Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ από όσο ζω δεν έχω δει τέτοια απαισιοδοξία και απόγνωση για την ανθρώπινη κατάστασή μας.

Είναι βέβαια και τα Μέσα που διαδίδουν νυχθημερόν τον θυμό και τη γκρίνια και μολύνουν σοβαρά την ψυχολογική ατμόσφαιρα. "Δεν υπάρχει όραμα, δεν υπάρχουν σχέσεις, δεν υπάρχει ανθρωπιά, δεν υπάρχει σθένος, δεν υπάρχει οικογένεια, δεν είναι πια νέοι οι νέοι..." Μα εγώ πού ζω; Γιατί γνωρίζω ανθρώπους που μάχονται; Γονείς που δίνουν τα πάντα; Νέους που -πιο ειλικρινείς από ποτέ- μελετούν, δουλεύουν και παλεύουν να φτιάξουν δρόμο; Έρωτες που παθιάζονται; Παππούδες που θυσιάζουν για τα εγγόνια τους την ηρεμία και τις οικονομίες της κουρασμένης τους ηλικίας; Γιατί βλέπω κάποιες φιλίες ακλόνητες; Γάμους που το παλεύουν να αντέξουν παρά τους πειρασμούς; Κούραση, κούραση, αγώνας, περισσότερο απ' τον περιβόητο "καναπέ"; Ανθρώπους που σπουδάζουν μετά τη σύνταξη; Δίψα για ταξίδια, για ταινίες και τραγούδια με νόημα; Στους αιώνες η ζωή στον κόσμο ονομαζόταν Κοιλάδα του Κλαυθμώνος, ποτέ δεν ήταν τα πράγματα εύκολα και χαρωπά.

Φύγαμε από την Εδέμ.

Τι να πρωτοαναφέρουμε από τα μαρτύρια παλιότερων καιρών; Η ζωή δεν είναι η ζωή του φέισμπουκ.

Στα κοινωνικά μέσα πολλοί μεταφέρουμε την προσωπική μας ήττα, την δική μας αποτυχία και τη γενικεύουμε σαν ήττα και αποτυχία της κοινωνίας όλης για παρηγοριά μας.

Δεν είναι έτσι! Και στις σκληρότερες εποχές ο ανθρώπινος αγώνας για κάτι άξιο και αγαπητικό συνεχίζει ακατάβλητος.

Θρήνοι αλλά και γέλια πάντα ο ήχος του κόσμου.

Το άλας της γης πάντοτε λίγο, πάντα θαυματουργό.

Κάποιοι σέρνουν του κουράγιου την άμαξα και η γη γυρίζει. Υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν σπουδαίοι άνθρωποι, μεγάλες ψυχές, κυρίως ανάμεσα στους αφανείς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους