Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ερυσίχθων, εγγονός του Ποσειδώνα και βασιλιάς της Θεσσαλίας είχε όλα τα χαρίσματα . Ωραίος, δυνατός και πλούσιος, ταυτόχρονα όμως και ασεβής, εγωιστής και αγενής.

Ο εγωισμός του τον έκανε να θέλει να χτίσει ένα μεγαλύτερο παλάτι από το υπάρχον, για να υποδέχεται τους καλεσμένους του.

Πήρε λοιπόν 20 δούλους και πήγαν στο ιερό άλσος της Δήμητρας ώστε να κόψουν τα δένδρα και να αναγερθεί το νέο παλάτι του . Στη μέση του άλσους ήταν ένα υπέροχο δέντρο η "αίγειρον"( λεύκη). Γύρω από αυτό το δένδρο,τη νύχτα μαζεύονταν και χόρευαν και τραγουδούσαν οι Δρυάδες Νύμφες.

Η αλαζονεία του Ερυσιχθονα διατάζει τους δούλους να κόψουν τα δέντρα του άλσους, που είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη Θεά Δήμητρα.

Έντρομοι οι δούλοι κάνουν ότι τους προστάζει ο μανιασμένος βασιλιάς. Η Ύβρις έχει ήδη εκκινήσει... Τον πόνο του δένδρου του ακούει η Δήμητρα. Η Δήμητρα οργιζεται και παίρνει τη μορφή της ιέρειάς της Νικίπης και τον διατασσει να σταματήσει το άγος.

Ο αποθρασυμενος βασιλιάς υψώνει την αξίνα προς το μέρος της θεάς και την απειλεί.

Θυμωμένη για το θράσος και την ασέβεια του, απευθύνεται στη Πείνα.

Τη διατάζει να πάει να βρει τον Ερυσίχθονα και να του δώσει ένα φιλί στο στόμα. Η Πείνα πηγαίνει και τον βρίσκει απόκαμωμένο να κοιμάται.

Του δίνει το φιλί και χάνεται.

Εκείνος ξυπνάει και αισθάνεται λιγούρα.

Αρχίζει να τρώει ότι βρίσκει και όσο τρώει,τόσο πειναει. Πεινάει. Τρώει.

Πεινάει ,ξανατρώει. Πεινάει.

Πεινάει ακατάσχετα.

Αφού τρώει ότι φαγώσιμο υπήρχε, αρχίζει να τρώει ότι βρίσκει μπροστά του.

Τρώει τα ζώα του, τρώει τη γυναίκα του, τρώει τα ξύλα του σπιτιού του.

Τρώει τα πάντα.

Στο τέλος πούλησε και την μοναχοκόρη του Μήστρα για σκλάβα και με τα χρήματα αγόρασε ότι μπορούσε για να φάει. Η Μήστρα ζήτησε τη βοήθεια του Ποσειδώνα και ο θεός της έδωσε το χάρισμα να μεταμορφώνεται σε ό,τι ζώο ήθελε και με τη μορφή ζώου ελευθερώθηκε από τη σκλαβιά . Ένα θολωμένο μυαλό,ένας χαμένος άνθρωπος στην έπαρση και τον εγωισμό του Μέχρι που πια, δεν υπάρχει τίποτα γύρω του και στη μέση της ερημιάς, αγριεμένος σαν θεριό αρχίζει να τρώει τις σάρκες του.

Και τελευει τον βίο του. Η Νέμεσις έχει επέλθει.

Τον μύθο τον ανταμώνουμε στον ύμνο του Καλλίμαχου(έγραψαν ακόμη ο Οβίδιος και ο Νίκανδρος...) "Κι όπως στον ήλιο το κερί , έτσι και αυτός έλιωνε, ωσότου η μύτη και τα οστά μονάχα μείναν στον ταλαίπωρο" . Τον συναντάμε και στην ερυθρόμορφη πελίκη του 450 πΧ που απεικονίζει τον Ερυσίχθωνα με τον πέλεκυ έτοιμο να κόψει το ιερό δένδρο, και τη Δήμητρα να βγαίνει από τη γη για να τον σταματήσει και βρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης του Πανεπιστημίου της Βόννης☹️(στη φωτογραφία,το πρώτο αγγειο). Η δεύτερη φωτογραφία-ολοκληρο το αγγείο -είναι από το ιταλικό χωριό Ματέρα.

Υπάρχει και ένα τρίτο αγγείο στη Στοκχόλμη. "Έρυσις σημαίνει πληγή και χθων σημαίνει γη...Ερυσίχθων ή και πληγή της γης.

Θαρρώ πως στους καιρούς μας ζούμε τη μανία του Ερυσιχθονα που τον κυριεύει.

Γιατί εμείς είμαστε οι σύγχρονοι Ερυσιχθονες...το Εγώ μας,η φιλαυτία μας,η απαξίωση του περιβάλλοντος,η απείθεια μας στους Φυσικούς νόμους ''Το κατά φύσιν ζην εστί κατ' αρετήν''. " Και πως το σκυλευσαμε... -Κάποτε στα μέρη μας,όχι χρόνια πολλά πριν,πριν κόψουν κάποιο δένδρο , χτυπούσαν με το χέρι τον κορμό, ώστε αν μέσα στο δένδρο βρισκόταν κάποια Νύμφη των δασών (Δρυάδες, Νύμφες αθάνατες όπως η Τιθορέα,η Φιγαλεία,η Ερατώ,η Ευριδίκη οι οποίες ακολουθούσαν τους θεούς στα όρη και στις χαράδρες και συνευρίσκονται ερωτικά με τους Σελινούς),να απομακρυνθεί.

Σαν δεν παίρναν καμία απάντηση, τότε μόνο έκοβαν το δένδρο.

Από αυτό το "τελετουργικό"προήλθε (κατά μία εκδοχή)η φράση "χτύπα ξύλο "...ώστε να φύγει το "πνεύμα" μέσα από το δένδρο και να μην μας κάνει κανένα κακό σαν το ταράξουμε στην αιώνια Ήβη του. Πόσο πολύ απωλεσαμε τον δρόμο μας ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους