Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτές τις μέρες διστάζω να δω ειδήσεις, είναι ένα "θέαμα" που το έχω υποστεί πολλές φορές.

Γιατί δεν νομίζω πως υπάρχει κανείς σ' αυτόν τον τόπο που δεν έχει βιώσει το τραύμα της πυρκαγιάς.

Εγώ το βλέπω κάθε φορά που κάθομαι στον καναπέ και αντικρίζω το φαλακρό (άλλοτε καταπράσινο) βουνό του Καρέα, άλλος έχοντας απολέσει το εξοχικό της παιδικής του ηλικίας κι άλλος το βιος του. (Δεν θέλω να αναφερθώ στις ανθρώπινες απώλειες γιατί δεν το αντέχω). Η φωτιά έχει περάσει πια στους εφιάλτες μας και κάθε καλοκαίρι ξυπνούν και μας κυνηγούν.

Κι αυτή η πυρκαγιά τη ζούμε σα δική μας, ξυπνάει μνήμες και ενοχές.

Τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει! Κάθε καταστροφή είναι ένας θάνατος χωρίς επιστροφή.

Κι αυτό πονάει βαθιά. Ειδικά τώρα που η καμπάνα χτυπάει ασταμάτητα, για μας. Και δεν την ακούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους