Original Post

Πλήρες Κείμενο:

« Τουλάχιστον αυτός ξέρω ποιος είναι» .. Υπάρχει μια κουβέντα που την έχω ακούσει πολλές φορές από αριστερούς ανθρώπους . « Τουλάχιστον αυτός ξέρω ποιος είναι» . Με αυτή την κουβέντα θέλουν να πουν πως πιο εύκολα αντιμετωπίζεις τον καθαρό δεξιό παρά τον αριστερό -με τον οποίο διαφωνείς- ή τον σοσιαλδημοκράτη κλπ.

Για να είμαι ειλικρινής δεν πιστεύω πως το εννοούν αυτό που λένε, αλλά για κάποιο λόγο τους βολεύει να το λένε αυτό όταν πρόκειται να αντιμετωπίσουν το πολιτικό δίλημμα . Προσωπικά αν και δεν συμφωνώ με αυτό, μπορώ να το κατανοήσω.

Αυτό που δεν μπορώ να αποδεχτώ είναι τον κυνισμό που λέει «όλοι ίδιοι είναι» και ότι εγώ που πιστεύω στην εντιμότητα είμαι αφελής.

Αυτοί που λένε «όλοι ίδιοι είναι» μάλλον το κάνουν για να δικαιολογήσουν τις προσωπικές τους ενοχές.

Το ερώτημα είναι αλήθεια ξέρουν ποιος είναι ο απέναντι ή υπάρχει κάτι που τους διαφεύγει; Φοβάμαι πως αυτό που τους διαφεύγει είναι το σημαντικότερο.

Οι κυβερνήσεις αφήνουν πίσω τους πολλά περισσότερα από έργα, οικονομικούς δείκτες ή νομοθετικές μεταρρυθμίσεις.

Είναι λάθος να μιλάμε μόνο για τους ρυθμούς ανάπτυξης και τους δείκτες φτώχειας και ανεργίας και να μην συζητάμε για τη μεγάλη εικόνα που είναι η ηθική και πολιτική κουλτούρα της δεξιάς . Το ύφος και το ήθος της εξουσίας της δεξιάς δεν αποτελούν δευτερεύον ζήτημα επικοινωνίας ή αισθητικής.

Είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που διαμορφώνουν, σε βάθος χρόνου, τη συνείδηση των πολιτών και τελικά το ίδιο το μέλλον της κοινωνίας μας. Ο Μητσοτάκης και ο Άδωνης και όλη αυτή η εκλεκτή ομήγυρης δεν κάνουν απλώς πολιτική για να απευθυνθούν σε ένα ακροατήριο προκειμένου να κερδίσουν τις εκλογές.

Η συμπεριφορά τους -ηθελημένα ή αθέλητα- εκπαιδεύει την κοινωνία.

Όταν αυτοί παραβιάζουν τους δημοκρατικούς κανόνες ανερυθρίαστα και χωρίς συνέπειες, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ισχυρότερο από οποιονδήποτε νόμο και από οποιαδήποτε μεταρρύθμιση.

Το μήνυμα που εκπέμπεται από την ηθική της εξουσίας είναι ισχυρότερο ακόμα και από τα εκκλησιαστικά κηρύγματα περί ηθικής και από τα σχολικά βιβλία γιατί είναι πιο «ευκολοχώνευτο» και παράγει άμεσα αποτελέσματα.

Η κοινωνία εκπαιδεύεται να παραβιάζει και αυτή τους κανόνες προσδοκώντας να πλουτίσει με κάθε τρόπο και ταυτίζεται μαζί τους για να αποφύγει τις συνέπειες όπως τις αποφεύγουν και αυτοί.

Όταν η πολιτική αντιπαράθεση βασίζεται στην τοξικότητα , στην προσβολή και στην απαξίωση του αντιπάλου, αυτές οι συμπεριφορές μεταφέρονται σταδιακά στην καθημερινή ζωή των πολιτών.

Ας δούμε τα σχόλια στα κοινωνικά δίκτυα των χιλιάδων υποστηριχτών του Άδωνη Γεωργιάδη . Εκεί θα παρατηρήσουμε σχεδόν σε πραγματικό χρόνο φαινόμενα μίμησης και αδιανόητης τοξικότητας . Η διαφθορά δεν είναι μόνο οικονομικό ή διοικητικό πρόβλημα.

Δεν επηρεάζει μόνο το ΑΕΠ με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ασκηθούν δημόσιες πολιτικές για την υγεία , τις συντάξεις κλπ.

Είναι και αυτά αλλά δεν είναι μόνο αυτά.

Αυτή είναι η ορατή πλευρά της διαφθοράς.

Η λιγότερο ορατή, αλλά ίσως σημαντικότερη, είναι ότι η διαφθορά λειτουργεί ως διαμορφωτής συνειδήσεων.

Δεν επηρεάζει μόνο το τι κάνουν οι άνθρωποι· επηρεάζει κυρίως το πώς σκέφτονται.

Το τι θεωρούν φυσιολογικό, το ποιον θαυμάζουν, το τι αποδοκιμάζουν και τελικά ποιοι γίνονται οι ίδιοι.

Η διαφθορά είναι πρωτίστως ηθικό πρόβλημα που διαβρώνει και ενθαρρύνει τον κυνισμό.

Η συστηματική παραβίαση των κανόνων που δημιουργεί φραπέδες και χασάπηδες παύει να προκαλεί αγανάκτηση και αρχίζει να θεωρείται αναγκαία προσαρμογή στην πραγματικότητα.

Και ρωτώ εγώ τώρα αυτούς που λένε « τουλάχιστον αυτός ξέρω ποιος είναι» . Μήπως δεν τον ξέρετε καλά;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους