Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν στιγμές που δεν αγοράζονται και δεν περιγράφονται εύκολα. Πριν από τρεις ημέρες περίπου, σε ένα μαγαζί στη Χαλκίδα με ένα φιλικό ζευγάρι, ήρθε στο τραπέζι μας ένας παλιός αθλητής της σχολής μας, σήμερα φοιτητής της Γυμναστικής Ακαδημίας.

Μάς πλησίασε και μου είπε δάσκαλε, πόσο σε θυμήθηκα! Πέρασα μάθημα χρησιμοποιώντας άσκηση που μας είχες κάνει στις προπονήσεις.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πραγματικά πολύ ωραία.

Όχι γιατί θυμήθηκε μια άσκηση, αλλά γιατί κατάλαβα ότι κάτι από όσα προσπαθήσαμε όλα αυτά τα χρόνια έμεινε μέσα του.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για έναν προπονητή.

Να σε θυμούνται οι αθλητές σου, να κρατούν μαζί τους όσα έμαθαν και να τα χρησιμοποιούν στη ζωή τους.

Και η συγκίνηση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν παιδιά που ήταν στη σχολή μας πριν από 23 χρόνια επιστρέφουν σήμερα, αυτή τη φορά ως γονείς, φέρνοντας τα δικά τους παιδιά για να μάθουν τα μυστικά της μπάλας.

Η εμπιστοσύνη όλων αυτών των οικογενειών είναι η δύναμή μου και η μεγαλύτερη ευθύνη μου.

Δεν είναι μόνο οι νίκες και τα τρόπαια, αλλά η εξέλιξη των αθλητών, το αποτύπωμα που αφήνει στις ζωές τους και η χαρά να τους βλέπει, χρόνια μετά, να επιστρέφουν με το ίδιο χαμόγελο και να θυμούνται όσα έμαθαν μέσα στο γήπεδο. Σας ευχαριστώ όλους που όλα αυτά τα χρόνια μου εμπιστεύεστε ό,τι πολυτιμότερο έχετε,τα παιδιά σας🙏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους