Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«RAIN DOGS»: Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΚΟΥΠΙΔΙΩΝ (Το avant-garde αριστούργημα του Τομ Γουέιτς...) ✨ Για τη μουσική βιομηχανία, τα '80s ήταν η «χρυσή εποχή» της άνθισης της ψηφιακής τεχνολογίας, με τα synthesizers, τις drum machines και τα electro samples να κυριαρχούν... Μέσα σε αυτό το απολύτως τυποποιημένο τοπίο, ο Τομ Γουέιτς αποφάσισε να προχωρήσει σε μια ριζοσπαστική, μια άκρως επαναστατική κίνηση, κάνοντας αλματώδη βήματα προς τα πίσω... ✨ Ακριβώς 41 χρόνια πριν, την 1η Αυγούστου 1985, με την κυκλοφορία του εμβληματικού album «Rain Dogs», ο Γουέιτς (μας) παρέδωσε απογυμνωμένο από τις τότε mainstream επιταγές ένα από τα πιο σημαντικά, επιδραστικά και καινοτόμα έργα της μνημειωδώς μοναχικής σταδιοδρομίας του, αλλά και ολόκληρης της σύγχρονης μουσικής ιστορίας... ✨ Το «Rain Dogs» ξεχώρισε αμέσως για μια πολύ συγκεκριμένη, απολύτως συνειδητή και θαρραλέα καλλιτεχνική επιλογή... Σκοπίμως, τα synths και τα samples απουσίαζαν ολοκληρωτικά από την παραγωγή, αφού, αντί να υποκύψει στις τάσεις της εποχής, ο ακραία υποτιμημένος (και διαχρονικά «περιθωριακός» για το κwλοσύστημα) πολυσχιδής καλλιτέχνης επέλεξε να στραφεί σε έναν οργανικό, γήινο, σχεδόν πρωτόγονο ήχο... ✨ Σε αυτό το album-σταθμό, ο κυριολεκτικά ξεχωριστός σαν τη μύγα μες στο γάλα Αμερικανός δημιουργός ανέπτυξε, εξέλιξε και τελειοποίησε τη μοναδική avant-garde προσέγγιση που είχε ξεκινήσει δύο χρόνια νωρίτερα, το 1983, με το εξίσου ανατρεπτικό album «Swordfishtrombones»... ✨ Τότε, ο Γουέιτς είχε κάνει την αρχική στροφή του, όταν αντικατέστησε το παραδοσιακό πιάνο των american bars με ασυνήθιστα όργανα και «βρόμικα» κρουστά... Με το «Rain Dogs», αυτή η αισθητική απογειώθηκε... Εμπνευσμένος από τον αντισυμβατικό συνθέτη Χάρι Παρτς, ο Γουέιτς χρησιμοποίησε αφρικανικές μαρίμπες, ακορντεόν, όργανα «του δρόμου», ελεύθερα χάλκινα και αυτοσχέδια κρουστά κατασκευασμένα από μεταλλικά αντικείμενα και σκουπίδια... ✨ Το αποτέλεσμα ήταν ένα μοναδικό κράμα cabaret, blues, avant-garde θεατρικότητας και rock 'n' roll, το οποίο έντυσε ιδανικά τις ιστορίες του για τα καταραμένα, τα κατεστραμμένα, τα ανέστια, τα περιπλανώμενα, τα μετέωρα μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ανθρώπινα φαντάσματα της Νέας Υόρκης... ✨ Το συνταρακτικό μωσαϊκό των 19 κομψοτεχνημάτων που απαρτίζουν το «Rain Dogs» αποκτά χειροπιαστή υπόσταση μέσα από τον ίδιο τον τίτλο του έργου, αφού ο Γουέιτς έχει δώσει μια συγκλονιστική εξήγηση για τη σημασία του όρου «rain dog», η οποία λειτουργεί ως η απόλυτη υπαρξιακή μεταφορά για το album... ✨ Οπως έχει αναφέρει, η τελεσίδικη έμπνευση ήρθε μέσα από μια πραγματική εικόνα... Οταν ένας σκύλος απομακρύνεται πολύ από το «σπίτι» του και ξαφνικά ξεσπά μια δυνατή καταιγίδα, η βροχή ξεπλένει όλες τις μυρωδιές, όπως και τα γνώριμα ίχνη στο έδαφος... Χάνοντας τα σημάδια αυτά, ο σκύλος χάνει εντελώς και τον προσανατολισμό του, δεν μπορεί να βρει το δρόμο της επιστροφής και καταλήγει να περιπλανιέται χαμένος, φοβισμένος και παγιδευμένος στο κρύο... ✨ Για τον Γουέιτς, «rain dogs» είναι οι άνθρωποι του περιθωρίου που «κατοικούν» στα αυλάκια του album του... Είναι οι άστεγοι, οι αλκοολικοί, οι απόκληροι και οι μοναχικοί τύποι των μεγαλουπόλεων, όλοι εκείνοι που έχουν χάσει τους δεσμούς τους με την ασφάλεια ενός «σπιτιού» ή της ίδιας της κοινωνίας και δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν... Ο one of a kind δημιουργός τούς προσεγγίζει με άφατο ρομαντισμό και βαθιά αλληλεγγύη... ✨ Οπως τα χαμένα, τα αποπροσανατολισμένα σκυλιά συγχνωτίζονται κάτω από τη βροχή για να ζεσταθούν το ένα δίπλα στο άλλο, έτσι και οι (αντι)ήρωες του ανυπέρβλητου «Rain Dogs» ενώνονται μέσα στο μουσικό σύμπαν του Γουέιτς, δημιουργώντας μια δική τους εναλλακτική οικογένεια ξένων στο σκοτάδι... ✨ Επειδή, όμως, δεν θέλω να αφήνω τις δουλειές μου στη μέση (μλκίες λέω, αφού διαρκώς πράττω το αντίθετο!), οφείλω μια express ανάλυση και των 19 αριστουργημάτων του «Rain Dogs»... Γιατί; Διότι νιώθω ως χρέος μου να προχωρήσω σε breefing (όπως λέγαμε κάποτε) ή σε spoiler (όπως λέμε τώρα) του περιεχομένου αυτού του ασύγκριτου album για τα φιλαράκια μου εδώ μέσα που δεν έχουν εικόνα και θα χρειαστούν έναν οδηγό επιβίωσης για να κολυμπήσουν στον απύθμενο ωκεανό του Τομ Γουέιτς... Εχουμε και λέμε λοιπόν, track by track, ήσυχα κι ωραία, χαλαρά και μεθοδικά.. • Singapore: Το εναρκτήριο κομμάτι είναι ένα πειρατικό εμβατήριο με παράξενα ρυθμικά κρουστά, το οποίο δίνει αμέσως το στίγμα του τί πρόκειται να επακολουθήσει... • Clap Hands: Ενα υπνωτιστικό, σκοτεινό τραγούδι, βασισμένο στη μαρίμπα και σε μια απειλητική απαγγέλλουσα ερμηνεία... • Cemetery Polka: Μια γκροτέσκα θεατρική polka με εκκλησιαστικό όργανο, που παρουσιάζει μια σειρά από ιδιόρρυθμους συγγενείς... • Jockey Full of Bourbon: Ενα latin, χορευτικό και ταυτόχρονα μελαγχολικό, κομμάτι γεμάτο με σουρεαλιστικές εικόνες του δρόμου... • Tango Till They're Sore: Ενα μεθυσμένο tango που βγήκε από κάποιο cabaret, με το πιάνο και το τρομπόνι να οδηγούν το ρυθμό... • Big Black Mariah: Ενα τραχύ «βιομηχανικό» blues, το οποίο μιλά για μια νεκροφόρα (χτύπα ξύλο!) και φέρει έντονη τη σφραγίδα της κιθάρας του Κιθ Ρίτσαρντς... • Diamonds & Gold: Ενα ατμοσφαιρικό ρυθμικό κομμάτι δρόμου, στο οποίο κυριαρχούν το ακορντεόν και οι μαρίμπες... • Hang Down Your Head: Μια κλασικότροπη συγκινητική μπαλάντα χωρισμού με πιο παραδοσιακή δομή... • Time: Μια από τις πιο όμορφες και σπαρακτικές ακουστικές μπαλάντες του Τομ Γουέιτς για το πέρασμα του χρόνου... • Rain Dogs: Το ομώνυμο κομμάτι, ένα μελαγχολικό, τσιγγάνικο βαλς-εμβατήριο, που αποτελεί τον πυρήνα του album... • Midtown: Ενα σύντομο ορχηστρικό jazzy ξέσπασμα, γεμάτο με θόρυβο και ένταση, που αποτυπώνει το χάος της πόλης... • 9th & Hennepin: Ενα κομμάτι προφορικού λόγου (spoken word) με κινηματογραφική jazzy ατμόσφαιρα για τις άγριες νύχτες... • Gun Street Girl: Ενα folk ρυθμικό τραγούδι βασισμένο στο μπάντζο και σε κρουστά φτιαγμένα από σκόρπια αντικείμενα... • Union Square: Ενα ελεύθερο, αλήτικο rock κομμάτι με τη χαρακτηριστική (και δεύτερη στο album) συμμετοχή του Κιθ Ρίτσαρντς στην κιθάρα... • Blind Love: Μια country-blues μπαλάντα, που παραπέμπει στην «παλιά Αμερική», με πονεμένη ερμηνεία και slide κιθάρες... • Walking Spanish: Ενα ρυθμικό mid-tempo blues με κυρίαρχο το σαξόφωνο, που μιλά για την τελευταία διαδρομή ενός θανατοποινίτη... • Downtown Train: Μια αστική μελωδική μπαλάντα με pop δυναμική, που αργότερα έκανε παγκόσμιο hit ο Ροντ Στιούαρτ... • Bride of Rain Dog: Ενα σύντομο μελαγχολικό ορχηστρικό ιντερλούδιο με σαξόφωνο, που λειτουργεί ως γέφυρα για το τέλος... • Anywhere I Lay My Head: Ενας πένθιμος θρησκευτικός ύμνος, που κλείνει το album με τη συνοδεία μιας μπάντας χάλκινων οργάνων... ✨ Νομίζω ότι είπα αρκετά για το «Rain Dogs»... Για ένα μονάκριβο album, το οποίο έχω κορώνα στο κεφάλι μου, διότι είναι ένα από τα πιο ειλικρινή και από τα πιο έντιμα εξ όσων έχω ακούσει ever... Και είναι αμέτρητα τα albums που έχω ακούσει, να ξέρετε... Τόσο λόγω επαγγελματικής τριβής κι ενασχόλησης, όσο και λόγω προσωπικής λόξας και διαστροφής... 📸 1985: Με μποέμ «αλήτικο» υφάκι και το χαρακτηριστικό του στυλ (ένα δερμάτινο jacket και το κλασικό του καπέλο τύπου fedora), ο Τομ Γουέιτς ποζάρει σε κάποιο από τα χιλιάδες resto-bar της Νέας Υόρκης... Η συγκεκριμένη φωτογραφία ελήφθη στα πλαίσια της προώθησης του «Rain Dogs», αποτυπώνοντας αυτόν τον ιδιοφυή καλλιτέχνη στην καλύτερη φάση της ζωής του... Στα ντουζένια του... ©️ Colin Jones 👇 Και τώρα, (σ)το ζουμί του post! Στα σχόλια θα βρείτε την προ τριετίας ψηφιακή (επαν)έκδοση του «Rain Dogs» από το επίσημο κανάλι του Τομ Γουέιτς στο YouTube... Περιέχει και τις 19 κομματάρες με την αυθεντική σειρά, χωρίς ενδιάμεσα διαφημιστικά κενά ή κομμένα δευτερόλεπτα, ενώ οφείλω να σημειώσω ότι τα views προσμετρούνται απευθείας στον επίσημο λογαριασμό του τόσο, μα τόσο, χαρισματικού δημιουργού – κάτι πολύ σημαντικό για εκείνον... Καλή ακρόαση να σας ευχηθώ, αδέρφια! Και πώς να μην είναι καλή η ακρόαση με αυτόν τον τιτάνα παρέα; Γίνεται; Δεν γίνεται! Τελεία και... kαύλα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους