Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στη Γερμανία, την πάλαι ποτέ ατμομηχανή της ΕΕ και μέχρι και σήμερα μεγαλύτερη οικονομική και βιομηχανική δύναμη της ΕΕ, ακόμα και ο πιο δύσπιστος βλέπει την τεράστια μεταστροφή της οικονομίας προς την πολεμική οικονομία και τη μεταφορά τεράστιων κεφαλαίων προς την παραγωγή πολεμικών εξοπλισμών.

Και αυτό δεν αφορά μόνο το σταθερό κεφάλαιο αλλά και το μεταβλητό, το ανθρώπινο δυναμικό, την εργατική δύναμη.

Η παρατεταμένη ύφεση της οικονομίας της Γερμανίας, για τουλάχιστον 4 χρόνια, αντανακλά την κατάσταση κορυφαίων μονοπωλίων σε διάφορους κλάδους της χώρας (αυτοκινητοβιομηχανία, χάλυβα, χημείας). Γερμανικά μονοπώλια βλέπουν ραγδαία μείωση των κερδών τους.

Το δήθεν «θαύμα» του γερμανικού παραγωγικού μοντέλου, που για δεκαετίες αποτελούσε πυξίδα για όλη την ΕΕ και παρουσιαζόταν στην Ελλάδα ως επιτυχημένο και αλώβητο, συνθλίβεται κάτω από τις συμπληγάδες του παγκόσμιου ανταγωνισμού αλλά και τη ραγδαία αύξηση του κόστους παραγωγής, λόγω της μη εισαγωγής του πάμφθηνου ρωσικού φυσικού αερίου.

Καταρρίπτεται κάθε επιχείρημα περί καλής και κακής διαχείρισης, περί καλού και κακού καπιταλισμού, που χρησιμοποιούνται σε άλλες χώρες, όπως και στην Ελλάδα.

Αναδεικνύεται ότι δεν υπάρχει πουθενά καλός καπιταλισμός, που να μπορεί να καλύψει τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και ταυτόχρονα την αδυσώπητη ανάγκη του κεφαλαίου για παραπέρα κέρδος.

Από πρόσφατη συγκέντρωση εργαζομένων της «Mercedes» στη Στουτγκάρδη Από πρόσφατη συγκέντρωση εργαζομένων της «Mercedes» στη Στουτγκάρδη Μια σειρά μονοπώλια μειώνουν κατακόρυφα την παραγωγή, απολύουν χιλιάδες εργαζόμενους ή βρίσκονται σε φάση παγώματος προσλήψεων, και ταυτόχρονα αντίστοιχα μονοπώλια ή ακόμα και τα ίδια μετατρέπουν ταχύτατα την παραγωγή τους ώστε να παράγουν πολεμικό εξοπλισμό ή προϊόντα διττής χρήσης.

Οι παραγγελίες εκτοξεύονται μέρα με τη μέρα, η ζήτηση σε εξοπλισμούς μεγαλώνει, τα συμβόλαια πληθαίνουν, τα κέρδη τους σκαρφαλώνουν σε νέα επίπεδα ρεκόρ, ενώ αναζητούν εξειδικευμένο προσωπικό να βάψει τα χέρια του με αίμα και να δουλέψει για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους τους.

Μόνο η «Rheinmetall», το γερμανικό μονοπώλιο εξοπλισμών, αναθεωρεί κάθε τρίμηνο τα κέρδη του προς τα πάνω και κάνει λόγο για πάνω από 3.000 προσλήψεις.

Συνολικά οι νέες προσλήψεις στον κλάδο προβλέπεται να ξεπεράσουν κάθε προηγούμενο.

Ερευνες κάνουν λόγο για αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,5% και για 720.000 νέες θέσεις εργασίας μέχρι το 2028 μόνο στον κλάδο των κατασκευών πολεμικών υποδομών και πολεμικών logistics.

Μια γρήγορη ματιά στην «παραδοσιακή» παραγωγή της αυτοκινητοβιομηχανίας της Γερμανίας αναδεικνύει τη στροφή αυτή του κλάδου στην πολεμική οικονομία και το πεδίο κερδοφορίας που στήνεται πάνω στη σφαγή των λαών: Εκτός από το χαρακτηριστικό παράδειγμα της VW, για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά άρθρα στον «Ριζοσπάστη», τον περασμένο Ιούνιο ο όμιλος της «Mercedes» ανακοίνωσε την ίδρυση της εταιρείας «Daimler Truck Defence» για παραγωγή εξειδικευμένων πολεμικών οχημάτων και πολεμικών υποστηρικτικών μέσων, στοχεύοντας σε έσοδα ύψους 1 δισ. ευρώ έως το 2028 με τη δημιουργία των εργοστασίων της εταιρείας στο κρατίδιο του Παλατινάτου.

Στην ίδια ρότα η «Porsche», μέλος του ομίλου της «Volkswagen», επέκτεινε τα τελευταία χρόνια τις δραστηριότητες με την παραγωγή drones, εξαγοράζοντας μέρος της γερμανικής «Quantum Systems», προβλέποντας ότι η ζήτηση για drones θα αυξηθεί κατά τουλάχιστον 20% τα ερχόμενα χρόνια.

Ταυτόχρονα, η χτυπημένη από τον κινεζικό κυρίως ανταγωνισμό γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία μπορεί να «προσφέρει» στις υπηρεσίες της πολεμικής βιομηχανίας μέσα παραγωγής - που τώρα υπολειτουργούν ή κλείνουν.

Με μικρές μετατροπές στις υπάρχουσες γραμμές παραγωγής και με σχετικά μικρό κόστος για τους ομίλους, μπορούν να παραχθούν προϊόντα απαραίτητα για την πολεμική αλυσίδα, εξοπλισμοί, εξαρτήματα κ.λπ. Επιπλέον, γρήγορα και εύκολα το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό που χειρίζεται τα μέσα παραγωγής της αυτοκινητοβιομηχανίας μπορεί με ταχύρρυθμα εκπαιδευτικά σεμινάρια και προγράμματα κατάρτισης να αποκτά δεξιότητες κατάλληλες για την παραγωγή εξοπλισμών και σχετικών μέσων παραγωγής.

Ετσι, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν τα δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για το ενδεχόμενο παραγωγής τμημάτων του ισραηλινού συστήματος αεράμυνας «Iron Dome» («Σιδερένιος Θόλος») στο εργοστάσιο της «Volkswagen» στο Osnabrueck σε συνεργασία με την ισραηλινή εταιρεία «Rafael Advanced Defense Systems». Εξέλιξη που ωστόσο φαίνεται σε αυτήν τη φάση να μπλοκάρει το καταριανό μέρος μετοχικού κεφαλαίου του ομίλου της «Volkswagen», που αντανακλά και τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις που εκδηλώνονται στην περιοχή μεταξύ Κατάρ και Ισραήλ.

Φυσικά, η επιλογή της εταιρείας να συμπράξει με το κράτος - τρομοκράτη παρουσιάζεται εκβιαστικά στους εργαζόμενους ως μέσο σωτηρίας των άνω των 2.000 θέσεων εργασίας που αναμένεται να χαθούν στο βιομηχανικό συγκρότημα της περιοχής, λόγω κλεισίματός του έως το τέλος του 2027.

Αντίστοιχα, ενδεικτικές για τον όγκο της παραγωγής που απαιτεί η πολεμική προπαρασκευή, υπογραμμίζοντας και τον όγκο των κεφαλαίων που επενδύονται από τον συγκεκριμένο κλάδο, είναι και οι συζητήσεις της γερμανικής εταιρείας παραγωγής τανκς KNDS με τον όμιλο της «Mercedes-Benz» για εκμετάλλευση των εργοστασίων της δεύτερης στο Ludwigsfelde του Βρανδεμβούργου.

Αυτήν τη στροφή στην παραγωγή όπλων ακολουθούν, όπως είναι λογικό, και εταιρείες που πλαισιώνουν ως δορυφόροι τον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και που απασχολούν επίσης χιλιάδες εργαζόμενους.

Διαχρονικοί προμηθευτές, μέλη της εφοδιαστικής αλυσίδας, εταιρείες μηχανολογικού εξοπλισμού και αυτοματισμού, όπως η «Shaeffer» και η ZF, η «Continental», πέφτουν με τα μπούνια στην παραγωγή και εξέλιξη εξοπλιστικών εξαρτημάτων και συστημάτων, είτε απευθείας είτε μέσω θυγατρικών, ή μέσω εξαγοράς εταιρειών start-up. Πρώτη φορά που ...ξανασυμβαίνει Εξάλλου, τόσο μεγάλη εμπλοκή της αυτοκινητοβιομηχανίας στην πολεμική παραγωγή δεν είναι νέο φαινόμενο.

Αντιθέτως, το γερμανικό κεφάλαιο τόσο κατά τις παραμονές του Β' Παγκοσμίου ιμπεριαλιστικού Πολέμου όσο και κατά τη διάρκειά του αξιοποίησε τις δυνατότητες της παραγωγής που προσέφεραν τα εργοστάσια των αυτοκινητοβιομηχανιών στην παραγωγή αρμάτων, κινητήρων για αεροσκάφη και ανταλλακτικών, για να επιβάλει με τα όπλα τον «ζωτικό χώρο» του.

Την ίδια στιγμή τα μονοπώλια εξασφάλιζαν αμύθητα κέρδη, χρησιμοποιώντας τα σμπαραλιασμένα εργατικά δικαιώματα, ακόμα και την καταναγκαστική ανθρώπινη εργασία από τα κολαστήρια των στρατοπέδων συγκέντρωσης που τους εξασφάλιζε το ναζιστικό καθεστώς.

Σήμερα, φυσικά, δαπανούν τεράστια χρηματικά ποσά για να εξωραΐσουν την ουσιαστική συμβολή και συμμετοχή τους στις θηριωδίες.

Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο... Η μεταστροφή αυτή της οικονομίας σε πολεμική, η προσαρμογή του κράτους και των μηχανισμών του στην εξυπηρέτηση των «εθνικών» στόχων του γερμανικού κεφαλαίου, επιβάλλει ότι ο πρώτος που θα χτυπηθεί θα είναι ο εσωτερικός εχθρός, δηλαδή η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και οι ανάγκες τους.

Το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι στον κλάδο έζησαν στο πετσί τους αυτήν τη συντονισμένη επίθεση μονοπωλίων, κράτους, ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Ενώ το γεράκι του πολέμου, ο γγ του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε, διαμήνυε από το βήμα του «Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας» στην Τουρκία ότι «το βουητό των μηχανών πρέπει να γίνει βρυχηθμός», καλώντας σε αύξηση της παραγωγικότητας μπροστά στους ανταγωνισμούς τους με την Κίνα, η διοίκηση της «Mercedes» ανακοίνωνε την πρόθεσή της να πάρει πίσω το κατακτημένο από το 1995 35ωρο και να το αυξήσει σε 40ωρο, χωρίς φυσικά αντίστοιχη αύξηση μισθών.

Η εταιρεία κάλεσε τους εργαζόμενους να στοιχηθούν πίσω από τα συμφέροντά της και από τους «εθνικούς» στόχους ανάκτησης του χαμένου εδάφους, και τιτλοφόρησε τα μέτρα ως «πρωτοβουλία αύξησης της παραγωγικότητας» (Produktivitat Offensive), ρίχνοντας το μπαλάκι και την ευθύνη στους εργαζόμενους ότι αυτοί «πρέπει να παράγουν περισσότερα με τα ίδια χρήματα». Το γεγονός αυτό έβγαλε στους δρόμους στην περιοχή της Στουτγκάρδης 26.000 εργαζόμενους.

Το έδαφος προετοίμαζε η σειρά πρόσφατων εξαγγελιών της συγκυβέρνησης των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) και Σοσιαλδημοκρατών (SPD) για δραστικές μεταρρυθμίσεις στο σύστημα Υγείας και στα κοινωνικά επιδόματα, αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και συνολικά δραστικές περικοπές δισεκατομμυρίων σε όλα τα υπουργεία, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα δισ. για τις ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας.

Οι περικοπές και τα μέτρα αυτά προετοιμάζονταν από καιρό, κατηγορώντας τους εργαζόμενους στη Γερμανία για τεμπελιά, για βιοτικό επίπεδο πολύ υψηλό, που δεν μπορούσε να το σηκώσει η οικονομία της χώρας.

Ετσι, σήμερα, με γρήγορες διαδικασίες θεσμοθέτησαν την κατάργηση του 8ωρου υπέρ πιο «ευέλικτων» ωραρίων, με μόνο «κόφτη» την 11ωρη ανάπαυση μεταξύ των δύο βαρδιών, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για 13ωρη εργασία.

Ταυτόχρονα άνοιξε η συζήτηση για την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας.

Επεκτείνουν τον εργάσιμο βίο πέραν των 67 ετών, για να μη «βαριούνται οι ηλικιωμένοι», αυξάνουν τις συνταξιοδοτικές εισφορές μέχρι και 2% του μισθού από το 2027 για να γίνει «βιώσιμο» το συνταξιοδοτικό, και δίνεται πλέον η δυνατότητα κεφαλαιοποίησής τους.

Αντίστοιχες είναι οι εξελίξεις σε «Porsche» και «Volkswagen». Επιβεβαιώνεται περίτρανα η ιστορική πείρα του γερμανικού λαού, ότι οι προετοιμασίες ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου και οι ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας προϋποθέτουν την επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων και στις εργασιακές σχέσεις, την επέκταση του καθεστώτος της δουλειάς «ήλιο με ήλιο», την εντατικοποίηση της εργασίας. ...και τα δυο το πρόσωπο Το γερμανικό κεφάλαιο δεν θα μπορούσε να προωθήσει τους στόχους του χωρίς την καθοριστική συμβολή των ξεπουλημένων ηγεσιών του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας, της IG Metall, αλλά και των Συμβουλίων Εργαζομένων των αντίστοιχων ομίλων, όπως αυτός της «Mercedes» (Gesamtbetriebsrat), που καλύπτουν τους εργαζόμενους σε κάθε όμιλο.

Η «εθνική ομοψυχία», η «κοινωνική συνοχή», η ταξική συνεργασία και το να μπει η εργατική τάξη «κάτω από ξένες σημαίες» χτίζονται στο σήμερα.

Στην κατεύθυνση αυτή οι δυνάμεις της αμαρτωλής σοσιαλδημοκρατίας, με προεξάρχουσες αυτές του κυβερνητικού SPD, που κατέχουν και ηγετικές συνδικαλιστικές θέσεις, έχουν επωμιστεί μεγάλο μέρος αυτής της βρωμοδουλειάς για λογαριασμό της αστικής τάξης.

Γι' αυτό προσπαθούν να χειραγωγήσουν τους εργαζόμενους σε δύο κατευθύνσεις, που η μία συμπληρώνει την άλλη: Από τη μία με την πλήρη στήριξη της στροφής στην πολεμική βιομηχανία ως διεξόδου δήθεν συμφέρουσας και για τους εργαζόμενους και για το κεφάλαιο.

Από την άλλη πασχίζουν να σβήσουν κάθε ταξική φλόγα και να αφοπλίσουν παραπέρα το εργατικό κίνημα, βάζοντάς το να διεκδικεί «κοστολογημένα» και «ρεαλιστικά» αιτήματα, με μοναδικό κριτήριο τη συνέχιση της κερδοφορίας της εκάστοτε επιχείρησης, με τραγικά για τους εργαζόμενους αποτελέσματα και στις δύο περιπτώσεις.

Τα παραδείγματα που ξεμπροστιάζουν τον ρόλο του «κοινωνικού εταιρισμού», τον οποίο καλλιέργησαν δεκαετίες ολόκληρες οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, αποδεικνύουν ότι η αποστροφή προς τη διεκδίκηση με βάση τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και τις δυνατότητες της εποχής οδηγεί τους εργαζόμενους και στην αυτοκινητοβιομηχανία σε απανωτές ήττες: Η από το 2024 συνδιαμόρφωση θέσεων της IG Metall με το οικονομικό φόρουμ του SPD και τον Γερμανικό Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ασφαλείας και Αμυνας (Bundesverband der Deutschen Sicherheits-und Verteidigungsindustrie e.V.) υπέρ της ανάπτυξης της γερμανικής πολεμικής οικονομίας.

Φτάσανε μάλιστα στο σημείο να ασκούν «κριτική» για το ότι τα όπλα αγοράζονται από το εξωτερικό, αντί να παράγονται από γερμανικές επιχειρήσεις.

Ξεδιάντροπα καλούν σε βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ανταγωνισμούς και στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στις εξοπλιστικές κούρσες και στο εμπόριο εξοπλισμών, υποδεικνύοντας μάλιστα το πώς αυτά τα προγράμματα πρέπει να κατανέμονται, όπως το πρόγραμμα FCAS, της γαλλογερμανικής συνεργασίας για συστήματα εναέριας μάχης, που βέβαια στο τέλος δεν προχώρησε.

Πετάνε το «τυράκι» της διατήρησης των θέσεων εργασίας και της οικονομικής ανάπτυξης, που θα επαναφέρει την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας και άρα και το επίπεδο ζωής στους εργαζόμενους.

Μοιράζουν αυταπάτες ότι οι εργαζόμενοι θα έχουν όφελος από αυτήν τη στροφή, εφόσον όμως γίνει με βάση το Σύνταγμα, τους θεσμούς, τους κανονισμούς αλλά και την πιστοποίηση της ΕΕ. Στον όμιλο της «Volkswagen» τα προηγούμενα χρόνια οι ξεπουλημένες ηγεσίες αποδέχτηκαν και προωθούσαν όλα τα αιτήματα και τις απαιτήσεις του ομίλου: «Απολύσεις με κοινωνικό πρόσημο», «αναλάμβαναν τις ευθύνες τους κόντρα στον τυφλό ακτιβισμό», καλλιεργούσαν το ιδεολόγημα ότι οι εργαζόμενοι και η εργοδοσία είναι «μια οικογένεια», καλούσαν τους εργαζόμενους να παλέψουν για μείωση των τιμών της Ενέργειας για τα μονοπώλια της ενεργοβόρας βιομηχανίας, προπαγάνδιζαν ότι λύση για τα αδιέξοδα της καπιταλιστικής παραγωγής είναι η «καινοτομία», η «λιγότερη γραφειοκρατία», τα «καλύτερα προϊόντα», πιο γρήγορη μετάβαση στους ηλεκτρικούς κινητήρες κ.ά. Αποτέλεσμα είναι πλέον οι εργαζόμενοι, ανοχύρωτοι απέναντι στην εργοδοτική επίθεση, να έρχονται αντιμέτωποι με κλεισίματα εργοστασίων, με την «Porsche» να εξετάζει 4.000 απολύσεις και τη μητρική εταιρεία του ομίλου την κατάργηση 50.000 θέσεων έως το 2030.

Οχι διαφορετική η κατάσταση στον όμιλο της «Mercedes-Benz». Μόλις πέρυσι το Συμβούλιο Εργαζομένων του ομίλου συμφώνησε με την εργοδοσία σε ένα πρόγραμμα «εθελούσιων εξόδων» για δήθεν αποφυγή απολύσεων, ως πιο «κοινωνικά ευαίσθητο μέτρο», μαζί με την απεμπόληση της προγραμματισμένης αύξησης των μισθών, υιοθετώντας πρακτικά ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να βάλουν πλάτη στις δυσκολίες της εταιρείας.

Αποκορύφωση ήταν όταν οι πάνω από 20.000 εργαζόμενοι διαδήλωναν και από το στόμα του προέδρου του Συμβουλίου Εργαζομένων, μέλους του SPD, ξεστομίζονταν μαθήματα ανταγωνιστικότητας και καινοτομίας, προτάσεις για βελτίωση των παραγόμενων προϊόντων ως δήθεν αντίβαρα στις οικονομικές δυσχέρειες της εταιρείας. Στο Βερολίνο, εκεί που πρόσφατα η αστυνομία έβγαλε όπλο σε διαδηλωτή έξω από το νέο εργοστάσιο της «Rheinmetall», του μονοπωλίου αυτού πολεμικών εξοπλισμών, οι αντιπρόσωποι της IG Metall προχώρησαν σε δημόσιες δηλώσεις.

Ενα εργοστάσιο που παρεμπιπτόντως μέχρι πέρυσι ανήκε στην «Pierburg» και παρήγαγε εξαρτήματα αυτοκινήτων.

Οι ξεπουλημένοι εργατοπατέρες, αφού υποκριτικά διακήρυξαν ότι είναι γενικά και αόριστα ενάντια στον πόλεμο και εύχονται «ειρήνη για όλο τον κόσμο», μπήκαν στο ζουμί και δήλωσαν πανέτοιμοι να υπερασπιστούν τους εργαζόμενους και τις συνθήκες εργασίας τους μέσα στο εργοστάσιο παραγωγής όπλων.

Ο δρόμος της ανατροπής είναι ίδιος για όλους τους λαούς Με βάση το παράδειγμα της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, για τους εργαζόμενους όλου του κόσμου διαγράφονται δύο δρόμοι και στέκονται αμείλικτα μπροστά τους.

Ο ένας είναι ο δρόμος που εξυπηρετεί τα κέρδη των λίγων, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που γεννάει και τροφοδοτεί τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και που ετοιμάζει τους λαούς πρακτικά και νοητικά να γίνουν κρέας στα πεδία των μαχών.

Και ο δρόμος αυτός υπηρετείται από την εργοδοσία, τις κυβερνήσεις και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τις ξεπουλημένες εργοδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Ο άλλος δρόμος, που ο κάθε λαός πρέπει να επιλέξει, είναι αυτός της σύγκρουσης, του αγώνα, της αλλαγής των συσχετισμών δύναμης παντού υπέρ του, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, όπου ζει και εργάζεται ο κόσμος του μεροκάματου, για να ανοίξει ο δρόμος για ριζικές αλλαγές, με στόχο τον σοσιαλιστικό τρόπο ανάπτυξης, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς φτώχεια και πολέμους.

Υπάρχουν εστίες αντίστασης σε όλη τη Γερμανία.

Λαϊκά στρώματα δυσαρεστούνται από τη ραγδαία επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και των όρων εργασίας, προβληματίζονται και ψάχνουν διέξοδο.

Παραδείγματα όπως η Νεολαία της IG Metall στη Βάδη - Βυρτεμβέργη, που βγαίνει ενάντια στα σχέδια του ΝΑΤΟ που προωθεί η συγκυβέρνηση και υπερασπίζεται το σύνθημα «Εσείς θέλετε τους πολέμους, εμείς θέλουμε το μέλλον μας», το πανό των μεταφορών στο Αμβούργο που έγραφε «Οταν θέλουμε, δεν κινείται τίποτα! Δεν θα σας δώσουμε 13ωρη εργασία για τον πόλεμο!», οι χιλιάδες που βγήκαν στο Βερολίνο και στη Βόρεια Ρηνανία - Βεστφαλία ενάντια στο άνοιγμα μονάδων της «Rheinmetall», οι εκπαιδευτικοί στην περιοχή της Κολωνίας που εναντιώνονται στις επισκέψεις του γερμανικού στρατού στα σχολεία, οι απλοί εργαζόμενοι της VW, της «Mercedes» και της «Bosch» που απειλούνται να μείνουν άνεργοι, οι μαθητές και οι φοιτητές που εναντιώνονται στα σχέδια του ΝΑΤΟ και της γερμανικής κυβέρνησης για τη στράτευση.

Καθήκον δικό μας, των κομμουνιστών, είναι να συμβάλλουμε στον προσανατολισμό αυτών των αγώνων, να πρωτοστατούμε σε κάθε θέμα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και ο λαός.

Να συμβάλλουμε ώστε αυτοί οι αγώνες να βάζουν στο στόχαστρο τον πραγματικό ένοχο, τη στρατηγική του κεφαλαίου, τις κατευθύνσεις της ΕΕ, τους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, των αστικών κυβερνήσεων και των αστικών κομμάτων.

Να ξεπερνούν τα όρια της διαμαρτυρίας και να αποκτούν ταξικό πρόσημο.

Να συμβάλλουμε ώστε να μην εγκλωβίζονται συνειδήσεις στη συμβιβαστική λογική των εργοδοτικών και ρεφορμιστικών δυνάμεων στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που παίρνουν διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά.

Να αντιπαλεύουμε τη λογική της ταξικής συνεργασίας, τις αυταπάτες περί «κοινωνικής συναίνεσης». Να αναδεικνύουμε καθημερινά ότι η στρατηγική της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των αστικών κυβερνήσεων αποτελεί πολιτική υπέρ των μονοπωλίων και ενάντια στους λαούς, ανεξάρτητα από το ποιος είναι κάθε φορά στη διακυβέρνηση ή ποιο παραγωγικό μοντέλο ακολουθεί.

Με σταθερότητα και αντοχή να ισχυροποιούμε την κομμουνιστική παρέμβαση στους χώρους δουλειάς.

Να οικοδομούμε δεσμούς με νέες εργατικές δυνάμεις και να κερδίζουμε συνειδήσεις από τη σκοπιά της στρατηγικής και του Προγράμματός μας. Τομεακό Γραφείο Γερμανίας του ΚΚΕ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους