Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μέχρι πότε θα γυρνάς μόνη σου, Ελένη;» είπε η θεία Βάσω, πριν καν αφήσω την τσάντα μου κάτω.

Το είπε μέσα στην αυλή, δίπλα στο τραπέζι με τα ταψιά, λες και με περίμενε ώρες μόνο και μόνο για να μου το πετάξει στα μούτρα.

Ο πατέρας μου έκανε πως άκουγε το ραδιόφωνο.

Η μάνα μου σκούπιζε τα χέρια της στην ποδιά και απέφευγε να με κοιτάξει.

Κι εγώ στεκόμουν εκεί, με το τζιν, τα αθλητικά γεμάτα σκόνη από τον δρόμο, και ένιωσα πάλι δεκαεπτά χρονών.

Είχα κατέβει από την Αθήνα για ένα τριήμερο.

Μόνο αυτό.

Τρεις μέρες να ξεκουραστώ, να φάω ένα πιάτο φασολάδα της μάνας μου, να κοιμηθώ χωρίς μηχανάκια κάτω από το παράθυρο. Στην Αθήνα μένω στα Πατήσια, σε ένα δυάρι που το μοιράζομαι με το άγχος μου και τον λογαριασμό του ρεύματος.

Δουλεύω σε διαφημιστική.

Όχι, δεν είμαι «μεγάλο στέλεχος» όπως νομίζουν στο χωριό.

Είμαι μια κοπέλα που απαντάει σε μέιλ μέχρι τις έντεκα το βράδυ και κάθε τέλος του μήνα κάνει λογαριασμούς με κομμένη ανάσα.

Αλλά στο χωριό αυτά δεν φαίνονται.

Φαίνεται μόνο ότι είμαι τριάντα δύο και ανύπαντρη.

Το μεσημέρι μαζευτήκαμε όλοι.

Ο θείος Σπύρος, η θεία Βάσω, η θεία Κατίνα, ξαδέρφια, παιδιά, φωνές, πιάτα που ακουμπούσαν δυνατά στο τραπέζι.

Η μυρωδιά από το κοκκινιστό γέμιζε το σπίτι, κι όμως εγώ είχα κόμπο στον λαιμό. «Η Μαρία του Λάμπρου πάντως, μικρότερή σου, περιμένει δεύτερο», είπε η θεία Κατίνα, με εκείνο το χαμόγελο που δεν είναι χαμόγελο. «Μπράβο της», είπα. «Εσύ, παιδάκι μου, τι σκέφτεσαι;» πετάχτηκε η μάνα μου, χαμηλόφωνα στην αρχή, αλλά αρκετά δυνατά ώστε να ακουστεί.

Γύρισα και την κοίταξα. «Να φάω σκέφτομαι, μάνα.» Γέλασαν μερικοί, αλλά όχι από αμηχανία.

Από εκείνο το γέλιο που λέει τώρα αρχίζει το καλό.

Ο πατέρας μου άφησε κάτω το πιρούνι. «Δεν τα λένε άσχημα.

Μια ζωή είναι αυτή.

Σπίτι πρέπει να κάνεις.» Σπίτι.

Σαν να μην πλήρωνα ενοίκιο τόσα χρόνια.

Σαν να μην κουβαλούσα μόνη μου σακούλες από το σούπερ μάρκετ στον τέταρτο χωρίς ασανσέρ.

Σαν να μην είχα χτίσει από το μηδέν μια ζωή που ναι, είναι δύσκολη, αλλά είναι δική μου. «Και τι νομίζετε ότι κάνω στην Αθήνα; Παίζω;» είπα, πιο απότομα απ’ όσο ήθελα.

Η θεία Βάσω ανασήκωσε τους ώμους. «Άλλο λέμε.

Μια γυναίκα μόνη της δεν είναι εύκολο πράγμα.» «Ούτε με λάθος άνθρωπο είναι εύκολο», απάντησα.

Έπεσε σιωπή. Κανονική. Βαριά.

Γιατί το ήξεραν.

Πριν δύο χρόνια ήμουν έτοιμη να αρραβωνιαστώ τον Γιάννη.

Τον είχαν γνωρίσει.

Τον είχαν εγκρίνει. «Καλό παιδί». Μόνο που το καλό παιδί μου έλεγε να αφήσω τη δουλειά μου όταν κάνουμε οικογένεια, γιατί «τι να τα κάνεις τα ξενύχτια και τα γραφεία;». Και πιο μετά άρχισε να ελέγχει τα πάντα.

Με ποιον βγήκα, γιατί άργησα, γιατί φόρεσα αυτό.

Έφυγα λίγο πριν κλείσουμε ημερομηνία.

Στο χωριό το είπαν πείσμα.

Εγώ το λέω σωτηρία.

Η μάνα μου κοίταζε το πιάτο της. «Δεν είναι κακό να σε νοιάζει κάποιος», ψιθύρισε.

Εκεί λύγισα.

Όχι με φωνές. Χειρότερα.

Με εκείνο το σπάσιμο στη φωνή που σε προδίδει. «Με νοιάζει κανείς όταν γυρνάω σπίτι και κλαίω από την κούραση; Όταν φοβάμαι ότι αν χάσω αυτή τη δουλειά δεν θα βγάλω το νοίκι; Όταν μου λένε στο γραφείο να χαμογελάω και να αντέχω επειδή “έτσι είναι ο χώρος”; Εσείς βλέπετε μόνο ότι δεν έχω άντρα.» Η θεία Κατίνα πήγε να πει κάτι, αλλά σταμάτησε.

Η μάνα μου σήκωσε επιτέλους τα μάτια της.

Ήταν βουρκωμένα.

Αυτό δεν το περίμενα.

Σηκώθηκα από το τραπέζι και βγήκα στην πίσω αυλή.

Εκεί που μικρή καθόμουν στα σκαλιά και καθάριζα φασολάκια με τη γιαγιά.

Άκουγα μέσα τα κουτάλια, τις καρέκλες, τα χαμηλόφωνα «άσ’ την τώρα». Έτρεμα ολόκληρη.

Από νεύρα, από ντροπή, από όλα μαζί.

Μετά από λίγο βγήκε η μάνα μου.

Πίσω της η θεία Βάσω και η θεία Κατίνα.

Αυτό πάλι δεν το περίμενα. Η μάνα μου κάθισε δίπλα μου. 👇 Η συνέχεια της ιστορίας σε περιμένει στα σχόλια 👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους