Τυχαία, ότι μου 'ρχεται από τα παιδικά μου καλοκαίρια: . Την γιαγιά μου στην Νάουσα Ημαθίας να απλώνει τραχανά σε πάνλευκα σεντόνια και τον παππού μου να με στέλνει κάθε βράδυ να του πάρω δροσερή...

Πλήρες Κείμενο:

Τυχαία, ότι μου 'ρχεται από τα παιδικά μου καλοκαίρια: . Την γιαγιά μου στην Νάουσα Ημαθίας να απλώνει τραχανά σε πάνλευκα σεντόνια και τον παππού μου να με στέλνει κάθε βράδυ να του πάρω δροσερή ρετσίνα, το λεπτό γυαλί να τρίζει τα βράδια στα καφασωτά παράθυρο με το ταλαιπωρημένο ξύλο, τον ήχο του νερού στην σχάρα του πλακόστρωτου δρόμου έξω από το σπίτι, την μυρωδιά της σβουνιάς και του βρεγμένου χώματος, τις άηχες αστραπές στον ασύνορο ορίζοντα του πάρκου. . Να βάζω τα κλάματα στον Άγιο Νικόλαο της Νάουσας όταν το ισχυρό και παγωμένο ρεύμα του ποταμού άρπαξε το ποτήρι από τα χέρια μου, να κοιτώ με ορθάνοιχτα μάτια το νερό να πηγάζει από τα σπλάχνα του βουνού, τον ήχο της κλακέτας που έκανε η μεταλλική πλάκα του τσίγκινου βατράχου, την βανίλια που είχαν μέσα τους μικροσκοπικά καραβάκια που αγόραζα από τον μπακάλη, το τεράστιο δάσος του βουνού -ποιος και ποια ήξερε τι κρυβόταν εκεί μέσα; . Τις Τετάρτες που μας έπαιρνε ο μαραγκός πατέρας μου γυρνώντας κατάκοπος από την δουλειά και μας πήγαινε στην τελευταία στάση της Λούτσας (νυν Αρτέμιδας) για να κάνουμε μπάνιο και μετά να φάμε πάνω στην ψάθα φασολάκια από τάπερ, χλιαρή φέτα και ψωμί και ένα βράδυ που γύρισε μέσα στο ροκανίδι μετά δώδεκα ώρες δουλειά και ο απίστευτος, τήρησε την υπόσχεση του πηγαίνοντας μας σινεμά σε μια αίθουσα που άνοιγε στο πλάι προκειμένου να δροσίζει για να δούμε μια ταινία που ο Μπελμοντό φορούσε στολή γορίλα. . Τον αδελφό μου και εμένα καθισμένους σε ένα μαντρότοιχο έξω από τον τοίχο του θερινού σινεμά της τότε Λούτσας (νυν Αρτέμιδας) να βλέπουμε τα δυο τρίτα της οθόνης της ταινίας μια που δεν υπήρχε φράγκο. . Τον μπάρμπα μου να με ρωτά γιατί κλαίω, να του απαντώ πως θέλω να πάω σινεμά αλλά δεν έχω λεφτά και να μου δίνει ένα εικοσάρικο και τον άλλο μου πολύ πολύ αγαπημένο μπάρμπα να μην σχολιάζει ποτέ το καρτέρι που του έστηνα κάθε Παρασκευή απόγευμα, όταν έκλεινε το ξυλουργείο -ντε και καλά πως τον συνάντησα τυχαία- και μονίμως να μου δίνει ένα πενηντάρικο (μάγκα μου, πολλά λεφτά) "για πάρτη μου". . Να κοιμόμαστε με τον αδελφό μου στο μπαλκόνι του σπιτιού μας πάνω σε ένα σεντόνι που κάλυπτε μια κουβέρτα μια που έβραζε το σκοτάδι μέσα στο σπίτι αλλά ήταν δροσερά έξω, η λεμονιά του κήπου μοσχομύριζε και τα φορτηγά που αγκομαχούσαν στην γέφυρα -της μεγάλης πόλης- διακόσια μέτρα μακριά να μην μας ενοχλούν στο ελάχιστο μια που ήταν ένας γνώριμος, καθησυχαστικός ήχος -όλα καλά. . Την μητέρα μου να φροντίζει τον βασιλικό στο έξω τραπέζι, όπου και αν ήταν το έξω τραπέζι -έκτοτε, βασιλικός = μητέρα- και τις σπάνιες αλλά μυθικές βραδιές της κάψας που μας έπαιρνε ο πατέρας μου τα βράδια πηγαίνοντας μας στον Κανάκη για παγωτό. . Την φάτσα μου όταν είχαμε για φαγητό πατάτες μπλουμ ή μπάμιες. . Την γιαγιά μου να με κρύβει κάτω από το κρεβάτι στο κάτω σπίτι όταν έριξα άθελα μου μια ολόκληρη κατσαρόλα με σιρόπι μαρμελάδας στην κουζίνα κάτι που οπωσδήποτε απαιτούσε μια κάποια προσπάθεια και προφανώς δημιούργησε επικό χάλι και τον παππού μου να φιλά με σεβασμό το μικρό κομμάτι ψωμιού που έπεσε στο πάτωμα και ακολούθως να το τρώει, τότε κοινή πρακτική, σήμερα απίστευτο. . Τα νυφοπάζαρα κάθε Κυριακή απόγευμα στην Νάουσα, τα συνεχή "Καλησπέρα σας" και την αποθέωση της βραδιάς, την νυχτερινή βόλτα στο πάρκο προκειμένου να φάμε παρπαδούλες ή ψητό καλαμπόκι και τελικά, το ποθούμενο Σικάγο. . Τώρα θυμήθηκα και μυριάδες άλλα, αλλά το κόβω. Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα• κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά εκεί. Μαμά γερνάω. .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους