Original Post

Πλήρες Κείμενο:

● Η κατάσταση και στο Ρέθυμνο και στη Βοιωτία είναι περίπου όπως την περιέγραψε ο ποιητής σε εντελώς διαφορετική εποχή και συνθήκη και με άλλη αφορμή: “Βλέπει ο Θεός το Aϊβαλί και σταματάει ο νους του!...”… Aυτό το έγραψε ο αξέχαστος Ηλίας Κατσούλης, το μελοποίησε και ερμήνευσε ο πολύ αγαπημένος μου Παντελής Θαλασσινός που έχει ρίζες τα νησιά Σέριφο και Χίο: (https://www.youtube.com/watch?v=sVUrd47qxD0) Απολογισμό δεν μπορούμε να κάνουμε ακόμα, και για τη ροή σε ό΄τι αφορά στο Ρέθυμνο συνεχής ενημέρωση υπάρχει εδώ: https://www.rethemnosnews.gr/ H καταστροφή είναι τεράστια! Θρηνούμε ανθρώπους! …Ξέρω όμως το εξής: Oι συμπολίτες μου και στο Ρέθυμνο και στη Βοιωτία και παντού, στέκονται, στεκόμαστε όρθιοι! Ταμείο δεν κάναμε ακόμα και η δική μας παρτίδα δεν παίχτηκε… Εγω πάλι ζω την δική μου κατάσταση, συγχρονίζω τη σκέψη μου σε τρείς διαστάσεις: παρελθόν, παρόν και μέλλον! Το χθες, το γιατί, το μετά!... Και στο μυαλό μου είναι όλες αυτές τις ώρες στον Ιούλιο του 2000, τότε που κάηκε πάλι το χωριό μου, τα Σακτούρια.

Και θα γράψω τα πάντα όλα για τότε! Το τι κάναμε! Θα πείτε ίσως: Και τι μας νοιάζει ρε Τζανακάκη τι έγινε πριν 26 χρόνια; Ναι, αυτή την αντίληψη την έχει ο κύριος πρωθυπουργός και πάει να την περάσει παντού, όμως εγώ έχω άλλη αντίληψη! Όμως κατά πρώτον θέλω αυτή τη στιγμή να πω κάτι και αυτό δεν το διαπραγματεύομαι: Aυτή την ώρα πρέπει να στηριχθεί απόλυτα ο Δήμος Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνης, η Δημοτική Αρχή με τον Δήμαρχο Γιάννη Ταταράκη και τους συνεργάτες του, που αυτή την ώρα όλος ο δημοτικός οργανισμός δίνει μάχη στο πεδίο! Ο κεντρικό Κράτος και όλος ο ιστός του είναι μία διεφθαρμένη και εκνευριστική ιστορία… Συνεχίζω εδώ με την πυρκαγιά του Ιουλίου 2000.

Πάμε λοιπόν ξημέρωμα της επόμενης ημέρας με τον βουλευτή Γιάννη Σμπώκο στο χωριό.

Με το που περάσαμε τα Ακούμια, έχουμε οπτική εικόνα: Ti βλέπουμε: Ένα τοπίο κάρβουνο! Κάποια σπιτάκια άσπρα σαν σημαδούρες! Ο Διγενής Σωπασής λέει: Mην πάμε από την Κρύα Βρύση, σίγουρα ο δρόμος είναι κλειστός, να κάνουμε πίσω να πάμε από έναν παράδρομο από τα Ακούμια.

Αυτό κάναμε, μας πήρε πολλή ώρα όμως καταφέραμε και είδαμε όλη την καταστροφή.

Πάω κατ’ ευθείαν στο σπίτι μου! Η μάννα μου κάθεται στο κρεβάτι και κλαίει σαν το μωρό κοπέλι!... “Καταστραφήκαμε παιδί μου! Εκάηκε το χωριό!” | Αγκαλιάζω τη μάννα μου, προσπαθώ να δώσω κουράγιο! –Σήκω μάννα να κάνεις ένα σφουγγάτο να φάμε! Πάω στην αποθήκη! Το παλιό καφενείο του πατέρα μου έχει καεί ολοσχερώς! Επίσης και το “εργοστάσιο”. Τι ήταν το “εργοστάσιο”; Θα σας πω:Ένας μικκρός χώρος που ο πατέρας μου έφτιαχνε αναψυκτικά να πουλούμε στο καφενείο μας.Γαζόζες! Όλα αυτά έγιναν στάχτη, επίσης και τρία τέσσερα χαρτοκιβώτια με δικά μου πράγματα, σχολικά βιβλία μου, άλλα βιβλία, φωτογραφίες, αναμνηστικά κ.λπ. Πολλά χρόνια μιας νεανικής ζωής σε τέσσερα κιβώτια που κάηκαν! Δεν πειράζει… Σημασία για εμένα εκείνη την ώρα έχει ότι η μάννα μου είναι ζωντανή! . Όλα τα άλλα θα τα φτιάξουμε! Έρχομαι στο Ρέθυμνο.

Συζητώ με τον εαυτό μου και λέω: Δημήτρη τώρα πρέπει να λειτουργήσουμε! Βάζω μία προτεραιότητα: Αλληλεγγύη, στήριξη της κοινωνίας του χωριού μου! Τι δυνάμεις έχω; Οικονομικά τίποτα Ηθικά όμως πολλά! Ποιός είναι ο πιο ισχυρός φίλος μου στο Ρέθυμνο; Ο Σήφης Βαρδινογιάννης. Ναι! Ο πιο ισχυρός φίλος μου στο Ρέθυμνο ήταν ο Σήφης Βαρδινογιάννης! Ήταν και άλλοι και πάντα θα τα καταφέρνω να έχω φίλους ανθρώπους ισχυρούς και τίμιους! Πάω λοιπόν το μεθεπόμενο πρωί, Δευτέρα 10 Ιουλίου2000 και συναντώ τον Σήφη Στο εργοστάσιο “ΒΑΡ.ΜΙΝ” που υπάρχει και σήμερα! Του λέω το σχέδιο μου! Ο Σήφης είναι ενημερωμένος για όλα και η πρώτη του λέξη είναι: Δημήτρη προχώρα σε ό,τι κάνεις, και πες μου τι θες από εμένα, -Κύριε Σήφη, μου επιτρέπεις να χρησιμοποιώ το όνομα σου; -Nα το κάνεις Δημήτρη ελεύθερα όπου κρίνεις! Kάναμε πολλά δημιουργικά πράγματα! Θα συνεχίσω… -Δ.Τζ

|||||

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους