Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Κυπριακή «Δημοκρατία» και οι εκ γενετής ύποπτοι πολίτες της Πρόσφατα, ένας Τουρκοκύπριος συμπολίτης μας, ο οποίος εργάζεται μόνιμα στις περιοχές που ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία, αγόρασε διαμέρισμα στη Λευκωσία, κατέβαλε την προκαταβολή και μετέβη στο Κτηματολόγιο για να καταθέσει το συμβόλαιο αγοράς.

Εκεί πληροφορήθηκε ότι, ως Τουρκοκύπριος, δεν μπορεί να αποκτήσει ακίνητη ιδιοκτησία χωρίς προηγούμενη άδεια του Υπουργού Εσωτερικών.

Η απαίτηση αυτή βασίζεται σε μια «προσωρινή» νομοθετική ρύθμιση του 1970, η οποία εξακολουθεί να ισχύει πενήντα έξι χρόνια αργότερα και παρέχει στον εκάστοτε Υπουργό την εξουσία να εγκρίνει ή να απορρίπτει, κατά την απόλυτη διακριτική του ευχέρεια, κάθε μεταβίβαση ακίνητης ιδιοκτησίας που «ενδέχεται να θέσει εις κίνδυνον ή καθ' οιονδήποτε τρόπον να επηρεάσει τη δημόσια ασφάλεια». Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αντιμετωπίζει διαφορετικά ορισμένους από τους ίδιους τους πολίτες της αποκλειστικά λόγω της εθνοτικής τους καταγωγής.

Πρόκειται για ένα καθεστώς θεσμοθετημένης δυσμενούς διάκρισης, κατά παράβαση του Συντάγματος, της Διεθνούς Σύμβασης για την Εξάλειψη Κάθε Μορφής Φυλετικής Διάκρισης, της Οδηγίας 2000/43/ΕΚ για τη Φυλετική Ισότητα, καθώς και ενός ολόκληρου πλέγματος υπερνομοθετικής ισχύος κανόνων δικαίου που υπερισχύουν της «προσωρινής» αυτής ρύθμισης του 1970.

Η ίδια αυτή ρύθμιση δεν θεωρήθηκε αναγκαία όταν «επενδυτές» από τρίτες χώρες, πρόσωπα που καταζητούνταν ή ακόμη και εξέτιαν ποινές φυλάκισης στο εξωτερικό, καθώς και άτομα που κατηγορούνται ή ενδέχεται να λογοδοτήσουν για εγκλήματα πολέμου, απέκτησαν μαζικά ακίνητα στη μισή Κύπρο.

Κρίνεται, όμως, απολύτως αναγκαία όταν πρόκειται για Τουρκοκύπριους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίοι αντιμετωπίζονται εκ προοιμίου ως ύποπτοι και εν δυνάμει επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια, όχι εξαιτίας κάποιας πράξης τους, αλλά λόγω αυτού που είναι.

Πρόκειται για μια βαθιά αντίφαση στην καρδιά του κυπριακού κράτους.

Η δημόσια ασφάλεια δεν αξιολογείται με βάση την ατομική συμπεριφορά, αλλά με βάση την εθνοτική καταγωγή.

Η υποψία δεν απορρέει από συγκεκριμένες πράξεις ενός προσώπου, αλλά αποδίδεται συλλήβδην σε μια ολόκληρη κοινότητα, η οποία, ειρωνικά, αποτελεί συνταγματικά αναγνωρισμένη πολιτική κοινότητα της ίδιας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αντί η πολιτεία να αντιλαμβάνεται την τουρκοκυπριακή κοινότητα ως στρατηγικό σύμμαχο για την επίλυση του Κυπριακού, εφαρμόζει ακριβώς το αντίθετο: αντιμετωπίζει μια ολόκληρη κοινότητα συμπολιτών ως εξ αντικειμένου και εκ γενετής ύποπτη.

Με τον τρόπο αυτό, δεν εφαρμόζει απλώς επ' αόριστον μια απαράδεκτη νομοθετική διάταξη, αλλά διαιωνίζει ένα καθεστώς εξαίρεσης, στο οποίο η εξαίρεση μετατρέπεται σε κανόνα και η ρατσιστική διάκριση αποκτά θεσμική και νομοθετική υπόσταση.

Οι διάφορες εκφάνσεις του αμφίβολης νομιμότητας «δόγματος της ανάγκης» έχουν, στην πραγματικότητα, κανονικοποιήσει μια βαθύτερη λογική πάνω στην οποία οικοδομήθηκε και εξακολουθεί να αναπαράγεται το άλυτο Κυπριακό.

Η αντιμετώπιση των Τουρκοκυπρίων ως μιας διαρκούς και εγγενούς απειλής, όπως αποτυπώνεται και εφαρμόζεται μέχρι σήμερα μέσα από τη συγκεκριμένη νομοθεσία, δεν αποτελεί απλώς ένα διοικητικό κατάλοιπο του παρελθόντος.

Συνιστά οργανικό στοιχείο ενός εθνικιστικού κρατικού αφηγήματος, το οποίο εξυπηρετεί τη διατήρηση των υφιστάμενων σχέσεων εξουσίας, επιτρέποντας στην κυρίαρχη πολιτική ελίτ να διαιωνίζει έκτακτες εξουσίες και να δικαιολογεί την περιστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων στο όνομα της ασφάλειας.

Όσο αυτή η λογική παραμένει αδιαμφισβήτητη, το κράτος δικαίου δεν αποτελεί κοινό κεκτημένο όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά προνόμιο που εφαρμόζεται επιλεκτικά.

Η ισότητα ενώπιον του νόμου μετατρέπεται σε προϋπόθεση εθνοτικής καταγωγής και η εξαίρεση παύει να είναι εξαίρεση: μετατρέπεται στην κανονική μορφή άσκησης της κρατικής εξουσίας απέναντι σε μια ολόκληρη συνταγματική κοινότητα.

Ένα κράτος, όμως, που αντιμετωπίζει μέρος των ίδιων των πολιτών του ως εκ γενετής ύποπτους δεν υπονομεύει μόνο τα δικαιώματά τους· υπονομεύει τη δική του δημοκρατική και συνταγματική νομιμοποίηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους