Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Aυτό που με ανατριχιάζει όσο τίποτε άλλο νομίζω, είναι η ψυχολογία του ανθρώπου που δεν έχει να φάει και ζητάει βοήθεια με σκυμμένο κεφάλι και με έντονη ντροπή.

Ψυχολογία που ανατριχιαστικά έχει αντιστραφεί στις κοινωνίες ανέκαθεν και αντί να κατευθύνεται η ντροπή προς αυτούς που προκάλεσαν τη φτώχια, κατευθύνεται εσωτερικευμένα στον πολύπαθο άνθρωπο και μια πλειοψηφία τον κοιτάει με απαξία είτε συμπονετική(ευτυχώς όχι εγώ) είτε ακόμα και απαξιωτική αναζωπυρώνοντας διαρκώς την αίσθηση ντροπής.

Ξέρω, δεν έχει καμία ουσία να επικαλείσαι την ηθική σε άπληστους τερατώδεις εξουσιαστές σαφώς, απλά έχει τεράστιο ενδιαφέρον σαν παρατήρηση και με ανατριχιάζει, διότι δηλώνει πάρα πολλά πράγματα και για τον άνθρωπο σαν ατομικότητα αλλά και για την αποτυχία του να συνυπάρξει, ενώ αυτός είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει. Ανατριχιαστικό. (Και αντίστοιχα συγκινητικές οι ιερές μειοψηφίες που στέκονται αλληλέγγυα δίχως απαξία, στους κατατρεγμένους γενικότερα)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους