Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ζωή δεν στα φέρνει πάντα όπως τα θες. Εσύ επιμένεις.

Οι δρόμοι είναι αφιλόξενοι τις πιο πολλές φορές μα σου δίνουν καμιά φορά κάτι λίγο να συνεχίσεις. Επιμένεις.

Και μια μέρα τραγουδάς Falling slowly και γίνεσαι η κουβέντα στις μουσικές παρέες του κόσμου που είδαν τη ταινία.

Κάπως σαν να ένιωσαν κι εκείνοι μια μικρή δικαιοσύνη, " μια μικρή παρηγοριά " που λέει κι ο Κάρβερ.

Πως η ζωή αυτή , δεν είναι μόνο ανισότητες.

Πως μία στο τόσο έχει αυτή τη ζεστασιά που νιώθεις όταν το αουτσάιντερ κερδίζει.

Τον κάναμε φίλο μας.

Τον βρίσκαμε μέσα στα χρόνια σε κάποιο βίντεο να τραγουδάει, μέσα απ' τα λευκά του γένια, πια, γλυκός και ευγνώμων.

Δεν ξέρω αν ήταν αλήθεια έτσι.

Έτσι ήθελα να τον σκέφτομαι.

Παντρεύτηκε μια ποιήτρια. ( Φυσικά ) Έκαναν κι ένα παιδί.

Πόση δικαιοσύνη χωράει σε αυτή την ιστορία; Όχι αρκετή.

Στα σίδερα μιας μοτοσυκλέτας κρυβόταν η αναίρεση.

Στην ατίμωση ενός σώματος στην άσφαλτο.

Πολύ άδικο για μια τέτοια μορφή.

Πολύ άδικο ρε φίλε.

Δεν νιώθω ποτέ, σχεδόν, πραγματική θλίψη για κάποιον διάσημο καλλιτέχνη όταν πεθαίνει.

Μα ο Glen Hansard δεν ήταν διάσημος καλλιτέχνης.

Ήταν εκείνος ο τύπος με την ετοιμόρροπη κιθάρα που έπαιζε στους δρόμους και κάποια στιγμή τα κατάφερε. Ήταν ένας από μας. Και γι αυτό, το τέλος στην ιστορία του μας πόνεσε τόσο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους