Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ… ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ. 🥲🔥 Πέρσι το γράψαμε. Πρόπερσι το είπαμε.

Και σήμερα το ζούμε ξανά.😥😥 Ας είναι αυτή η φορά η τελευταία που απλώς φωνάζουμε μετά την καταστροφή. Ο Θεός να προστατεύει όλους όσοι δοκιμάζονται. 🙏🇬🇷 Κάθε χρόνο η ίδια ιστορία.

Οι ίδιες εικόνες, οι ίδιες υποσχέσεις, τα ίδια λόγια μετά την καταστροφή.

Και μετά όλα ξεχνιούνται… μέχρι να ξαναέρθει η φωτιά στην πόρτα μας.

Και το ερώτημα είναι ένα: ΤΕΛΙΚΑ ΜΕ ΤΙ ΑΣΧΟΛΟΥΜΑΣΤΕ; Με πράγματα που αύριο δεν θα έχουν καμία σημασία; Με καβγάδες, διχασμούς και μικρότητες; Ενώ την ίδια ώρα χάνουμε αυτά που δεν αντικαθίστανται ποτέ; Τη ζωή μας, τη φύση μας, τα σπίτια μας, το μέλλον των παιδιών μας; Πόσες φορές ακόμα θα χρειαστεί να χάσουμε για να καταλάβουμε; Δεν υπάρχει «κάποιος άλλος». Δεν υπάρχει η εύκολη λύση.

Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη αδιαφορία.

Υπάρχουμε εμείς.

Εμείς που πρέπει να νοιαστούμε.

Εμείς που πρέπει να ενωθούμε.

Εμείς που πρέπει να απαιτήσουμε, να βοηθήσουμε, να προστατέψουμε.

Γιατί μια κοινωνία που κάθε χρόνο καίγεται και κάθε χρόνο απλώς θρηνεί, χωρίς να αλλάζει, δεν είναι απλώς θύμα μιας καταστροφής… είναι θύμα της δικής της αδράνειας.

Η προσευχή μας είναι δύναμη.

Η πίστη μας είναι στήριγμα.

Αλλά ο άνθρωπος έχει και ευθύνη. ΚΑΙΓΟΜΑΣΤΕ… ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΞΥΠΝΗΣΑΜΕ. 🔥🥲 Ας ξυπνήσουμε πριν μείνουν μόνο στάχτες από αυτά που αγαπάμε.Καιγόμαστε και ακόμα ψάχνουμε ποιος θα έρθει να μας σώσει.

Μα ποιος; Αν δεν ξυπνήσουμε εμείς, ποιος θα ξυπνήσει; Αν δεν προστατέψουμε εμείς αυτό που έχουμε, ποιος θα το κάνει; Αν δεν σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον τώρα, πότε; Δεν είναι μόνο οι φλόγες που καίνε.

Είναι η αδιαφορία.

Η συνήθεια.

Η λήθη.

Δεν βλέπετε τις μανάδες και τους πατεράδες που κλαίνε; Δεν βλέπετε ανθρώπους να χάνουν μέσα σε λίγες ώρες το σπίτι που έχτιζαν μια ζωή; Κι όμως… συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στο απόλυτο χάος.

Καταντήσαμε ένα μεγάλο μπουρδέλο.

Αντί να μας ενώνει η αγωνία για τη ζωή, για την πατρίδα μας μας χωρίζουν όλα τα υπόλοιπα. 😥 Παραιτηθείτε επιτέλους..!!! Δεν μπορούμε να ζούμε κάθε καλοκαίρι την ίδια τραγωδία και μετά να ακούμε τις ίδιες εξηγήσεις.

Δεν μπορούμε να ζούμε άλλο με λόγια.

Δεν μπορούμε να θεωρούμε επιτυχία μόνο ότι δεν χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, όταν άνθρωποι βλέπουν να γίνονται στάχτη οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής.

Ένα σπίτι που χτίστηκε με ιδρώτα, στερήσεις και πενήντα χρόνια δουλειάς είναι κι αυτό μια ζωή.

Πρέπει να ζητήσουμε ευθύνη.

Πρέπει να ζητήσουμε λογοδοσία.

Πρέπει να απαιτήσουμε πράξεις.

Και αν δεν μπορούν να προστατεύσουν τον τόπο μας, τους ανθρώπους μας και το μέλλον των παιδιών μας, ας αναλάβουν τουλάχιστον την πολιτική ευθύνη. ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ.!!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους