Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τις τελευταίες ώρες έχω λάβει εκατοντάδες μηνύματα. Πολλά από αυτά είναι από Έλληνες του εξωτερικού που έχουν ήδη επιστρέψει στην Ελλάδα και μου περιγράφουν τη δική τους εμπειρία.

Άλλοι ετοιμάζονται να κάνουν το ίδιο βήμα και άλλοι μου λένε πως το θέλουν πολύ, αλλά φοβούνται κυρίως για τα παιδιά τους.

Θέλω λοιπόν να σας μιλήσω ειλικρινά, χωρίς υπερβολές και χωρίς να προσπαθήσω να πείσω κανέναν.

Αν με ρωτούσατε πριν λίγους μήνες ποιο ήταν το μεγαλύτερο άγχος μου για την επιστροφή μας, θα σας έλεγα κι εγώ... τα παιδιά.

Είναι λογικό.

Όταν γίνεσαι γονιός, κάθε απόφαση περνάει πρώτα από εκείνα.

Έζησα 13 χρόνια στη Νορβηγία.

Σας έχω δείξει δεκάδες φορές τα σχολεία, τις εγκαταστάσεις, τις αυλές, τη φύση, τις δραστηριότητες και τον τρόπο που λειτουργούν.

Ναι, οι υποδομές είναι πραγματικά εξαιρετικές.

Τα παιδιά έχουν έναν πιο ήρεμο και χαλαρό τρόπο ζωής, λιγότερη πίεση, περισσότερο παιχνίδι και περισσότερη επαφή με τη φύση.

Αυτό είναι κάτι που πραγματικά θα μου λείψει.

Όμως υπάρχει και κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουν. Η Νορβηγία δεν φημίζεται για το πιο απαιτητικό εκπαιδευτικό σύστημα ούτε για τις περισσότερες ακαδημαϊκές γνώσεις.

Η φιλοσοφία της είναι διαφορετική.

Δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην ψυχολογία του παιδιού, στην αυτονομία, στη συνεργασία και στην ισορροπία της καθημερινότητας.

Γι' αυτό θέλω να σας πω κάτι που ίσως εκπλήξει αρκετούς.

Το τελευταίο πράγμα που με αγχώνει στην επιστροφή μας είναι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχουμε φτάσει στο σημείο να υποτιμάμε τόσο πολύ την ελληνική εκπαίδευση.

Σίγουρα υπάρχουν πράγματα που πρέπει να αλλάξουν.

Δεν συμφωνώ με την κουλτούρα των φροντιστηρίων.

Δεν συμφωνώ με τα χρήματα που αναγκάζονται να δίνουν πολλές οικογένειες.

Υπάρχουν προβλήματα και δεν τα αγνοώ.

Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι... έχουμε ξεχάσει πόσους σπουδαίους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ερευνητές και επαγγελματίες έχει βγάλει αυτή η χώρα; Κάθε φορά που διαβάζω το σχόλιο «τα παιδιά δεν έχουν μέλλον στην Ελλάδα», στεναχωριέμαι.

Είναι σαν να ακυρώνουμε όλα τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ και όλες τις οικογένειες που παλεύουν καθημερινά.

Έχουμε ανίψια, βαφτιστήρια, φίλους με παιδιά που μεγαλώνουν στην Ελλάδα και, δόξα τω Θεώ, είναι μια χαρά.

Προοδεύουν, σπουδάζουν, δουλεύουν και κυνηγούν τα όνειρά τους.

Πιστεύω πραγματικά ότι το μέλλον ενός παιδιού δεν το καθορίζει μόνο η χώρα στην οποία μεγαλώνει.

Το καθορίζουν οι αξίες που θα πάρει από το σπίτι του, οι βάσεις που θα του δώσουν οι γονείς του, η αγάπη, η στήριξη, τα όρια και ο χαρακτήρας που θα χτίσει.

Στο τέλος της ημέρας, κάθε γονιός επιλέγει αυτό που πιστεύει ότι είναι καλύτερο για το παιδί του.

Δεν υπάρχει μία σωστή απόφαση για όλους.

Αυτό όμως που πραγματικά δυσκολεύομαι να ακούω είναι το «σκέψου το μέλλον των παιδιών». Ποιο μέλλον; Κανείς μας δεν ξέρει τι θα φέρει το αύριο.

Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πού θα είναι καλύτερα σε δέκα ή είκοσι χρόνια.

Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς. Η Ευρώπη περνάει τις δικές της δυσκολίες και η ίδια η Νορβηγία δεν είναι σήμερα η χώρα που ήταν όταν πήγα πριν από 13 χρόνια.

Γι' αυτό κι εγώ δεν πήρα την απόφασή μου βασισμένη σε υποθέσεις για ένα άγνωστο μέλλον.

Την πήρα με βάση το σήμερα, τις ανάγκες της οικογένειάς μου και το πώς θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας.

Ξέρω πολύ καλά τα καλά αλλά και τα κακά της Ελλάδας.

Δεν είμαι χαζή, ούτε αφελής.

Έζησα 13 χρόνια στο εξωτερικό, έχω συγκρίνει καταστάσεις και γνωρίζω πολύ καλά τις δυσκολίες της χώρας μας.

Δεν επέστρεψα επειδή πιστεύω ότι εδώ είναι όλα τέλεια.

Επέστρεψα γνωρίζοντας ακριβώς πού έρχομαι.

Και ναι, σαν Αλεξάνδρα θα μου λείψει η ηρεμία του νορβηγικού σχολείου και ο διαφορετικός τρόπος που αντιμετωπίζουν τα παιδιά.

Όμως ένας από τους σημαντικότερους λόγους που επιστρέψαμε ήταν ακριβώς τα παιδιά μας.

Θέλαμε να μεγαλώσουν κοντα στις γιαγιάδες τους.

Να έχουν καθημερινές αναμνήσεις με τα ξαδέρφια τους.

Να ζήσουν τα ελληνικά καλοκαίρια, τις γιορτές, τα οικογενειακά τραπέζια και τις Κυριακές όλοι μαζί.

Να έχουν ανθρώπους δίπλα τους που θα τα αγαπούν και θα είναι πραγματικά παρόντες στη ζωή τους.

Γιατί η παιδική ηλικία δεν είναι μόνο σχολεία, βαθμοί και εγκαταστάσεις.

Είναι αγκαλιές, οικογένεια, φίλοι, αναμνήσεις και το αίσθημα ότι ανήκεις κάπου.

Και κάτι τελευταίο.

Εμείς σε ελληνικά σχολεία μεγαλώσαμε.

Οι δρόμοι σήμερα είναι πιο ανοιχτοί από ποτέ.

Αν αύριο τα παιδιά μας θελήσουν να σπουδάσουν ή να εργαστούν στο εξωτερικό, θα έχουν όλο τον κόσμο μπροστά τους. Η Ελλάδα δεν τους κλείνει καμία πόρτα. Αντίθετα, ελπίζω να τους δώσει γερά θεμέλια και οι υπόλοιπες επιλογές θα είναι πάντα δικές τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους