς, Ισάκ και Φρίμπονγκ. Ο Εκιτικέ ήταν ίσως ο μόνος που ξεχώρισε θετικά, αλλά δυστυχώς υπέστη ρήξη αχιλλείου τένοντα.

Παράλληλα, υπάρχουν παίκτες που πρακτικά έμειναν στα αζήτητα, όπως ο Κιέζα και ο Έλιοτ, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον Λιόνι, που τέθηκε εκτός με ρήξη χιαστού.

Το μεγάλο ερώτημα είναι το εξής: Σκοπεύει η Λίβερπουλ να δώσει στον Ιραόλα την ίδια ακριβώς ευκαιρία που έδωσε στον Σλοτ στην πρώτη του σεζόν; Δηλαδή, πορεία με μία μόνο προσθήκη και αναζήτηση εσωτερικών –και όχι "λαμπερών"– λύσεων για να καλυφθούν τα κενά; Πώς θα αντικατασταθεί ο Σαλάχ ή πώς θα λυθεί ο γρίφος στο δεξί μπακ, από τη στιγμή που ο Μπράντλεϊ είναι τραυματίας και ο Φρίμπονγκ δεν αποδίδει καλά στη συγκεκριμένη θέση; Ας μην ξεχνάμε ότι στην Μπόρνμουθ, ο Ιραόλα δεν δίσταζε να χρησιμοποιήσει έναν μέσο, όπως ο Σμιθ, στο δεξί άκρο της άμυνας.

Μήπως λοιπόν δούμε τον Τζόουνς σε αυτόν τον ρόλο μέχρι να επιστρέψει ο Μπράντλεϊ; Ή μήπως το μεταγραφικό παζάρι θα κλείσει με μαζικές προσθήκες αμέσως μετά το Μουντιάλ; Αυτό είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία.

Κατά την άποψη μου, η διοίκηση της Λίβερπουλ βρίσκεται σε τεράστια σύγχυση.

Από τη μία, υπάρχει η ανάγκη να διορθώσουν τα λάθη της προηγούμενης μεταγραφικής περιόδου, φέρνοντας νέους παίκτες για να κλείσουν τις τρύπες.

Από την άλλη, ίσως πιστεύουν ότι η λύση κρύβεται στην έλευση του Ιραόλα. Ο Ισπανός δούλεψε με παρόμοιο προφίλ παικτών στην Μπόρνμουθ, και το αγαπημένο του σύστημα 4-2-3-1 ίσως ταιριάζει γάντι.

Έχει στη διάθεσή του έναν δημιουργό όπως ο Βιρτς στο "δεκάρι", ένα καθαρό "εννιάρι" στην κορυφή (όπως ο Ισάκ ή ο Εκιτικέ), και μπορεί να βασιστεί σε ένα δίδυμο στα χαφ που διακρίνεται για τα τρεξίματα και την πίεση, αντί για έναν παραδοσιακό "κόφτη". Η Λίβερπουλ δείχνει εγκλωβισμένη ανάμεσα στην άμεση μεταγραφική ενίσχυση και στην υπομονή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους