Original Post

Πλήρες Κείμενο:

#Εμμέλεια -τελευταίο- ...Το μετανιώσε που δεν είχε πάρει τόσες μέρες... Έψαξε τον αριθμό στις αποκλεισμένες επαφές και είδε ότι την είχε πάρει πολλές φορές.

Ένα μικρό μικρό σύννεφο σκοτείνιασε τη ματιά της.

Ο κύριος Αριστείδης την έψαχνε κι αυτή φάνηκε αγενής.

Έπρεπε να είναι πιο ξεκάθαρη.

Νόμιζε ότι ήταν δυνατή, αλλά αν αυτό δεν ήταν αδυναμία τότε τι ήταν; Ας το διορθώσει τώρα, κατηγορουσε τον Ορέστη που έφυγε χωρίς καμία εξήγηση κι αυτή τώρα έκανε ακριβώς το ίδιο.

Όχι, όφειλε να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν ήθελε να δει τον Ορέστη και ζητήσει να γινουν σεβαστοι.

Κακώς κωλυσιεργούσε, θα έπαιρνε τώρα κιόλας τηλέφωνο. -Εμμέλεια… Ακούστηκε η τρεμαμενη φωνή του κ.Αριστείδη -Κ. Αριστείδη! -Εμμέλεια, σε έχω πάρει τόσα τηλέφωνα… Η Εμμέλεια δάγκωσε τα χείλη της…μα πώς το είχε κάνει αυτή αυτό.. πόσο άσχημα αισθανόταν τώρα -Ξέρετε..να..είχα κι εγώ τα δικά μου, θα σας τα πω, αλλά πρώτα να σας πω για τον Ορέστη. - Εμμέλεια, δεν χρειάζεται…Ο Ορέστης δεν είναι μαζί μας πια. Η Εμμέλεια θυμήθηκε που της είχε πει ο κ.Αριστείδης ότι είχαν βρει ένα εξειδικευμένο κέντρο στο εξωτερικό που θα φιλοξενούσε τον Ορέστη, όταν θα έχανε τη μνήμη του, για να λαμβάνει όσο το δυνατόν καλύτερη φροντίδα. -Πήγε στην κλινική; - Εμμέλεια … Η φωνή του έσπασε, καθώς πρόφερε αυτές τις λέξεις και αναμείχθηκε με λυγμούς. Ο Ορέστης πέθανε…ατύχημα ή αυτοκτονία…δεν ξέρουμε.

Βρέθηκε νεκρός κάτω από μια γέφυρα.

Δεν ξέρουμε αν έπεσε εσκεμμένα ή κατά λάθος.

Τελευταία, οταν είχε κενά μνήμης, είχε την τάση να φεύγει από το σπίτι και πάντα ήταν κάποιος μαζί του να τον ακολουθεί.

Εκείνο το βράδυ κοιμόμασταν όλοι… εγώ … εγώ ήμουν στο σαλόνι.

Πώς με πήρε ο ύπνος δεν κατάλαβα.

Έφυγε κι εγώ νόμιζα κοιμόταν στο δωμάτιο του.

Δεν τον αναζήτησα όλη τη νύχτα, παρά μόνο το πρωί.

Νομίζω από τότε έχω να κοιμηθώ…παλεύω με τις τύψεις μου που τον άφησα μόνο του. Η Εμμέλεια άκουγε αμίλητη.

Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη.

Οι τύψεις έπνιξαν κι αυτήν στη στιγμή.

Πώς το έκανε αυτό; γιατί είχε θυμώσει τόσο πολύ; ο θυμός την είχε τυφλώσει και τώρα…τι κατάλαβε που Ορέστης ήταν νεκρός; μακάρι να μπορούσε να γυρίσει πίσω τον χρόνο.

Έκανε να μιλήσει, μα δεν ήξερε τι να πει.

Ένιωθε ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει, καθώς οι τύψεις της πλάκωσαν το στερνό.

Δεν θυμόταν καν τι ψέλλισε στον κ.Αριστείδη και έκλεισε το τηλέφωνο, πριν ξεσπάσει σε αγρίους λυγμούς.

Έσπασε ότι βρήκε μπροστά της και βυθίστηκε στο κρεβάτι.

Ένας πόνος της έσκισε τα σωθικά και λίγα δευτερόλεπτα μετά έχασε τις αισθήσεις της. . . . -Θεέ μου….Εμμέλειααα … τι έχει συμβεί; Εμμέλεια ποιος σε πείραξε; ληστεία; Θεέ μου, αναφώνησε ο Κίμωνας επιστρεφοντας σπίτι. Η Εμμέλεια ήταν πεσμένη στο κρεβάτι μέσα σε μια λίμνη αίματος. -Εμμέλεια, μίλησέ μου.

Τι έχει συμβεί; -Ο Ορέστης… -Ο Ορέστης σε πείραξε; -Ο Ορέστης είναι νεκρός. -Εμμέλεια, πρέπει να με βοηθήσεις να σε σηκώσω.

Πρέπει να πάμε το γρηγορότερο στο νοσοκομείο…αιμορραγεις…το παιδί μας … -Εγώ φταίω Κίμωνα, εγώ … μόνο εγώ.

Είναι η τιμωρία μου αυτή…σκότωσα τον Ορέστη και τώρα τιμωρούμαι για αυτό. Ο Κίμωνας πάλευε να βάλει την Εμμέλεια στο αυτοκίνητο, μα και πάλευε να καταλάβει τι έχει συμβεί…Τι μπορεί να είχε γίνει; Η Εμμέλεια μονολογουσε λέγοντας ξανά και ξανά το όνομα του Ορέστη. Ο Κίμωνας οδηγούσε σαν τρελός, για να φτάσει στο κοντινότερο εφημερεύον νοσοκομείο. . . - Είναι έγκυος, σας παρακαλώ σώστε το παιδί μας, φώναξε ο Κίμωνας, καθώς μετέφερε την Εμμέλεια στα επείγοντα… δεν ξέρω τι έχει συμβεί.

Τη βρήκα να αιμορραγεί. Η Εμμέλεια άνοιξε τα μάτια της, καθώς την έβαζαν στο φορείο.

Το βλέμμα της είχε κάτι το απόκοσμο.

Κοίταξε τον Κίμωνα και του ψιθύρισε : - Ορέστη, συγγνώμη…εγώ φταίω για όλα… δεν φταίει αυτό το παιδί…δεν ήθελα να φύγεις έτσι…μην μου πάρεις το παιδί μου.

Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του.

Ήταν ολοφάνερο ότι η Εμμέλεια βρισκόταν σε παραλήρημα, αλλά τι την είχε ταράξει έτσι; Πήρε τη Βικτώρια. -Βικτώρια; -Κίμωνα, τι γίνεται; -Μίλησες σήμερα καθόλου με την Εμμέλεια; -Όχι.

Τι συμβαίνει; ακούγεσαι ανήσυχος. -Η Εμμέλεια είναι στο νοσοκομείο με αιμορραγία και δεν ξέρω τίποτα άλλο.

Είναι σε παραλήρημα, δεν επικοινωνεί. -Έρχομαι από εκεί, στείλε μου πού είστε.

Το κινητό της το έχεις εσύ; ψάξε τις κλήσεις της, δες με ποιον μίλησε τελευταία και ηρέμησε.

Όλα θα πάνε καλά.

Το κινητό της…πώς δεν το είχε σκεφτεί; έτρεξε στο αυτοκίνητο, ευτυχώς το είχε βάλει μέσα στην τσάντα της Εμμέλειας, καθώς έφευγαν.

Το άνοιξε με τρεμαμενα χέρια.

Τελευταία κλήση : κος Αριστείδης Αα ώστε αυτός την τάραξε.

Στιγμιαία ο θυμός κατέλαβε τα σωθικά του και μια παρορμηση τον έσπρωξε να πάρει τηλέφωνο…παλι αυτη η ιστορία τους προξενεί προβλήματα…ως πότε θα ανεχοταν αυτήν τη κατάσταση εις βάρος της σχέσης του; κάτι δεν κολλούσε, όμως, καθώς θυμήθηκε, τα λόγια της Εμμέλειας.

Ας περίμενε τη Βικτώρια. . . . Γρήγορα η Βικτώρια ήταν εκεί και πήρε αυτή τον κ. Αριστείδη. -Κίμωνα, ο Ορέστης είναι νεκρός…και μάλλον η Εμμέλεια αισθάνθηκε άσχημα που δεν είχε δεχτεί να τον δει και ίσως τώρα κατηγορεί τον εαυτό της…ας περιμένουμε να συνέλθει να δούμε τι έχει συμβεί. -Για την κυρία Αναγνώστου; - Εδώ…πετάχτηκαν κι οι δύο με ένα στόμα. -Ο σύζυγος; -Ναι, ο μέλλων σύζυγός της. -Η κυρία Αναγνώστου υπέστη μερική αποκόλληση του πλακούντα.

Μην ανησυχείτε, όμως…πολλές γυναίκες το παθαίνουν αυτό κατά την εγκυμοσύνη τους…Η σύντροφό σας υπεβλήθη σε υπερηχογραφικό έλεγχο και ολα δείχνουν να βαίνουν καλώς.

Ειμαστε αισιόδοξοι, εφόσον υπάρχει φυσιολογική καρδιακή λειτουργία του εμβρύου.

Θα της χορηγηθεί προγεστερόνη και συστήνεται η κατάκλιση της.

Και χρειάζεται ηρεμία.

Φαίνεται ότι κάτι την έχει ταράξει.

Την έχουμε διαβεβαιώσει ότι το παιδί της είναι καλά.

Το ίδιο πρέπει να κάνετε κι εσείς.

Όλα θα πάνε καλά, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, εφόσον ακολουθεί τις οδηγίες μας.

Και κάτι άλλο…στους υπερήχους που κάναμε είδαμε το φύλο.

Θέλετε να το μάθετε; … Ο Κίμωνας ένιωσε ανακούφιση και ευγνωμοσύνη.

Το τελευταίο που τον ένοιαζε ήταν το φύλο, του αρκούσε που όλα ήταν καλά. -Σας ευχαριστώ πολύ…είναι κάτι που δεν έχουμε συζητήσει.

Θα μπορούσα πρώτα να τη δω; -Βεβαίως.

Ελάτε. -Βρε χαζούλα, μας τρόμαξες.

Είπε η Βικτώρια, μπαίνοντας…πόσες φορές ακόμα θα μας τρέχεις στα νοσοκομεία; Ο Κίμωνας αγκάλιασε την Εμμέλεια. -Ανησυχώ τόσο πολυ Κίμωνα. -Ολα πανε καλά Εμμέλεια.

Αλλα πρέπει να ηρεμήσεις, όλα είναι καλά τώρα.

Μην ανησυχείς, γιατί αυτή η ψυχούλα μέσα σου θέλει ηρεμία… -Ο Ορ.. -Έχουμε καιρό να τα πούμε αυτά, την έκοψε ο Κίμωνας, τώρα προέχει η ηρεμία.

Αλήθεια θέλεις να μάθουμε το φύλο; Τα μάτια της Εμμέλειας έλαμψαν.. -Ααα ναιιι! -Λοιπόν, θα μας πείτε; -Είναι αγοράκι! Με το καλό! …… . . . Έναν χρόνο μετά -Εμμέλεια, Κίμωνα, σας ευχαριστώ πολύ που ήρθατε.

Δίσταζα πολύ να σας πάρω τηλέφωνο…αλλά η Εμμέλεια δεν έπαψε ποτέ να είναι η οικογένειά μας. -Κύριε Αριστείδη, λυπάμαι πολύ που ήρθαν έτσι τα πράγματα.

Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω πια ήταν να έρθω στο ετήσιο μνημόσυνο του Ορέστη! -Να είσαι καλά, κορίτσι μου.

Έφερες και το μωρό μαζί! Βρε συ, τι καλός που είσαι…Πανέμορφος είναι.

Να τον χαίρεστε παιδιά μου. -Ναι, είναι καλός ο μικρός μας Ορέστης. -Ο μικρός μας...τι; ψέλλισε ο κ.Αριστείδης με μάτια βουρκωμένα. -Ορέστης! -Κλαίω…μα κλαίω από χαρά,από συγκίνηση, από…δεν ξέρω τι να πω. Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ τόσο πολύ…Ο μικρός μας Ορέστης, λοιπόν! Όλοι μαζί έγιναν μία αγκαλιά … με δάκρυα συγκίνησης γύρω από τον μικρό Ορέστη. Τ Ε Λ Ο Σ Μια μικρή ηλιαχτίδα έστησε χορό κι έδιωξε κάθε σύννεφο.

Οι γκρίζες μέρες είχαν τελειώσει, γιατί ήρθαν οι φωτεινές.

Αυτες ερχονται πάντα, αλλά πρέπει να έχουμε τη δύναμη να τις δούμε…τη δύναμη να διώξουμε το σύννεφο.

Ίσως χρειαστεί να φυσήξουμε λίγο πιο δυνατά, μα αν προσπαθήσουμε, θα τα καταφέρουμε. Λίγη αστεροσκονη χρειαζόμαστε. Τι; δεν με πιστεύεις; Ψάξε, κι είμαι σίγουρη ότι θα τη βρεις…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους