Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο βαθιά ένδειξη ότι μια σχέση είναι ζωντανή δεν είναι ότι δεν έχει δυσκολίες.

Είναι ότι και οι δύο άνθρωποι συνεχίζουν να μεγαλώνουν μέσα της.

Αυτό ακούγεται όμορφο, μέχρι να το ζήσεις.

Γιατί η ανάπτυξη δεν ζητά μόνο να μάθεις κάτι καινούριο.

Ζητά να αποχωριστείς κάτι παλιό.

Έναν τρόπο να προστατεύεσαι.

Μια βεβαιότητα που κάποτε σε κράτησε ασφαλή.

Μια εικόνα του εαυτού σου που σήμερα δεν σε χωρά πια.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η δύσκολη σχέση είναι εκείνη που έχει συγκρούσεις.

Κλινικά, όμως, οι πιο απαιτητικές σχέσεις είναι συχνά οι υγιείς.

Στις τοξικές σχέσεις, οι ρόλοι είναι συνήθως ήδη μοιρασμένοι.

Ο ένας κυνηγά.

Ο άλλος απομακρύνεται.

Ο ένας προσπαθεί να σώσει.

Ο άλλος χρειάζεται να σωθεί.

Όσο επώδυνο κι αν είναι, το ψυχικό σύστημα γνωρίζει αυτόν τον χορό.

Είναι οικείος.

Η υγιής σχέση κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Δεν σου ζητά να παίξεις έναν ρόλο.

Σου ζητά να είσαι παρών.

Να πεις τι αισθάνεσαι πριν γίνει παράπονο.

Να ακούσεις χωρίς να ετοιμάζεις την άμυνά σου.

Να αντέξεις ότι ο άνθρωπος απέναντί σου είναι διαφορετικός από εσένα χωρίς να χρειάζεται να τον αλλάξεις για να νιώσεις ασφαλής.

Και εκεί, πολλές φορές, ο ψυχισμός μπερδεύεται.

Όχι γιατί η σχέση είναι επικίνδυνη.

Αλλά γιατί η οικειότητα ενεργοποιεί όλα όσα κάποτε έμαθε για την αγάπη. Ο Winnicott έγραφε ότι η ωρίμανση δεν φαίνεται όταν δεν υπάρχουν συγκρούσεις.

Φαίνεται όταν δύο άνθρωποι μπορούν να επιβιώνουν από αυτές χωρίς να καταστρέφουν ο ένας τον άλλον ή τον εαυτό τους.

Η σύγκρουση τότε δεν γίνεται απόδειξη ότι η σχέση τελείωσε.

Γίνεται χώρος μέσα στον οποίο η σχέση μπορεί να γίνει αληθινότερη.

Θυμάμαι ένα ζευγάρι στο γραφείο.

Κάθε φορά που διαφωνούσαν, εκείνος αποσυρόταν σιωπηλά.

Εκείνη τον ακολουθούσε με ολοένα μεγαλύτερη αγωνία.

Και οι δύο πίστευαν ότι υπερασπίζονταν τη σχέση τους.

Στην πραγματικότητα υπερασπίζονταν τις παιδικές τους άμυνες.

Χρειάστηκε χρόνος μέχρι να μπορέσει εκείνος να πει: «Όταν κλείνομαι και φεύγω, δεν είναι επειδή δεν σε αγαπώ.

Είναι επειδή φοβάμαι ότι, αν μείνω κοντά σου, θα δεις πως δεν είμαι αρκετός και θα σε απογοητεύσω.» Και χρειάστηκε εξίσου χρόνος μέχρι εκείνη να μπορέσει να απαντήσει: «Όταν σε πιέζω, δεν προσπαθώ να σε ελέγξω.

Προσπαθώ, με τον μόνο τρόπο που έχω μάθει, να κρατήσω κοντά μου κάποιον που φοβάμαι ότι μπορεί να χάσω.» Από εκείνη τη στιγμή δεν εξαφανίστηκαν οι δυσκολίες.

Άλλαξε όμως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.

Σταμάτησαν να πολεμούν ο ένας τον άλλον και άρχισαν να αναγνωρίζουν τις ιστορίες που κουβαλούσε ο καθένας.

Εκεί αρχίζει, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική συντροφικότητα.

Όχι όταν δύο άνθρωποι παύουν να πληγώνονται.

Αλλά όταν παύουν να χρησιμοποιούν ο ένας τις πληγές του άλλου ως πεδίο μάχης.

Η αγάπη δεν είναι μια κατάσταση που κατακτάται μία φορά.

Είναι μια συνεχής πράξη διαφοροποίησης και συνάντησης.

Κάθε μέρα καλείσαι να επιλέξεις αν θα προστατεύσεις τον φόβο σου ή τη σχέση σου.

Και όσο πιο πολύ ωριμάζει κανείς, τόσο λιγότερο χρειάζεται να έχει δίκιο για να αισθανθεί ασφαλής.

Γιατί ανακαλύπτει κάτι βαθύτερο.

Ότι η πιο όμορφη μορφή αγάπης δεν είναι να βρίσκεις κάποιον που επιβεβαιώνει αυτό που είσαι.

Είναι να δημιουργείτε μαζί μια σχέση μέσα στην οποία ωριμάζετε και οι δύο.

Να μπορεί ο καθένας να μετακινείται χωρίς ο άλλος να αισθάνεται ότι απειλείται.

Να αλλάζετε χωρίς να απομακρύνεστε.

Να αποχωρίζεστε παλιούς τρόπους σύνδεσης και να ανακαλύπτετε νέους, περισσότερο αληθινούς.

Να μη μεγαλώνει ο ένας εις βάρος του άλλου, αλλά ούτε και να χρειάζεται να μένει ίδιος για να διατηρηθεί η μεταξύ σας ισορροπία.

Γιατί το «μαζί» δεν σημαίνει ότι βαδίζετε πάντοτε με τον ίδιο ρυθμό.

Σημαίνει ότι μπορείτε να περιμένετε, να πλησιάζετε ξανά, να αναγνωρίζετε τις αλλαγές σας και να δημιουργείτε χώρο γι’ αυτές.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο βαθιά υπόσχεση μιας ζωντανής σχέσης: όχι ότι θα παραμείνετε οι άνθρωποι που ήσασταν όταν συναντηθήκατε, αλλά ότι θα μπορείτε να γίνεστε περισσότερο ο εαυτός σας, χωρίς να χάνετε ο ένας τον άλλον.

Να ωριμάζετε μαζί, όχι επειδή ακολουθεί ο ένας τον άλλον, αλλά επειδή η σχέση σας έχει αρκετό χώρο, αλήθεια και ζωή για να χωρά την εξέλιξη και των δύο, Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους