Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Δεν τα πήρα για να σε τιμωρήσω, Μαρία. Για να μάθεις να ζεις τα πήρα.» Το είπε χωρίς να με κοιτάει.

Καθόταν στην παλιά καρέκλα της κουζίνας, με τη ζακέτα ριγμένη στους ώμους και τα χέρια του να τρέμουν τόσο που το κουτάλι χτυπούσε στο ποτήρι.

Δίπλα του, τα κουτιά με τα φάρμακα ανοιχτά.

Δύο άδεια.

Ένα σχεδόν τελειωμένο.

Κι εγώ στεκόμουν όρθια, με τα κλειδιά ακόμα στο χέρι, και το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω. «Να μάθω να ζω;» του είπα. «Όταν ήμουν 20 χρονών και σπούδαζα στην Αθήνα, μου έπαιρνες το μισό επίδομα.

Από τα 340 ευρώ. Θυμάσαι;» Σήκωσε λίγο το κεφάλι. «Το σπίτι είχε ανάγκες.» Γέλασα.

Άσχημα γέλασα.

Το σπίτι.

Πάντα το σπίτι.

Πάντα η ΔΕΗ, το νερό, τα κοινόχρηστα, το σούπερ μάρκετ.

Πάντα κάτι.

Κι εγώ να είμαι σε ένα δυάρι στα Πατήσια με άλλη μία κοπέλα, να μετράω κέρματα για εισιτήριο, να λέω ψέματα στη μάνα μου ότι “καλά είμαι, μη στεναχωριέσαι”, και να τρώω μακαρόνια τρεις μέρες σερί.

Ο πατέρας μου δεν ήταν άνθρωπος των αγκαλιών.

Ούτε των κουβεντών.

Ήταν από εκείνους που νομίζουν πως αν σε σκληρύνουν, σου κάνουν καλό.

Δεν με ρώτησε ποτέ αν φοβήθηκα μόνη στην Αθήνα.

Αν είχα να πληρώσω σημειώσεις.

Αν έκλαψα.

Ζητούσε μόνο. «Να στείλεις μέχρι την Παρασκευή.» Αυτό θυμάμαι πιο πολύ από εκείνα τα χρόνια.

Όχι “τι κάνεις”. Όχι “έφαγες;”. Μόνο αυτό.

Η μάνα μου, η Ελένη, προσπαθούσε να τα μαζεύει. «Μην του κρατάς κακία», μου έλεγε χαμηλόφωνα από το τηλέφωνο. «Έτσι έμαθε κι αυτός.» Ναι, αλλά εγώ δεν έμαθα έτσι.

Εγώ έμαθα να σφίγγω τα δόντια και να μη ζητάω τίποτα από κανέναν.

Μετά τη σχολή βρήκα δουλειά σε γραφείο, με μισθό που δεν έφτανε, όπως σε τόσους από εμάς.

Μετακινήσεις, νοίκι, λογαριασμοί.

Τα γνωστά.

Όταν πέθανε η μάνα μου, πριν τέσσερα χρόνια, κόπηκε και η τελευταία κλωστή που μας κρατούσε κάπως δεμένους.

Με τον πατέρα μου περάσαμε μήνες χωρίς να μιλήσουμε.

Μετά χρόνο.

Μετά σχεδόν δύο.

Και ξαφνικά, ένα απόγευμα, με πήρε η γειτόνισσά του, η κυρία Σοφία. «Μαρία μου, έλα λίγο.

Ο πατέρας σου δεν είναι καλά.

Ζαλίζεται, δεν σηκώνεται εύκολα, και λέει πως ξέμεινε από χάπια.» Πήγα από θυμό.

Όχι από αγάπη.

Αυτό είναι η αλήθεια.

Τον βρήκα πιο μικρό.

Δεν ξέρω πώς να το πω αλλιώς.

Σαν να είχε μαζέψει το σώμα του από ντροπή.

Το ψυγείο σχεδόν άδειο.

Λίγο τυρί, δυο γιαούρτια, ψωμί μπαγιάτικο.

Στον πάγκο, ένας λογαριασμός φαρμακείου και ένα χαρτί από τον ΕΦΚΑ.

Η σύνταξη 534 ευρώ.

Τα φάρμακα και οι εξετάσεις τού έτρωγαν τα μισά και βάλε. «Γιατί δεν μου το είπες;» τον ρώτησα.

Ανασήκωσε τους ώμους. «Σε ποιον να το πω;» Αυτό με χτύπησε πιο πολύ απ’ όσο ήθελα να παραδεχτώ.

Τις πρώτες μέρες έκανα τα απολύτως απαραίτητα.

Του πήγα φάρμακα.

Του έκλεισα ραντεβού στο νοσοκομείο.

Του γέμισα το ψυγείο.

Τίποτα παραπάνω.

Μιλούσαμε σαν ξένοι που τους ένωσε μια υποχρέωση.

Μια μέρα, καθώς του τακτοποιούσα τα χαρτιά, τον άκουσα να λέει από το σαλόνι: «Αν δεν σε πίεζα τότε, θα ήσουν αλλιώς.» Πάγωσα. «Δηλαδή;» Η συνέχεια της ιστορίας στα σχόλια 👇👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους