Όσοι καταδικάζουν την πολιτική των ταυτοτήτων και προσωπικά έχω επανειλημμένα τοποθετηθεί εναντίον της, επειδή θεωρώ ότι κατακερματίζει την κοινωνία σε ανταγωνιστικές ομάδες, οφείλουν να αντιληφθούν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν η κοινωνία διαιρείται σε "γνήσιους" και "ξένους", σε αυθεντικούς εκπροσώπους της παράταξης και σε υποτιθέμενους εισβολείς, σε πραγματικούς νοικοκυραίους και σε αποκομμένες ελίτ, κάνουν πολιτική των ταυτοτήτων με διαφορετικό πρόσημο.

Η μία εκδοχή ορίζει τους ανθρώπους αποκλειστικά μέσα από το φύλο, τη σεξουαλικότητα ή την καταγωγή τους· η άλλη μέσα από τη θρησκεία, την οικογενειακή τυπολογία, την κοινωνική τάξη ή την ιδεολογική τους γενεαλογία.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο πολίτης παύει να αντιμετωπίζεται ως ελεύθερο και σύνθετο πρόσωπο και γίνεται μέλος μιάς πολιτικά κατασκευασμένης φυλής.

Αυτό είναι η αντίστροφη πολιτική των ταυτοτήτων: η αναπαραγωγή του κατακερματιαμού με διαφορετικούς πρωταγωνιστές.

Αντί να δημιουργει συνθήκες κοινωνικής συνοχής, οργανώνει τη σύγκρουση γύρω από το ερώτημα ποιά ομάδα δικαιούται να θεωρείται περισσότερο αυθεντική, περισσότερο πατριωτική ή περισσότερο "κανονική". Η απάντηση στην ιδεολογική περιχαράκωση δεν είναι μιά αντίπαλη περιχαράκωση.

Η απάντηση είναι η ισονομία, η ατομική ευθύνη και η αξιολόγηση των πολιτικών με βάση τα πραγματικά τους αποτελέσματα.

Μιά ώριμη Κεντροδεξιά δεν χρειάζεται να κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς ούτε να διανέμει πιστοποιητικά αυθεντικότητας.

Οφείλει να ενώνει διαφορετικές κοινωνικές ομάδες γύρω από καθολικές αρχές: ελευθερία, τάξη, ασφάλεια, κράτος δικαίου, κοινωνική κινητικότητα και αξιοπρέπεια.

Η σοβαρή Κεντροδεξιά δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην τάξη και την ελευθερία, στα σύνορα και στα δικαιώματα, στην οικογένεια και στην ισότητα.

Η αποστολή της είναι να εξασφαλίσει την τάξη με κράτος δικαίου, τα σύνορα με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την οικονομική ελευθερία με κοινωνική συνοχή και τη στήριξη της οικογένειας χωρίς διακρίσεις είς βάρος υπαρκτών παιδιών και πολιτών.

Αυτό δεν είναι ιδεολογική υποχώρηση.

Είναι η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα σε μιά ώριμη δημοκρατική παράταξη και στην πολιτική των ταυτοτήτων που αναζητεί διαρκώς εσωτερικούς εχθρούς.

Η παράδοση είναι πολύτιμη όταν συνομιλεί με την πραγματικότητα.

Όταν αρνείται την πραγματικότητα γίνεται δόγμα.

Κανένα δημοκρατικό κόμμα δεν αποτελεί κληρονομική περιουσία των παλαιότερων ψηφοφόρων του· και αυτά τα γράφει ένας άνθρωπος που, μετά το "μαμά" και το "μπαμπά", η τρίτη λέξη που έμαθε ήταν "Νέα Δημοκρατία", ούτε πολιτική λέσχη στην οποία η ιδεολογική καταγωγή λειτουργεί ως πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης.

Τα μεγάλα κόμματα εξουσίας είναι μηχανισμοί κοινωνικής αντιπροσώπευσης και πολιτικής σύνθεσης.

Η πολιτική επιστήμη δείχνει ότι τα κόμματα διατηρούν τα στοιχεία του ιδεολογικού τους πυρήνα, αλλά προσαρμόζουν τις περιφερειακές τους θέσεις στις νέες κοινωνικές συνθήκες.

Αυτή η προσαρμογή δεν συνιστά "άλωση"· αλλά όρο πολιτικής επιβίωσης.

Η αξιολόγηση ενός στελέχους με βάση το τί ψήφιζε πρίν από είκοσι ή τριάντα χρόνια είναι πολιτικά άγονη.

Σε μιά αντιπροσωπευτική δημοκρατία οι πολίτες και τα στελέχη κρίνονται από τις σημερινές θέσεις, τις πράξεις και την επάρκειά τους, όχι από μητρώα πολιτικών φρονημάτων.

Διαφορετικά, η παράταξη μετατρέπεται σε μιά φυλετική κοινότητα "γνήσιων" και "επήλυδων". Η κοινωνία δεν προστατεύεται όταν αλλάζουμε απλώς την ταυτότητα εκείνων που αποκλείονται. Προστατεύεται όταν αρνούμαστε συνολικά την πολιτική του αποκλεισμού...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους