Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Δηλαδή, δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική οικογένεια του μέλλοντος είναι μια οικογένεια με δύο γονείς και τρία παιδιά.

Δεν μπορείς να το πεις αυτό.

Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσουμε για inclusion και διαφορετικότητα». Αυτή ήταν μια δήλωση που έκανε η υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας κα Δόμνα Μιχαηλίδου σε παλαιότερη συμμετοχή της σε πάνελ, η οποία επανήλθε στην επικαιρότητα στα τέλη Ιουλίου 2026.

Το ουσιαστικό πρόβλημα δεν είναι η ορολογία που χρησιμοποιήθηκε αλλά η απουσία μετρήσιμης οικογενειακής πολιτικής.

Η δημόσια συζήτηση εγκλωβίστηκε στο αν η οικογένεια πρέπει να αποκαλείται «παραδοσιακή», «πυρηνική», «σύγχρονη» ή «συμπεριληπτική». Αυτό επιτρέπει στην πολιτική ηγεσία να αποφεύγει το δυσκολότερο ερώτημα: Μπορεί σήμερα ένα νέο ζευγάρι στην Ελλάδα να δημιουργήσει, να στεγάσει και να συντηρήσει οικογένεια με ασφάλεια; Η ουσία της οικογενειακής πολιτικής κρίνεται από: το κόστος κατοικίας, τη σταθερή εργασία, το εισόδημα, την προστασία της μητρότητας, την άδεια και ουσιαστική συμμετοχή του πατέρα, την προσβασιμότητα σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, την πρωτοβάθμια παιδιατρική φροντίδα, τη στήριξη των παιδιών με αναπηρία, το κόστος ανατροφής και εκπαίδευσης, και τη δυνατότητα συνδυασμού εργασίας και οικογενειακής ζωής.

Η κυβέρνηση παρουσιάζει στεγαστικά προγράμματα, επιδόματα γέννησης και επέκταση παροχών μητρότητας, αλλά αυτά πρέπει να αξιολογούνται με αποτελέσματα: πόσα νέα ζευγάρια απέκτησαν πράγματι πρόσβαση σε κατοικία, πόσο μειώθηκε το πραγματικό κόστος ανατροφής και αν επηρεάστηκε η απόφαση για απόκτηση πρώτου, δεύτερου ή τρίτου παιδιού, πράγμα που δεν φαίνεται να αποδεικνύεται με βάση τις γεννήσεις παιδιών.

Το ιδιαίτερα προβληματικό πολιτικό σημείο Η υπουργός έχει δίκιο ότι η μελλοντική ελληνική οικογένεια δεν θα έχει μία μόνο κοινωνιολογική μορφή.

Όμως ο θεσμικός της ρόλος δεν είναι απλώς να παρατηρεί ότι η οικογένεια μεταβάλλεται.

Είναι να εξασφαλίζει ότι: - όσοι επιθυμούν να δημιουργήσουν οικογένεια μπορούν πράγματι να το κάνουν, - όσοι θέλουν περισσότερα παιδιά δεν εμποδίζονται από την οικονομική και στεγαστική ανασφάλεια, - κάθε ήδη υπάρχουσα οικογένεια και κάθε παιδί προστατεύεται ισότιμα, - η δημογραφική συρρίκνωση αντιμετωπίζεται με μακρόχρονη, αξιολογήσιμη πολιτική.

Διαφορετικά, η επίκληση της «διαφορετικότητας» κινδυνεύει να λειτουργήσει ως περιγραφή μιας κοινωνικής πραγματικότητας και όχι ως πολιτική απάντηση στην υπογεννητικότητα και στην αποδυνάμωση των οικογενειακών δεσμών.

Η δήλωση της Δόμνας Μιχαηλίδου δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι επιδιώκει την κατάργηση ή την αποδόμηση της παραδοσιακής οικογένειας.

Αυτή θα ήταν υπερβολική και μη επαρκώς τεκμηριωμένη ερμηνεία.

Αποδεικνύει, όμως, τρία πράγματα: 1. σοβαρή αποτυχία πολιτικής διατύπωσης, 2. αδυναμία να συνδυαστούν καθαρά η καθολική προστασία όλων των οικογενειών με τη θετική αναγνώριση της πυρηνικής οικογένειας, 3. μετατόπιση της συζήτησης από τα πραγματικά προβλήματα της οικογένειας σε έναν πολιτισμικό πόλεμο περί «woke» και «παράδοσης».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους