Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χειμώνας 1991.Κοιτάζω πίσω και νιώθω πως τα χρόνια πέρασαν σαν μια ανάσα, μα εκείνη η εποχή παραμένει μέσα μου ολοζώντανη, σαν να ήταν χθες.

Ήταν τότε που ανέβηκε εκείνη η παράσταση-σταθμός: «Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή». Κι εγώ, αν και μετά από δέκα χρόνια καριέρας με τους Τερμίτες παρέμενα ταπεινά ένας νεαρός μουσικός ανάμεσα σε ιερά τέρατα, είχα την ευλογία να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, να μοιράζομαι την ίδια ανάσα, τον ίδιο ήχο.

Είχα μόλις καταθέσει τη δική μου ψυχή, εκδίδοντας το «Μάκο» και το «Δεν απαντά» με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο άλμπουμ «Μένω εκτός». Τα πρώτα μου δημιουργικά βήματα είχαν ήδη ξεκινήσει από το 1980 και είχαν πάρει τον δρόμο τους με τη «Σκόνη» και το «Πόσο σε θέλω», όμως η καρδιά μου δεν γινόταν να προσπεράσει τούτη τη σπουδαία, σχεδόν ιερή εμπειρία.

Ήθελα να τη ζήσω με κάθε κύτταρο. «Να γελάς», μου έλεγε η Χαρούλα στα παρασκήνια πριν βγούμε στη σκηνή, «είσαι πολύ βαρύς». Κι έτσι, άλλαζα τοπίο και διάθεση στη στιγμή.

Μινόρε χρόνια... Τι ανεκτίμητο προνόμιο, Θεέ μου, να συνοδεύεις τη Χαρούλα και να ενώνεις την κιθάρα σου με το σύμπαν του Κώστα Χατζή! Θυμάμαι ακόμα πώς «έκαιγαν» τα χέρια μου πάνω στις χορδές κάθε βράδυ, παρασυρμένα από τη δική της συγκλονιστική ερμηνεία στο «Όλα σε θυμίζουν». Πόσο παράξενο... τώρα αυτό το τραγούδι θυμίζει σε μένα εκείνες τις νύχτες.

Κι ο θαυμασμός μου για τον Κώστα; Αστείρευτος.

Έμενα καθηλωμένος, χαμένος μέσα στους μοναδικούς, ελεύθερους αυτοσχεδιασμούς του.

Κάθε φορά που έπεφτε η αυλαία, ένιωθα και πιο «πλούσιος»· επέστρεφα σπίτι με μια σπάνια, εσωτερική περιουσία.

Φορτισμένος συγκινησιακά, έγραφα νέα τραγούδια και μουσικές.

Στην ορχήστρα σμίξαμε άνθρωποι που αγαπούσαμε βαθιά αυτό που κάναμε. Ο Νίκος Αντύπας στα ντραμς, ο Νίκος Βαρδής στο μπάσο, ο πάντα «φωτεινός» Μάρκος Αλεξίου στο πιάνο κ.ά. Αξιοσύνη, συναίσθημα και φως.

Αυτές οι τρεις λέξεις σφράγισαν εκείνα τα βράδια που ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 1991.

Κλείνω τα μάτια και βλέπω ξανά την ιστορική αίθουσα του θεάτρου REX στην Πανεπιστημίου.

Την είχαν μεταμορφώσει τότε σε μια ζεστή, ατμοσφαιρική μουσική σκηνή με τραπέζια, γεμάτη από τους ψιθύρους και τις ανάσες του κόσμου.

Λίγο αργότερα, το ίδιο κύμα νοσταλγίας ταξίδεψε στη συμπρωτεύουσα, γεμίζοντας ασφυκτικά το θέατρο Radio City της Θεσσαλονίκης.

Η σαγήνη εκείνης της συνάντησης κλείστηκε τελικά για πάντα στον ομώνυμο διπλό δίσκο «Η Αλεξίου τραγουδάει Χατζή (Live + Studio)», που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την PolyGram / Minos.

Μια ανεπανάληπτη μουσική άνοιξη που έφυγε, αφήνοντας πίσω της απόηχους που δεν θα σβήσουν ποτέ μέσα στην ψυχή μου. Α.Μ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους