Μια ιστορία για τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα O Θεόδωρος Β´ Λάσκαρις, ποὺ διαδέχθηκε τὸν πατέρα του τὸ 1254, δὲν εἶχε τὸ ἀνάστημα τοῦ κυρἸωάννη (Γ´ Βατάτζη). τὸν ξετίναζαν οἱ ἀπρόβλεπτες καὶ βαριᾶς...

Πλήρες Κείμενο:

Μια ιστορία για τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα O Θεόδωρος Β´ Λάσκαρις, ποὺ διαδέχθηκε τὸν πατέρα του τὸ 1254, δὲν εἶχε τὸ ἀνάστημα τοῦ κυρἸωάννη (Γ´ Βατάτζη). τὸν ξετίναζαν οἱ ἀπρόβλεπτες καὶ βαριᾶς μορφῆς κρίσεις ἐπιληψίας, τοῦ ἔσπαγαν τὸ ἠθικό, τὸν ἐξέθεταν στὸ στράτευμα καὶ στὸ λαό, τοῦ προξενοῦσαν ἀνασφάλειες, καχυποψίες, ζήλια καὶ μοχθηρία, κι ὕστερα ξέσπαγε τὴν ὀργή του στὶς πλάτες τῆς ἀριστοκρατίας, γιὰ τὸν περιορισμὸ τῆς ὁποίας εἶχε λάβει δραστικότατα καὶ ἄκρως ἐνοχλητικὰ μέτρα.

Ἄλλες φορὲς πάλι κατέφευγε στὰ βιβλία του καὶ τὴ θεϊκὴ παρηγοριά. «Καταιγίς με χειμάζει τῶν συμφορῶν, Δέσποινα, καὶ τῶν λυπηρῶν τρικυμίαι καταποντίζουσι…». Βαρὺ τὸ στέμμα σὲ ἀδύνατο σῶμα, προδομένο ἀπὸ τὶς καταραμένες κρίσεις.

Φαντάζομαι πὼς ὕστερα ἀπὸ ἕνα γερὸ σμπαράλιασμα θὰ ἔχασε σὲ τέτοιο βαθμὸ τὸν ἔλεγχό του, ὥστε νὰ διατάξει δύο ροπαλοφόρους τῆς φρουρᾶς του νὰ χτυπήσουν ἀνηλεῶς τὸν Γεώργιο Ἀκροπολίτη, ἐξευτελίζοντάς τον μπροστὰ στὴν αὐτοκρατορικὴ συνοδεία.

Τὸ θῦμα δὲν ἦταν μόνον ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τῆς αὐλῆς, ἀλλὰ εἶχε διατελέσει ἐπὶ χρόνια παιδαγωγός τοῦ Θεόδωρου, ὁ ὁποῖος ἐπαναλάμβανε συχνὰ πόσα χρωστάει στὸν μεγάλο δάσκαλο.

Καὶ νὰ πῶς τοῦ ἀνταπέδωσε τὶς χάρες τῆς παιδείας, ἕνα βράδυ στὸ στρατόπεδο ποὺ εἴχανε στήσει στὴ Βόρεια Θράκη, περιμένοντας νὰ τοὺς παραδώσουν οἱ Βούλγαροι τὴν καστρόπολη Τζέπαινα.

Ἦταν 6 Αὐγούστου τοῦ 1256. Η Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος.

Τὸ περιστατικὸ τὸ διηγεῖται λεπτομερῶς ὁ ἴδιος ὁ Ἀκροπολίτης, στὴ Χρονικὴ Συγγραφή του, ὅπου ἐκθειάζει τὸν ἀντίπαλο τοῦ Λάσκαρι καὶ σφετεριστὴ τοῦ στέμματος Μιχαήλ Παλαιολόγο.

Οὔτε δύο χρόνια δὲν πέρασαν ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἔξαρση τοῦ ἔξαλλου θυμοῦ, ὅταν ὁ βαριὰ ἄρρωστος αὐτοκράτορας, ἐξαντλημένος καὶ σκελετωμένος, ζήτησε νὰ ἐνδυθεῖ τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ νὰ ἐξομολογηθεῖ τὰ κρίματά του «σὰν ἄνθρωπος μὲ γενναῖα καὶ μεγαλόψυχη καρδιά» γράφει ὁ Ἀκροπολίτης. «Βλέψον ἱλέῳ ὄμματί σου, καὶ ἐπίσκεψαι τὴν κάκωσιν ἦν ἔχω· καὶ δεινῶν συμφορῶν καὶ βλάβης καὶ κινδύνων καὶ πειρασμῶν με λύτρωσαι, ἀμετρήτῳ σου ἐλέει…». Λυτρώθηκε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1258, στὰ τριάντα ἕξι του χρόνια.

Ὅταν συνειδητοποίησα ὅτι σὲ αὐτὸν τὸν τυραννισμένο τύραννο ὀφείλουμε τὸν Μεγάλο Παρακλητικό, τὸν ξαναδιάβασα μὲ ἰδιαίτερη προσοχή. «Ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος εἰς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, Ποίημα τοῦ βασιλέως Θεοδώρου Δούκα τοῦ Λασκάρεως» γράφει ὁ Συνέκδημος.

Μὲ συγκινεῖ βαθύτατα ἡ σύνδεση αὐτοῦ τοῦ κορυφαίου ἐκκλησιαστικοῦ ἔργου μὲ ἕνα συγκεκριμένο καὶ γνωστὸ πρόσωπο.

Τοὺς ἀνθρώπους ἀναζητῶ πίσω ἀπὸ τὰ ὀνόματα, τὰ ἀξιώματα, τὰ φλάμπουρα, τὰ τείχη, τὰ μνημεῖα, τὰ καλλιτεχνικὰ ἐπιτεύγματα, τὰ κείμενα, τὰ γεγονότα.

Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον… Σὲ τὴν ἀγνήν, Σὲ τὴν Παρθένον καὶ ἄσπιλον, μόνην φέρω, τεῖχος ἀπροσμάχητον, καταφυγήν, σκέπην κραταιάν…». Αὐτὲς οἱ ζάλες, οἱ κακώσεις, οἱ κίνδυνοι καὶ οἱ πειρασμοὶ εὐθύνονται γιὰ τὴ δική μου ὁλόψυχη ἐμπλοκὴ στὰ τεκταινόμενα τῆς ἱστορίας.

Ὁ σπαραγμὸς ἑνὸς τραγικοῦ ἐστεμμένου, ποὺ ἐξομοιώνεται μὲ ἕναν ὁποιονδήποτε πάσχοντα, δημιουργεῖ τοὺς δεσμοὺς μὲ τὸν δικό μου κόσμο, τὸν ἔσω καὶ τὸν ἔξω.

Πέρα ἀπὸ ἱστορικὲς μελέτες, ἐπιστημονικὲς ἑρμηνεῖες καὶ ρασοφορεμένες μεγαλοστομίες, κάθε χρόνο, τὸ πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Αὐγούστου, ὁ ταπεινὸς δοῦλος τοῦ Θεοῦ ψαλμωδεῖ ἀνάμεσά μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους