Ατλάντα 2.8.1996 Τζόρτζια Ντομ Η Ολυμπιάδα της 100ετίας στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών πλησίαζε προς την ολοκλήρωση της, καθώς στο κλειστό του Τζόρτζια Ντομ ολοκληρώνονταν και οι τελευταίες...

Πλήρες Κείμενο:

Ατλάντα 2.8.1996 Τζόρτζια Ντομ Η Ολυμπιάδα της 100ετίας στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών πλησίαζε προς την ολοκλήρωση της, καθώς στο κλειστό του Τζόρτζια Ντομ ολοκληρώνονταν και οι τελευταίες εκρεμμότητες του ολυμπιακού τουρνουά μπάσκετ στην προτελευταία μέρα αγωνιστικής δράσης του. Η Εθνική Ελλάδος έχει μόλις επικρατήσει με 91-72 της αντίστοιχης της Βραζιλίας για τους αγώνες κατάταξης και ολοκληρώνει με την άκρως τιμητική 5η θέση την ιστορική και παρθενική (επίσημη) παρουσία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ένας αγώνας που έμελλε επίσης να σημάνει και ένα τέλος εποχής για το παγκόσμιο μπάσκετ, με δύο ζωντανά κομμάτια της ιστορίας του να κρεμάνε τις φανέλες τους.

Από την μια πλευρά ο Παναγιώτης Γιαννάκης που στα 37 του χρόνια, έδινε το παράδειγμα ως αρχηγός της εθνικής μας για 351η και τελευταία φορά και έπειτα απο 5.301 πόντους σε 20 χρόνια αδιαλλειπτής παρουσίας.

Έχοντας πλέον ζήσει και την μοναδική διοργάνωση που έλλειπε ως εμπειρία από την τεράστια και ολίγον τι γνωστή διαδρομή του και τα επιτεύγματα της.

Συλλογικά και δη εθνικά.

Όλα αυτά καθώς αγωνιζόταν απο το 1981 με ουσιαστικά εναμιση πόδι, εξαιτίας ενός σοβαρότατου τραυματισμό στο γόνατο κατά τον καιρό που δοκιμαζόταν στην Αμερική για τους Boston Celtics.

Ο οποίος λίγο ελλειψε ακόμα και να του τερματίσει πρόωρα την καριέρα.

Από την άλλη πλευρά ο πρόσφατα εκλιπώντας Όσκαρ Σμίντ, ο οποίος ήταν επίσης εκεί στα 38 του χρόνια για τον δικό του τελευταίο χορό, επειτα από 326 αδιάλλειπτες συμμετοχές και 7.693 πόντους.

Ο άνθρωπος που έβαλε ξανά τη Σελεσάο στον παγκόσμιο μπασκετικό χάρτη.

Ο άνθρωπος που κάποτε απέρριψε οικοιοθελώς την προοπτική, τα λεφτά και τη δόξα του NBA, προκειμένου και λόγω των ιδιαιτεροτήτων της εποχής του, να μην στερηθει το εθνόσημο που πόνεσε όσο ουδείς από τους συμπατριώτες του, Μια διοργάνωση που εν τέλει τον βρήκε για 5η φορά πρώτο σκόρερ σε ισάριθμες ολυμπιακές συμμετοχές, ο μοναδικός στην ιστορία με αυτό το κατόρθωμα.

Έκεινό το βράδυ, για την Αμερική, βρήκε τον "Δράκο" να αποχεραιτά νικητής και τον "Μαο Σάντα" ηττημένος στην μεταξύ τους αναμέτρηση, αμφότερους όμως με το κεφάλι ψηλά ξέροντας πόσα πέτυχαν και άφησαν με την κληρονομια πίσω τους.

Ο συναισθηματικός ενακαλεσμός των δύο αρχηγών γύρω από τους συγκινημένους συμπαίκτες τους στα κεντρικά του παρκέ του Τζόρτζια Ντομ, όπως αποτυπώνεται μερικώς στην παραπάνω σπάνια φωτογραφία του post, προκαλεί ακόμα δέος... Απαθανατίζοντας ένα από τα συγκινητικότερα κοινά αντίο που έζησε η πορτοκαλί θεά σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Τότε που ένα λαμπρό παράδειγμα αθλητικού μεγαλείου από τη Νίκαια, αναγνώρισε ένα έτερο παράδειγμα αθλητικού μεγαλείου από το Νατάλ.

Αμφότεροι στην γλώσσα που ήξεραν να μιλάνε καλύτερα.

Και ας μην είχαν αμφότεροι κανένα πρόβλημα με τα αγγλικά τους... Τότε που δυο αληθινοί μύθοι των παγκόσμιων παρκέ, δύο εθνικοί γκαρντ και μελλοντικοί hall of famers με ανάστημα όσο ολάκερος ο κόσμος, αποχεραιτούσαν τα εθνόσημα τους και μαζί με αυτά το άθλημα που τόσο υπηρέτησαν και τόσο εκεινό τους αποζημίωσε στην διάρκεια της καριέρας και τη ζωής τους. Μια τέτοια μέρα πριν από ακριβώς 30 χρόνια... #ΆκηςΜ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους