Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επτά παιδιά σφαγιάστηκαν μπροστά στα μάτια της. Και όμως δεν λύγισε... Πώς να περιγράψει ανθρώπινος νους αυτό που έγινε τότε; Μια μάνα, η Αγία Σολομονή, στέκεται όρθια μπροστά στον τύραννο Αντίοχο.

Και βλέπει – χωρίς να τρέμει, χωρίς να οπισθοχωρεί – να βασανίζονται και να θανατώνονται ένα-ένα τα επτά παιδιά της.

Ούτε γιατί έκλεψαν, ούτε γιατί σκότωσαν.

Αλλά γιατί αρνήθηκαν να φάνε χοιρινό κρέας.

Γιατί δεν πούλησαν την πίστη τους για μια μπουκιά. Ο Αντίοχος ο Επιφανής, βασιλιάς ωμός και αλαζονικός, ήθελε να εξαλείψει τον Νόμο του Θεού και να επιβάλει τον δικό του.

Και αυτή η μάνα, χωρίς να βγάλει κραυγή, αντί να τους παρακαλέσει να ενδώσουν, τους ενίσχυε να πεθάνουν όρθιοι.

Τους έλεγε: «Παιδιά μου, μη φοβάστε! Ο Θεός της Ζωής σας περιμένει!» Και όταν τους πήραν όλους... παραδόθηκε και η ίδια στο μαρτύριο.

Δεν κλάψαμε εμείς μπροστά στην εικόνα της, μα έκλαψαν οι Άγγελοι στον Ουρανό.

Ποια μάνα σήμερα θα άντεχε τέτοιο μαρτύριο; Ποιος νέος σήμερα θα θυσίαζε τη ζωή του για να μείνει πιστός στον Θεό; Και παρ’ όλα αυτά, σήμερα, 1η Αυγούστου, εμείς αντί να θυμόμαστε την Αγία Σολομονή και τα παιδιά της με σιωπή και προσευχή, ξεκινάμε τον μήνα με αφίσες, λάβαρα και ψησταριές.

Ενώ εκείνοι πέθαιναν για να μην φάνε κάτι απαγορευμένο, εμείς γιορτάζουμε με κρέας και ποτό σε ημέρα αυστηρής νηστείας.

Και αναρωτιέμαι: Αν σήμερα – όχι θεωρητικά, αλλά πραγματικά – έμπαιναν στη χώρα άνθρωποι με εξουσία και μας έλεγαν: «Αλλάξτε πίστη.

Ξεχάστε τον Χριστό αλλιώς θα σας σκοτώσουμε...» Τι θα κάναμε; Θα στεκόμασταν όπως οι Επτά Μακκαβαίοι και η μητέρα τους, που υπέμειναν φλόγες, ξίφη, μαστίγια και αποκοπή μελών; Ή θα ζητούσαμε έναν τρόπο... "να τα βρούμε"; Να μην χαλάσουμε τη βολή μας; Να σας το πω απλά, χωρίς να ωραιοποιώ τίποτα: Οι περισσότεροι από εμάς θα αλλάζαμε με συνοπτικές διαδικασίες κιόλας και θρησκεία και όνομα.

Όχι γιατί μας θα μας βασάνιζαν — αλλά γιατί δεν μάθαμε να πονάμε για την πίστη.

Δεν μάθαμε να νηστεύουμε για τον Χριστό.

Δεν μάθαμε να χάνουμε την βόλεψη και την καλοπέραση μας για τον νόμο του Θεού.

Δεν μάθαμε να λέμε όχι σε τίποτε αντίθετο του Θεού; Και σας ρωτώ: Αν δεν μπορούμε να νηστέψουμε δύο εβδομάδες για την Παναγία, πώς θα μαρτυρήσουμε αργότερα για τον Χριστό; Αν δεν μπορούμε να θυσιάσουμε το σουβλάκι και τη λύρα για λίγες ημέρες, αν δεν μπορούμε να λέμε με παρρησία και θάρρος ότι αδελφοί μου, είναι μέρες αλάδωτες, ας μην φάμε τέτοιες χρονιάρες και άγιες μέριες, τί θα κάνουμε μπροστά στο δίλημμα "πίστη ή ζωή"; Και για να είμαστε ειλικρινείς: «Εάν η μητέρα μας πέθαινε, θα στήναμε γλέντι δίπλα στο προσκέφαλό της;» Με το ερώτημα αυτό, ας ξεκινήσει κάθε σύλλογος, κάθε διοικητικό συμβούλιο, κάθε νέος και κάθε χορευτής τη σκέψη του όταν προγραμματίζει εκδήλωση μέσα στην ευλογημένη περίοδο του Δεκαπενταύγουστου.

Μπροστά στην ερώτηση αυτή, κάθε χορδή της λύρας, κάθε σουβλάκι, κάθε λάβαρο και κάθε στροφή χορού μέσα στη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου σβήνει.

Και μένει το γυμνό ερώτημα: Ξεχάσαμε ποια είναι η Παναγία; Η Κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου, της "Μάνας" του Χριστού και όλων των Χριστιανών, δεν είναι "μια ακόμη γιορτή" στο ημερολόγιο.

Είναι μυστηριακή και ιερή αφετηρία μνήμης, σεβασμού, χαρμολύπης και πίστης.

Όμως αυτό δεν σημαίνει χαρά χωρίς πένθος! Η Εκκλησία όρισε τον Δεκαπενταύγουστο ως περίοδο αυστηρής νηστείας και πνευματικής προετοιμασίας, αντιστοίχως της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και Μεγάλης Εβδομάδας. Η Παναγία δεν πέθανε απλώς.

Κοιμήθηκε και μεταστάθηκε (δηλαδή μετέβη εν ειρήνη και δόξῃ, κατά την αγιοπατερική παράδοση, στην αιώνια ζωή.) Και όμως: το γεγονός της κοιμήσεώς Της είναι κατεξοχήν ημέρα πένθους και περισυλλογής, όχι ξεφαντώματος.

Όπως δεν θα έστηνε κανείς τραπέζι την παραμονή του θανάτου της μητέρας του, έτσι δεν επιτρέπεται να στήνεται πανηγύρι την παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Γενικά και τις 14 ημέρες αλλά κυρίως την παραμονή, ειδικά! Η Εκκλησία τιμά την Παναγία με νηστεία δεκαπενθήμερη, κατανυκτικούς Παρακλητικούς Κανόνες κάθε βράδυ, με αποκορύφωμα τον επιτάφιο και τα εγκώμια την παραμονή και τη Θεία Λειτουργία ανήμερα.

Δεν είναι εποχή πανηγυριού, είναι καιρός κατάνυξης, προσευχής και μνήμης.

Και όπως ο κάθε άνθρωπος θρηνεί τη μάνα του, έτσι και εμείς πενθούμε την Κοίμηση της Μάνας του κόσμου.

Για τους Ποντίους, η Παναγία δεν είναι θρησκευτικό "στοιχείο". Είναι βίωμα! Είναι Μάνα, είναι Προστάτιδα, είναι Συντρόφισσα στην προσφυγιά και στη σφαγή. Η Παναγία Σουμελά, η Παναγία η Γουμένισσα, η Θεοσκέπαστη – είναι αληθινές μορφές στη ζωή των παππούδων μας.

Για τους Ποντίους, η Παναγία δεν ήταν φιγούρα αγιογραφίας.

Ήταν ζωντανή παρουσία.

Από τη Σουμελά στον Πόντο, μέχρι τα εικονίσματα της που έκρυβαν στον κόρφο τους οι πρόσφυγες.

Όταν έφτασαν στην Ελλάδα οι παππούδες μας, έφεραν χώμα από το μοναστήρι της Σουμελά, δεν έφεραν ηχεία, κάρβουνα και σουβλάκια.

Έφεραν δάκρυα, προσευχές, λύρες που έπαιζαν τον καημό, όχι την προβολή.

Τιμούσαν την Παναγία με νηστεία, με ταπείνωση, με παρακλήσεις, με προσκύνημα.

Το πανηγύρι γινόταν μετά την 15η Αυγούστου – γιατί μέχρι τότε, νήστευαν! Οι Πόντιοι δεν τραγουδούσαν αλλά θρηνούσαν την Παναγία στον Δεκαπενταύγουστο.

Δεν χόρευαν μπροστά της, αλλά γονάτιζαν.

Δεν έστηναν ψησταριές, αλλά άναβαν καντήλια.

Η παράδοση δεν είναι καρτ-ποστάλ! Δεν είναι στολή, δεν είναι κοστούμι! Η παράδοση είναι στάση ζωής.

Και όποιος φορά ποντιακή στολή και χορεύει την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου, προσβάλλει την ίδια την Παναγία και ακυρώνει τη ρίζα του ποντιακού βιώματος.

Δυστυχώς, σήμερα γινόμαστε μάρτυρες μιας θλιβερής εκκοσμίκευσης των πολιτιστικών μας συλλόγων.

Εκδηλώσεις οργανώνονται στις 13 και 14 Αυγούστου, παραμονές της Κοιμήσεως.

Εκεί που η Εκκλησία καλεί σε σιωπή και προσευχή, κάποιοι καλούν σε χορό και ξεφαντώματα! Νηστίσιμες μέρες όπως οι Παρασκευές, γεμίζουν με κρέας, ποτό, μουσική και σόου.

Δεν είναι λίγοι οι νέοι που σπούδασαν σε Εκκλησιαστικές Σχολές, οι οποίοι μαθήτευσαν στην παράδοση, τη νηστεία, την προσευχή, την ευλάβεια προς την Παναγία.

Κι όμως: σήμερα τους καλούν πολιτιστικοί σύλλογοι να χορεύουν και να εμφανίζονται σε εκδηλώσεις μέσα στον Δεκαπενταύγουστο.

Παραμονή της Κοιμήσεως, η λύρα ανεβαίνει στη σκηνή, και μαζί της ανεβαίνουν και παιδιά που γαλουχήθηκαν από την ίδια την Εκκλησία, όχι για να προδώσουν την πίστη, αλλά να την τιμήσουν.

Πόσο λυπηρή και οδυνηρή η ειρωνεία: η Εκκλησία αναθρέφει και διδάσκει, και η "παράδοση" έρχεται να γκρεμίσει και να παρασύρει.

Αν η Εκκλησία σε δίδαξε τη νηστεία, αν σε έμαθε να προσκυνάς την Παναγία, πώς τώρα στέκεσαι στη σκηνή με μικρόφωνο την ώρα που ο λαός ψάλλει «Η αγνή εν τάφῳ»; Τα παιδιά μαθαίνουν τον χορό, αλλά δεν μαθαίνουν τι σημαίνει «η πίστη η Ρωμαίικη με κράτησε αιώνες, δίπλα στον εχθρό». Η λύρα παίζει για να διασκεδάσει, όχι για να θυμίσει, να διδάξει ή να πονέσει.

Χορεύουμε στην παραμονή της Κοιμήσεως! Βάζουμε ντεσιμπέλ πάνω από το σκήνωμα της Παναγίας! Αντικαθιστούμε την κατάνυξη του επιταφίου με τα beat του νταουλιού.

Γιορτάζουμε την παράδοση χωρίς ψυχή, χωρίς πίστη, χωρίς όφελος.

Και ρωτώ: Αν είχε πεθάνει η μάνα μας, θα κάναμε γλέντι; Αν ναι, τότε δεν είμαστε άνθρωποι! Τώρα που Κοιμάται η ίδια η Παναγία γιατί να γίνουμε εμείς οι θεατές σε αυτή την καρικατούρα παράδοσης; Δεν έγραψα αυτή την ανάρτηση ώστε να κατηγορήσω κανέναν έμμεσα ή άμεσα, κι εγώ Πόντιος επιφανούς καταγωγής είμαι και με συνθλίβει περισσότερο επειδή βλέπω η νέα γενιά να έχει χάσει το νόημα των παππούδων μας! Συγγνώμη αλλά δεν υπάρχει μέση λύση! Απευθύνομαι σε όλους με αγάπη, αλλά και με επίγνωση ευθύνης! Γιατί όταν η Μάνα μας είναι η μεσίτρια και η παρηγοριά μας στους πόνους, το λιγότερο που της οφείλουμε είναι σιωπή και προσευχή! Στο κάτω - κάτω της το χρωστάμε ο καθένας για τους δικούς του λόγους! Πρέπει να φέρουμε πίσω την ουσία! Ποια ουσία; Να οργανώσουμε εκδηλώσεις με νόημα, όχι με καπνό από ψησταριές αλλά με φλόγα από κεριά.

Ειδικά σε μέρες νηστείας όπως αυτές που διανύουμε, αλλά και τις Παρασκευές.

Να μάθουμε στα παιδιά μας τον παρακλητικό κανόνα, όχι μόνο το κότσαρι.

Να πούμε πως χωρίς πίστη, η παράδοση πεθαίνει.

Όπως πεθαίνει και το σώμα χωρίς την ψυχή! Ας γίνουν οι εκδηλώσεις μετά την 15η Αυγούστου.

Ας υπάρξει σεβασμός στον λειτουργικό χρόνο και στην πνευματική μας μνήμη.

Ας οργανωθούν εκδηλώσεις με παραδοσιακές αφηγήσεις, μαρτυρίες, αφιερώματα στην Παναγία, βραδιές με όφελος, όπως προβολές, ποίηση, θεατρικά! Γιατί χωρίς ουσία, η παράδοση γίνεται καρικατούρα.

Και χωρίς σεβασμό στην Παναγία, δεν υπάρχει Ποντιακός πολιτισμός.

Δεν είναι θέμα "θρησκοληψίας". Είναι θέμα πίστης, μνήμης και αξιοπρέπειας. Η Πίστη των Ποντίων είναι η ραχοκοκαλιά του πολιτισμού τους.

Αν αυτή η Πίστη αλλοιωθεί, χάνουμε όχι μόνο το ήθος, αλλά και το ίδιο μας το πρόσωπο. Η Παναγία δεν ζητάει φολκλόρ.

Ζητάει σεβασμό, σιωπή και αγάπη και πίστη στον Υιό και Κύριό της! Ας της τα προσφέρουμε! Όπως έγραψα ανωτέρω, της το χρωστάμε! Η Παναγία κοιμάται! Και περιμένει να δει αν την αγαπάμε ή αν την ξεχάσαμε! Θα την τιμήσουμε με τον αγώνα μας στη νηστεία και την καθαρή μυστηριακή ζωή ή θα την προδώσουμε για ένα σουβλάκι; Ας είναι η περίοδος του Δεκαπενταύγουστου η ευκαιρία επιστροφής σε αυτήν! Και ας της ψάλλουμε μυστικώς και με γόνυ καρδίας : "Πρὸς τίνα καταφύγω ἄλλην, Ἁγνή; ποῦ προσδράμω λοιπόν, καὶ σωθήσομαι; ποῦ πορευθῶ…; Ποίαν δὲ εὑρῶ καταφυγήν; ποίαν θερμὴν ἀντίληψιν; ποῖον ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν; Εἰς Σὲ μόνην ἐλπίζω, εἰς Σὲ μόνην καυχῶμαι, καὶ ἐπὶ Σὲ θαρρῶν κατέφυγον." Βαγγελιτσα Βασιλειου Νικολιτσα Κατσικη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους