Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΣΑΒΒΑΤΟ… ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗΣ Σάββατο 1η Αυγούστου. Μια ημέρα περισυλλογής. Μια ημέρα κατά την οποία η Ελλάδα παρακολουθεί ακόμη μία φορά δάση, σπίτια και ανθρώπινες περιουσίες να παραδίδονται στις φλόγες. Η Πολιτική Προστασία έχει θέσει την Αττική και την Εύβοια σε κατάσταση συναγερμού, κατηγορίας κινδύνου 5. Πυροσβέστες, εθελοντές και κάτοικοι μάχονται σε πολλαπλά μέτωπα.

Άνθρωποι απομακρύνονται από τα σπίτια τους.

Ζώα εγκλωβίζονται σε στάβλους, αυλές και δάση.

Κάποια θα σωθούν.

Τα περισσότερα άγρια ζώα που θα βρεθούν στη διαδρομή της φωτιάς δεν θα προλάβουν ούτε να γίνουν εικόνα στις ειδήσεις.

Θα καούν αργά ερπετά, νεοσσοί, μικρά θηλαστικά και ζώα παγιδευμένα μέσα στις φωλιές τους.

Όσα καταφέρουν να διαφύγουν θα βρεθούν τραυματισμένα, αφυδατωμένα και χωρίς τροφή, καταφύγιο ή ασφαλή τόπο αναπαραγωγής.

Και η καταστροφή δεν τελειώνει όταν σβήσει η τελευταία φλόγα.

Η απώλεια της βλάστησης αφήνει το έδαφος εκτεθειμένο.

Η επόμενη δυνατή βροχή μπορεί να μετατρέψει τη στάχτη σε λάσπη και την πλαγιά σε χείμαρρο.

Οι μεταπυρικές πλημμύρες, η διάβρωση και οι κατολισθήσεις δεν αποτελούν εκδίκηση της φύσης.

Η φύση δεν εκδικείται.

Η φύση επιστρέφει τις συνέπειες των πράξεών μας.

Πολλά μεσογειακά οικοσυστήματα έχουν μηχανισμούς φυσικής αναγέννησης.

Όμως, όταν οι πυρκαγιές επαναλαμβάνονται πριν προλάβει το δάσος να ανακάμψει, όταν ακολουθούν διάβρωση, βόσκηση, διάνοιξη δρόμων και νέες επεμβάσεις, η αναγέννηση γίνεται δυσκολότερη και ορισμένες απώλειες μπορεί να είναι μη αναστρέψιμες.

Σε λίγες εβδομάδες αναμένεται να ανοίξει και η νέα κυνηγετική περίοδος, εφόσον ακολουθηθεί ο συνήθης ετήσιος προγραμματισμός.

Και τότε προκύπτει ένα ερώτημα: Θα προστατευθούν μόνο τα απολύτως καμένα εδάφη ή και οι περιμετρικές περιοχές στις οποίες έχουν καταφύγει τα ζώα που επέζησαν; Διότι ένα ζώο δεν γνωρίζει πού σταματά η διοικητική γραμμή μιας απαγόρευσης θήρας.

Γνωρίζει μόνο ότι πίσω του υπάρχει φωτιά και μπροστά του πρέπει να βρει νερό, τροφή και ασφάλεια.

Η προστασία μόνο του μαύρου αποτυπώματος της πυρκαγιάς, χωρίς επαρκή ζώνη γύρω του, μπορεί να αφήσει απροστάτευτη ακριβώς την πανίδα που κατάφερε να διαφύγει.

Και ύστερα αρχίζει η γνωστή ανθρώπινη φαγωμάρα.

Όταν τα ζώα, άγρια και αδέσποτα, εμφανιστούν σε χωριά, κωμοπόλεις και παρυφές πόλεων, κάποιοι θα μιλήσουν για εισβολή.

Θα απαιτήσουν απομάκρυνση, παγίδευση ή εξόντωση.

Θα κατηγορήσουν τους ανθρώπους που θα προσπαθήσουν, με τη συνδρομή ειδικών, να δημιουργήσουν ασφαλή σημεία νερού ή να διασώσουν τραυματισμένα ζώα.

Μόνο που τα ζώα δεν εισβάλλουν στις πόλεις μας.

Εμείς εισβάλαμε πρώτοι και επανειλημμένα στον χώρο τους.

Εμείς κάψαμε, χτίσαμε, περιφράξαμε, τεμαχίσαμε και φωτίσαμε τη νύχτα τους.

Και τώρα απορούμε γιατί εμφανίζονται στις αυλές μας.

Η πείνα και η δίψα δεν αποτελούν επιλογή.

Είναι δυνάμεις που μετακινούν ανθρώπους και ζώα, που διαλύουν σύνορα και ανατρέπουν κοινωνίες.

Όποιος δυσκολεύεται να το καταλάβει, ας φανταστεί ότι αύριο το πρωί ανοίγει τη βρύση και δεν τρέχει νερό.

Ότι τα ράφια είναι άδεια.

Ότι τα παιδιά του διψούν.

Πόσο μακριά θα πήγαινε; Ποια πόρτα θα χτυπούσε; Ποιον φράχτη θα περνούσε; Κάπου εδώ μπαίνει και η συζήτηση για τις ανεμογεννήτριες.

Η επιστήμη δείχνει ότι μεγάλοι αιολικοί σταθμοί μπορούν να μεταβάλουν τοπικά, κυρίως κατά τη νύχτα, τη θερμοκρασία της επιφάνειας του εδάφους, επειδή οι έλικες αναμειγνύουν διαφορετικά στρώματα αέρα.

Δείχνει επίσης ότι η κακή χωροθέτηση προκαλεί θανάτους πτηνών και νυχτερίδων, ιδιαίτερα κοντά σε μεταναστευτικές διαδρομές και ευαίσθητα οικοσυστήματα.

Δεν θα πω ότι κάθε δασική πυρκαγιά μπαίνει για να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες.

Χωρίς αποδείξεις, αυτό είναι αυθαίρετο.

Σημαίνει όμως ότι η πράσινη ενέργεια δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για κάθε χωροθέτηση.

Δεν μπορείς να υποστηρίζεις ότι προστατεύεις το κλίμα καταστρέφοντας τη βιοποικιλότητα.

Χρειάζονται διαφάνεια, αυστηρές περιβαλλοντικές μελέτες, σωστή χωροθέτηση και πραγματικός έλεγχος κι όχι αποφάσεις πίσω από κλειστές πόρτες για εξυπηρέτηση κάποιων συγκεκριμένων συμφερόντων.

Χρειάζονται επίσης αιρετοί που να γνωρίζουν το αντικείμενο το οποίο αναλαμβάνουν.

Ένας δήμαρχος καθώς και οι αρμόδιοι αντιδήμαρχοι πρέπει να γνωρίζουν πώς οργανώνεται μια εκκένωση ζώων, πού μεταφέρονται, ποιος τα περιθάλπει, πώς εξασφαλίζεται νερό και ποια είναι τα πρωτόκολλα συνεργασίας με εθελοντές και επιστημονικούς φορείς.

Δυστυχώς, σε αρκετές περιπτώσεις η ευθύνη για τα ζώα ανατίθεται ως πολιτικό χαρτοφυλάκιο και όχι ως σοβαρό πεδίο διαχείρισης ζωής.

Και έτσι βλέπουμε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν, δεν εκπαιδεύονται και ορισμένες φορές αντιμετωπίζουν το ζώο μόνο ως θήραμα ή έδεσμα καθώς κάποιοι από αυτούς διατηρούν χασαποταβέρνες ή είναι κυνηγοί.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο τον εύκολο καβγά ανάμεσα στους δήθεν φιλόζωους και τους δήθεν φιλάνθρωπους.

Η αληθινή φιλοζωία δεν είναι εχθρός του ανθρώπου.

Η προστασία των δασών, των ζώων, του νερού και του εδάφους αποτελεί ταυτόχρονα προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν αγαπάμε περισσότερο τους ανθρώπους ή τα ζώα.

Το ερώτημα είναι αν έχουμε καταλάβει επιτέλους ότι χωρίς το νερό, το δάσος, το χώμα και τα υπόλοιπα έμβια όντα, δεν υπάρχει ασφαλές μέλλον ούτε για εμάς.

Σήμερα καίγεται το σπίτι τους.

Αύριο, μέσα από τις πλημμύρες, τη λειψυδρία και την άνοδο της θερμοκρασίας, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι καταστρέφεται και το δικό μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους