Προχθές ο ΠΘ Κυριάκος Μητσοτάκης είπε κάτι που μου φάνηκε πολύ σωστό: "Μεγάλο «φράχτη» για παράτυπη μετανάστευση και μεγάλη «πόρτα» για τη νόμιμη"... Αναρωτήθηκα, λοιπόν, ποια είναι άραγε αυτή η...
Προχθές ο ΠΘ Κυριάκος Μητσοτάκης είπε κάτι που μου φάνηκε πολύ σωστό: "Μεγάλο «φράχτη» για παράτυπη μετανάστευση και μεγάλη «πόρτα» για τη νόμιμη"... Αναρωτήθηκα, λοιπόν, ποια είναι άραγε αυτή η μεγάλη νόμιμη "πόρτα" σήμερα στην Ελλάδα... Για να πάρω διασταυρωμένες και έγκυρες απαντήσεις, χωρίς υπερβολές και μυθομανίες, χρησιμοποίησα το CLAUDE (νεοαποκτηθέν, να βγάλει τα λεφτά του... ;) ) Του έθεσα, λοιπόν, δυο συγκεκριμένες ερωτήσεις.
Η πρώτη: "Αν κάποιος δεν έχει την δυνατότητα και τις γνωριμίες ώστε να προσκαλεστεί από κάποιον εργοδότη και έχει επιθυμία για μόνιμη εγκατάσταση για χειρωνακτική εργασία στην Ελλάδα με την οικογένεια του πως μπορεί να πάρει νόμιμη άδεια;" Η απάντηση του: "Με βάση όσα ισχύουν σήμερα, η ειλικρινής απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει άμεση νόμιμη «πόρτα» που να καλύπτει ακριβώς αυτό το προφίλ — άνθρωπος χωρίς επώνυμη προσφορά εργασίας, για χειρωνακτική εργασία, με στόχο μόνιμη εγκατάσταση εξαρχής μαζί με την οικογένεια.
Ο λόγος είναι δομικός: όλο το σύστημα εργασιακής μετανάστευσης χτίζεται πάνω στην αρχή «πρώτα η θέση, μετά ο άνθρωπος» — δηλαδή προηγείται πάντα κάποιος φορέας (εργοδότης, ΕΠΑ, ή κρατική συμφωνία) που «τραβάει» τον εργαζόμενο, όχι το αντίστροφο.
Ας δούμε τι θα μπορούσε ρεαλιστικά να οδηγήσει εκεί, βήμα-βήμα, γιατί δεν είναι εντελώς αδιέξοδο — απλώς δεν γίνεται με ένα βήμα: 1. Διακρατικές συμφωνίες οργανωμένης μετάκλησης — η πιο ρεαλιστική «είσοδος χωρίς προσωπικό εργοδότη» Η Ελλάδα εφαρμόζει ήδη συμφωνία με την Αίγυπτο για τη μετάκληση έως 5.000 εποχικών εργατών γης, ως οργανωμένη και νόμιμη λύση στις ελλείψεις εργατικών χεριών στην αγροτική παραγωγή. Στο ΕΘΕΑΣ θεωρούν το μοντέλο αυτό οδηγό για ανάλογες μελλοντικές συμφωνίες της Ελλάδας με άλλες τρίτες χώρες.
Εδώ ο άνθρωπος δεν χρειάζεται να έχει βρει προσωπικά εργοδότη — μπαίνει σε κρατικό/οργανωμένο κανάλι.
Όμως: είναι εποχική, όχι μόνιμη, και δεν προβλέπει άφιξη με την οικογένεια εξαρχής. Newpost Sofokleousin 2. Ο ρεαλιστικός δρόμος προς μονιμότητα + οικογένεια είναι σταδιακός, όχι απευθείας Βήμα Α: Είσοδος με εποχική/εξαρτημένη εργασία (μέσω τέτοιας συμφωνίας ή μεμονωμένης μετάκλησης, αν βρεθεί εργοδότης έστω για χειρωνακτική δουλειά — οικοδομή, γεωργία, εστίαση κ.λπ.) Βήμα Β: Ανανεώσεις άδειας με συνεχή νόμιμη εργασία επί σειρά ετών Βήμα Γ: Μετά από 5 συνεχή έτη νόμιμης διαμονής, δικαίωμα αίτησης για άδεια επί μακρόν διαμένοντος (μόνιμου χαρακτήρα) Βήμα Δ: Μόνο αφού ο ίδιος έχει ήδη νόμιμη, σταθερή βάση διαμονής, μπορεί να ζητήσει οικογενειακή επανένωση για σύζυγο/τέκνα — δηλαδή η οικογένεια δεν έρχεται μαζί εξαρχής, έρχεται σε δεύτερο χρόνο, ως εξαρτημένη από τη δική του ήδη σταθεροποιημένη θέση. 3. Τι δεν λειτουργεί: Δεν υπάρχει «visa αναζήτησης εργασίας» χωρίς προηγούμενη σύμβαση/έγκριση θέσης.
Η άδεια «οικονομικά ανεξάρτητου προσώπου» απαιτεί απόδειξη εισοδήματος χωρίς να εργάζεται κανείς στην Ελλάδα — άρα δεν ταιριάζει σε όποιον θέλει να ζήσει από χειρωνακτική εργασία.
Η άδεια «δεύτερης ευκαιρίας» (Ι.9) αφορά μόνο όσους ήδη έχουν 5ετές νόμιμο ιστορικό διαμονής στην Ελλάδα — δεν είναι δρόμος εισόδου.
Συνοπτικά: η μόνη ρεαλιστική, νόμιμη αφετηρία για χειρωνακτική εργασία χωρίς προσωπική πρόσκληση εργοδότη είναι μια οργανωμένη διακρατική συμφωνία (προς το παρόν κυρίως Αίγυπτος-γεωργία), και η μόνιμη εγκατάσταση με την οικογένεια είναι κάτι που χτίζεται σταδιακά σε βάθος χρόνου, όχι κάτι που ζητείται εξαρχής." Νόημα μονολεκτικό για μένα; ΔΕΝ υπάρχει ακόμα "νόμιμη πόρτα", όχι μεγάλη αλλά ούτε και μικρή... Του έθεσα, όμως, και ένα δεύτερο ερώτημα: "Γιατί οι διακρατικές συμφωνίες για νόμιμη μετανάστευση στην Ελλάδα δεν έχουν επιτυχία;" Και η απάντηση του και εδώ ήταν στενάχωρη αλλά και κατατοπιστική: "Πολύ καλή ερώτηση, γιατί εδώ βλέπουμε τη διαφορά ανάμεσα στο τι λέει ο νόμος και τι πραγματικά συμβαίνει στην πράξη.
Οι λόγοι είναι κυρίως δομικοί-γραφειοκρατικοί, όχι νομικοί. 1. Τεράστιο χρονικό χάσμα ανάμεσα στην υπογραφή και την εφαρμογή Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα: η συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου για τη μετάκληση έως 5.000 εποχικών εργατών γης υπογράφηκε πριν από περίπου τρία χρόνια, και μόλις τώρα (2026) ξεκινάει πραγματικά να υλοποιείται.
Δεν είναι εξαίρεση — είναι ο κανόνας.
Η ίδια η ερευνητική βιβλιογραφία σημειώνει ότι η διαδικασία μετάκλησης, ήδη από το πρώτο στάδιό της (καθορισμός ποσοστώσεων) έως το δεύτερο (πρόσληψη/έκδοση θεωρήσεων), μπορούσε ιστορικά να διαρκέσει έως και 18 μήνες.
Lykavitos eliamep 2. Ανεπάρκεια προξενικής υποδομής στις χώρες προέλευσης Στην περίπτωση του Μπαγκλαντές, η Ελλάδα δεν διαθέτει καν προξενείο στη χώρα, με αποτέλεσμα οι αιτούντες να πρέπει να ταξιδέψουν μέχρι το Νέο Δελχί της Ινδίας — και μάλιστα χρειάζονται πρώτα δική τους βίζα για να ταξιδέψουν εκεί, με μόλις 6.000 ινδικές βίζες να εκδίδονται ημερησίως.
Η ίδια η ελληνική πρεσβεία στο Νέο Δελχί, υποστελεχωμένη, δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί, με αποτέλεσμα αιτούντες που υπέβαλαν αίτηση τον Απρίλιο του 2023 να μην έχουν λάβει καν κλήση για συνέντευξη μέχρι τον Μάρτιο του 2024. eliamep eliamep 3. Ποσοστώσεις πολύ μικρότερες από τις πραγματικές ανάγκες Παρότι οι περιφέρειες είχαν ζητήσει περίπου 380.000 θέσεις, το υπουργείο ενέκρινε τελικά μόλις γύρω στις 200.000 — και μόνο στον πρωτογενή τομέα εκτιμάται έλλειψη 70.000 εργαζομένων.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, στον τουρισμό/φιλοξενία η ποσόστωση έφτασε τις 9.261 θέσεις, ενώ τα αιτήματα των εργοδοτών ανέρχονταν σε 80.316. eliamep eliamep 4. Σκόπιμα χαμηλά πλαφόν, από πολιτική επιλογή Στη συμφωνία με την Αίγυπτο, το χαμηλό ανώτατο όριο εξυπηρετεί σκόπιμα δύο στόχους σύμφωνα με πρώην υφυπουργό: επιτρέπει στην ελληνική πλευρά να δει πώς λειτουργεί η συμφωνία στην πράξη πριν τη διευρύνει, και αποτρέπει την υπερβολική εξάρτηση από μία μόνο χώρα.
Δηλαδή είναι σχεδιασμένες να είναι μικρές εξαρχής. eliamep 5. Δισταγμός/καχυποψία στη χορήγηση θεωρήσεων Οι εμπλεκόμενοι φορείς ανέφεραν γενικό δισταγμό στην έκδοση βίζας σε εποχικούς εργαζόμενους από χώρες όπως το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν, από φόβο μήπως δεν παραμείνουν στην Ελλάδα αλλά μετακινηθούν σε άλλη χώρα της ΕΕ — με τις απορρίψεις συχνά να μην αιτιολογούνται. eliamep 6. Δομικό πρόβλημα: δεν επενδύουν σε μονιμότητα ή ένταξη Και στις δύο βασικές συμφωνίες (Αίγυπτος, Μπαγκλαντές) οι οικογένειες δεν επιτρέπεται να συνοδεύσουν τους εργαζόμενους — γεγονός που δείχνει ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει την πρόσληψη ως προσωρινή μορφή μετανάστευσης, χωρίς επένδυση σε ένταξη ή ανάπτυξη δεξιοτήτων.
Αυτό μειώνει και το κίνητρο των εργαζομένων να επιστρέφουν συστηματικά. eliamep 7. Απουσία στρατηγικού σχεδιασμού και επαρκούς προσωπικού Η ίδια η ανάλυση καταλήγει ότι υπάρχει γενική ομοφωνία ότι τα θετικά βήματα δυσχεραίνονται από γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και από τη διστακτικότητα του ελληνικού κράτους να προχωρήσει σε πιο εύρωστη νόμιμη μεταναστευτική πολιτική — αποτέλεσμα όχι μόνο του εγχώριου πλαισίου, αλλά και ενός πολιτικού λόγου που τοποθετεί τη μετανάστευση σε αρνητικό πρίσμα εδώ και χρόνια. eliamep Σε μια πρόταση: οι συμφωνίες δεν αποτυγχάνουν επειδή είναι νομικά ελαττωματικές, αλλά επειδή είναι υποστελεχωμένες, υποχρηματοδοτημένες σε προξενικό επίπεδο, πολιτικά συντηρητικές σε ό,τι αφορά τους αριθμούς, και σχεδιασμένες γύρω από την προσωρινότητα αντί για ουσιαστική ένταξη — που είναι ακριβώς αυτό που θα τις έκανε ελκυστικές τόσο στους εργαζόμενους όσο και στους εργοδότες." Να σας πω, λοιπόν, τι επικύρωσα από αυτές τις δύο απαντήσεις; Κάτι που το ήξερα, να πω την αλήθεια... Μάλλον, κατά βάθος, ΔΕΝ την θέλουμε ούτε την νόμιμη μετανάστευση ως κοινωνικό και πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα... Φυσικά έτσι, με το κουκούλωμα του κάτω από το χαλί, το πρόβλημα για την οικονομία και την κοινωνία μας ΔΕΝ λύνεται... Μπροστά μας το βρίσκουμε και θα συνεχίσουμε να το βρίσκουμε, όλο και πιο έντονα.. Σε λίγο θα -ήδη, μάλλον σωστότερα- ψάχνουμε νόμιμους μετανάστες στην Ελλάδα με το κιάλι για να καλυφθούν οι αναγκαίες εργασίες στην γεωργία, την εστίαση, στην οικοδομή, στον τουρισμό, στις κατασκευές και σε τόσους άλλους κλάδους στην χώρα μας... Το κόστος θα ανεβαίνει, οι τιμές θα σκαρφαλώνουν σε όλους αυτούς τους κλάδους, η ακρίβεια θα διευρύνεται, τα πορτοφόλια θα πιέζονται παραπάνω και το ασφαλιστικό σύστημα θα αδυνατίζει όλο και πιο πολύ από την δημογραφική γήρανση... Αλλά εμείς εκεί: Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού κολλημένο στην ξενοφοβία και την εσωστρέφεια του... Αλλά βλέπετε, όμως, και οι μετανάστες όπως και οι επενδυτές αν δεν μπορείς να τους ελκύσεις αποτελεσματικά "ψηφίζουν" πάντοτε με τα πόδια... Δικαίωμα τους, ε; :( https://www.cnn.gr/politiki/story/538298/mitrsotakis-megalo-fraxti-gia-paratypi-metanastefsi-megali-porta-gia-ti-nomimi?fbclid=IwY2xjawTcKZlleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeVghdVdUPjMZT7cQTuboFaMlxI4fWmOOtG9hUFPDOuYPXR9K6ifrVlteEw-E_aem_rgm5gpDG5BlUh0h6dPRCYA
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους