Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άνοιξαν οι ουρανοί. Σαν να ράγισε ξαφνικά η επιφάνεια του κόσμου κι από μέσα της να ξεχύθηκε όλο το νερό που χρόνια συγκρατούσε η σιωπή.

Ο άνεμος δεν φυσούσε.

Μας αφαιρούσε.

Ονόματα, βεβαιότητες, τη γελοία ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να διαπραγματευτούμε με το αναπόφευκτο.

Η βροχή έπεφτε με τόση ακρίβεια που έμοιαζε να γνωρίζει πού πονά ο καθένας. Τρέχαμε.

Κι ήταν παράξενο.

Μέσα σ’ εκείνη τη φυγή ένιωθα για πρώτη φορά πως τίποτε δεν μου ανήκει· ούτε το σώμα, ούτε ο χρόνος, ούτε η επόμενη ανάσα.

Ύστερα ο ήλιος υψώθηκε πίσω από τον Λυκαβηττό.

Με μια τρυφερότητα σχεδόν ανυπόφορη.

Σαν χέρι που ακουμπά το πρόσωπο κάποιου ύστερα από πολύ κλάμα χωρίς να ζητά εξηγήσεις.

Και τότε το ουράνιο τόξο.

Μια λεπτή ρωγμή φωτός επάνω στην αλαζονεία μας.

Σαν να υπήρχε ανέκαθεν εκεί κι εμείς να ήμασταν υπερβολικά απασχολημένοι με τον εαυτό μας για να το δούμε.

Ο κόσμος παρέμεινε ακριβώς ο ίδιος. Ασύλληπτα όμορφος. Ασύλληπτα αδιάφορος. Κι ίσως γι’ αυτό άξιος κάθε αγάπης. . . #𝚍𝚔

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους