Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια φωτογραφία… 26 χρόνια μετά. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 έζησα την πρώτη μου Ολυμπιακή εμπειρία.

Αγωνίστηκα στα 400μ. και 1500μ. ελεύθερο, κατακτώντας την 20ή και την 21η θέση, πετυχαίνοντας παράλληλα ατομικά ρεκόρ.

Για μένα ήταν μια στιγμή χαράς και υπερηφάνειας.

Στην άλλη πλευρά όμως βρισκόταν ο Αλεξέι Φιλιπέτς από τη Ρωσία.

Είχε μόλις καταλάβει την 4η θέση, χάνοντας το Ολυμπιακό μετάλλιο για μόλις 7 εκατοστά του δευτερολέπτου.

Ήταν απαρηγόρητος.

Πήγα κοντά του, του είπα λίγα λόγια, παρότι δεν καταλάβαινε τη γλώσσα (αγγλικά). Δεν χρειάζονταν όμως οι λέξεις.

Κατάλαβε τη συμπαράστασή μου.

Θυμάμαι να σκέφτομαι τότε πως δεν θα ήθελα ποτέ να βρεθώ στη θέση του.

Η ζωή όμως έχει τον δικό της τρόπο να μας διδάσκει.

Χρόνια αργότερα βρέθηκα κι εγώ αντιμέτωπος με την ίδια πικρή 4η θέση στο Λονδίνο 2012 και τότε θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή και τα λόγια που του είχα πει.

Πέρασαν 26 χρόνια και οι δρόμοι μας συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στο Παρίσι.

Μια συνάντηση που μου θύμισε πως οι στιγμές του αθλητισμού δεν είναι μόνο τα μετάλλια, αλλά και οι άνθρωποι, τα συναισθήματα και τα μαθήματα που μένουν μαζί μας για πάντα. Κάποιες αναμνήσεις δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Είναι σαν να ήταν χθες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους