Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημέρα φίλοι μου Καλό Αύγουστο !!!❤️ Χωρίς φωτιές πάνω απ’ όλα !!! Από Manos Lambrakis Κάποτε νομίζαμε ότι καλοκαίρι σημαίνει φυγή.

Να φύγεις από την πόλη, από τη δουλειά, από τις υποχρεώσεις, από τον εαυτό σου κυρίως.

Να πάρεις ένα πλοίο και να πιστέψεις ότι όσα σε πληγώνουν δεν θα βρουν τρόπο να σε ακολουθήσουν.

Και ύστερα μεγαλώνεις.

Και ανακαλύπτεις κάτι σχεδόν οδυνηρό στην απλότητά του.

Δεν ήταν ποτέ ο τόπος που έλειπε.

Ήταν το πρόσωπο.

Γιατί ο άνθρωπος δεν διψά τόσο για τοπίο όσο για παρουσία.

Δεν πεινά τόσο για εικόνες όσο για κάποιον που θα σταθεί δίπλα του την ώρα που τις κοιτάζει.

Γι’ αυτό και οι πιο όμορφες φωτογραφίες του κόσμου αποτυγχάνουν να μεταφέρουν αυτό που πραγματικά συνέβη.

Γιατί εκείνο που θυμόμαστε δεν είναι η θάλασσα.

Είναι ποιος στεκόταν δίπλα μας όταν την κοιτούσαμε.

Ένας άνθρωπος να κάθεται απέναντί σου και να μη χρειάζεται να του αποδείξεις τίποτα.

Να μη χρειάζεται να είσαι διαρκώς ενδιαφέρων, χαρούμενος, επιτυχημένος, ατσαλάκωτος.

Να μπορείς να αφήσεις πάνω στο τραπέζι την κούρασή σου, τις ήττες σου, τις ανασφάλειές σου, και να μη μικρύνεις στα μάτια του.

Όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι η αγάπη δεν είναι η μεγάλη συγκίνηση.

Οι μεγάλες συγκινήσεις περνούν.

Η αγάπη είναι κάτι δυσκολότερο.

Είναι κάποιος που μένει.

Κάποιος που επιστρέφει.

Κάποιος που δεν τρομάζει από την αλήθεια σου.

Κάποιος που γνωρίζει τις ρωγμές σου και παρ’ όλα αυτά επιλέγει να καθίσει δίπλα τους.

Και δεν μιλώ για τον έρωτα ως έξαψη ή κατάκτηση.

Αυτά συνήθως αφορούν περισσότερο τον εαυτό μας παρά τον άλλον.

Μιλώ για εκείνη τη σπάνια μορφή τρυφερότητας που δεν ιδιοποιείται.

Που δεν αρπάζει.

Που δεν απαιτεί.

Που χαίρεται απλώς επειδή ο άλλος υπάρχει.

Μια τρυφερότητα που μοιάζει σχεδόν με προσευχή.

Το καλοκαίρι χωρίς συντροφικότητα έχει μια παράξενη σιωπή.

Όχι γιατί λείπουν οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι υπάρχουν παντού.

Τα πλοία είναι γεμάτα.

Οι παραλίες είναι γεμάτες.

Τα τραπέζια είναι γεμάτα.

Εκείνο που λείπει είναι κάποιος να στραφείς προς το μέρος του και να πεις: «Κοίτα». Μόνο αυτό. «Κοίτα». Κοίτα το φως πάνω στο νερό.

Κοίτα το φεγγάρι που βγήκε απόψε.

Κοίτα εκείνο το παιδί που τρέχει ξυπόλυτο στην άμμο.

Κοίτα πόσο γρήγορα περνά η ζωή.

Και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι όλη η ανθρώπινη ιστορία ίσως να κρύβεται μέσα σε αυτή τη μικρή λέξη.

Στην ανάγκη να μοιραστείς.

Στην ανάγκη να μη μείνεις ο μοναδικός μάρτυρας της ομορφιάς.

Δεν είναι κακό να είσαι μόνος.

Υπάρχουν περίοδοι που η μοναχικότητα καθαρίζει τον άνθρωπο.

Τον επιστρέφει στον εαυτό του.

Τον μαθαίνει να προσεύχεται.

Τον απελευθερώνει από λάθος εξαρτήσεις και από πρόσωπα που ήρθαν στη ζωή του μόνο για να τον χρησιμοποιήσουν.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη μοναξιά.

Εκείνη που αρχίζει αθόρυβα να μεταμφιέζεται σε αυτάρκεια.

Εκείνη που σε πείθει ότι δεν έχεις ανάγκη κανέναν, ενώ βαθιά μέσα σου έχεις απλώς κουραστεί να περιμένεις.

Εκείνη που δεν θεραπεύει την καρδιά.

Την ασφαλίζει.

Και τότε συμβαίνει κάτι τραγικό.

Δεν σταματάς να αγαπάς.

Σταματάς να ελπίζεις.

Και αυτό είναι πολύ χειρότερο.

Γι’ αυτό κάθε καλοκαίρι μάς θέτει το ίδιο ερώτημα.

Όχι πού πήγαμε.

Όχι πόσα ταξιδέψαμε.

Όχι πόσες φωτογραφίες ανεβάσαμε.

Αλλά αν υπάρχει ακόμη μέσα μας χώρος για έναν άλλον άνθρωπο.

Αν μπορούμε ακόμη να συγκινηθούμε.

Αν μπορούμε ακόμη να περιμένουμε.

Αν μπορούμε ακόμη να πούμε «μείνε» χωρίς να εννοούμε «μου ανήκεις». Στο τέλος δεν θυμόμαστε τα καλοκαίρια επειδή ήταν όμορφα.

Τα θυμόμαστε επειδή κάποιος τα κατοίκησε μαζί μας.

Ένα βλέμμα.

Ένα χέρι.

Μια κουβέντα ειπωμένη αργά μέσα στη νύχτα.

Ένας άνθρωπος που δεν μας έσωσε, αλλά έμεινε.

Και καμιά φορά αυτό είναι περισσότερο από σωτηρία.

Γι’ αυτό η πιο αθόρυβη προσευχή κάθε καλοκαιριού δεν είναι να βρούμε έναν όμορφο τόπο.

Είναι να μη συνηθίσουμε τόσο πολύ τη μοναξιά μας, ώστε να πάψουμε να αναγνωρίζουμε το θαύμα μιας παρουσίας.

Γιατί το πιο θλιβερό καλοκαίρι δεν είναι εκείνο που δεν πήγες πουθενά. Είναι εκείνο που δεν σε περίμενε κανείς. Καλό ξημέρωμα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους