Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί η Ισπανία οδεύει προς μόνιμη απώλεια της Θέουτας Γράφει ο: Theodosiadis Michail (στο 1ο σχόλιο το πρωτότυπο κείμενο στην αγγλική) Πριν από μερικούς αιώνες, ο Νικολό Μακιαβέλι (Διατριβές) θα γράψει ότι για να διατηρήσουν την ίδια τους την ύπαρξη, τα κράτη οφείλουν να αγωνίζονται διαρκώς ώστε να επεκτείνονται.

Περιέγραψε δύο βασικές μορφές επέκτασης: το Imperio και το Dominio. Το Imperio λειτουργεί με δύο επιμέρους τρόπους: (Α) Την εθελοντική συνεργασία και σύμπραξη μεταξύ εταίρων· (Β) Τα καταναγκαστικά μέσα που δεν φτάνουν όμως έως την πλήρη στρατιωτική κατάκτηση. Το Dominio, αντίθετα, βασίζεται σε απροκάλυπτα επιθετικές στρατιωτικές ενέργειες, επιδιώκοντας την κατάκτηση και την άμεση υποταγή.

Τα κράτη που δεν επιδιώκουν ενεργά να επεκταθούν, διακινδυνεύουν να υποταχθούν στους ανταγωνιστές τους που θα αδράξουν την ευκαιρία να τα υποδουλώσουν.

Με στόχο να επιβιώσουν, στον αδυσώπητα ανταγωνιστικό κόσμο της διεθνούς πολιτικής, τα ευρωπαϊκά κράτη ένωσαν τις δυνάμεις τους και σχημάτισαν συμμαχίες σε εθελοντική βάση.

Για να αποφύγουν τη στρατηγική παρακμή και να αναχαιτίσουν τις απειλές από την Ανατολή, συγκρότησαν μια Ένωση - επιδιώκοντας έναν στόχο που μοιάζει με την πρώτη αρχή του Imperio.

Κατάργησαν τα εσωτερικά σύνορα, επιτρέποντας στους πολίτες και τα εμπορεύματα μεγαλύτερη ελευθερία μετακίνησης.

Αυτή η επέκταση βρίσκεται στο ίδιο το επίκεντρο των θεμελιωδών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, η πρόσφατη κρίση στην Θέουτα αποκάλυψε μια κραυγαλέα αδυναμία.

Το πραγματικά σοκαριστικό για τον κόσμο δεν ήταν η αποτυχία της ισπανικής κυβέρνησης να προστατεύσει ένα εξωτερικό σύνορο της ΕΕ· αντιθέτως, λειτούργησε ως υπενθύμιση μιας βαθύτερης συστημικής κρίσης που μαστίζει την ευρωπαϊκή Δύση: μια κρίση ηγεσίας και κατάρρευσης θεμελιωδών αξιών.

Σύμφωνα με τον Μακιαβέλι, οι ικανοί ηγέτες πρέπει να λειτουργούν τόσο ως «λιοντάρια» (για να αποτρέπουν και να συντρίβουν τους εχθρούς μέσω της ισχύος) όσο και ως «αλεπούδες» (για να εντοπίζουν τις παγίδες, να ξεγελούν τους ανταγωνιστές και να καταστρώνουν ευέλικτες στρατηγικές). Παρότι τα ευρωπαϊκά κράτη διαθέτουν τεχνολογία αιχμής και ορισμένα αξιόμαχες ένοπλες δυνάμεις (που ιστορικά τους επέτρεπαν να προβάλλουν την ισχύ τους σε περιφερειακούς γείτονες όπως το Μαρόκο και η Αλγερία), οι σύγχρονοι ηγέτες τους απέτυχαν να λειτουργήσουν ως «αλεπούδες». Όπως ακριβώς συνέβη στην αρχαία Ρώμη, μετά την πτώση της Καρχηδόνας - όπου η εξαφάνιση ενός πραγματικού αντιπάλου έκανε τους πολίτες να απεμπολήσουν τις πολιτικές τους αρετές για χάρη μια ανούσιας και πλαδαρής πολυτέλειας— έτσι και οι δυτικές κοινωνίες αναλώνονται απορροφημένες σε ήσσονος σημασίας επιδιώξεις, χάνοντας την επαφή με τις σκληρές γεωπολιτικές πραγματικότητες που βρίσκονται ακριβώς έξω από την πόρτα τους.

Όπως παρατήρησε ο Ρωμαίος ιστορικός Σαλλoύστιος, η πολιτική αρετή και η ετοιμότητα διατηρούνται χάρη στο metus hostilis: τον υγιή φόβο απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό.

Αυτός ο φόβος αναγκάζει τους ανθρώπους να υπερβούν τις πάντα υπαρκτές μικροπρεπείς φιλοδοξίες.

Όταν ένας μεγάλος αντίπαλος υποτιμηθεί και η απειλή φανεί να έχει εκλείψει, η φιλοδοξία στρέφεται προς τα μέσα, γεννώντας την απληστία, τη χλιδή, την μικροπολιτική και τις ιδιοτελείς ιδεολογικές διαμάχες.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, ένας αγγελικά πλανεμένος δυτικός φιλελευθερισμός πείστηκε ότι η ιστορία είχε τελειώσει και ότι οι εξωτερικές απειλές είχαν εξαφανιστεί.

Έτσι, οι ευρωπαϊκές ελίτ στη θέση της γεωπολιτικής επαγρύπνησης έβαλαν τον «έκλυτο» βίο, βυθισμένο στην άνεση, την ηδονή, την αμαρτία και την νωθρότητα, χάνοντας από τα μάτια τους πραγματικούς υπαρξιακούς κινδύνους και διασπώντας την κοινωνική συνοχή που απαιτείται για να τους αντιμετωπίσουν.

Κατά συνέπεια, η ετοιμότητα της Ευρώπης έχει υπονομευθεί σοβαρά, την ώρα που ασθενέστερα κράτη - λειτουργώντας ως πραγματικές «αλεπούδες» - καταφεύγουν όλο και περισσότερο στον ασύμμετρο πόλεμο για να εκμεταλλευτούν αυτά τα κενά.

Επιτείνει δε αυτή την ευαλωτότητα το γεγονός ότι οι εσωτερικές τριβές έχουν διχάσει την Ένωση (εξαιτίας των προσπαθειών της Γερμανίας να εδραιώσει την κυριαρχία της μέσω οιονεί αποικιοκρατικών οικονομικών πολιτικών), ενώ οι περαιτέρω εμπλοκές σε καταστροφικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή - και πέραν αυτής - έχουν εξασθενήσει ακόμα περισσότερο τα ευρωπαϊκά έθνη.

Παγιδευμένοι στα αδιέξοδα του επιθετικού κοσμοπολιτισμού τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες όχι μόνο απέτυχαν να ενεργήσουν ως «λιοντάρια» έτοιμα να προβάλουν σκληρή ισχύ, αλλά απέτυχαν επίσης να προβλέψουν τα κενά εξουσίας που δημιουργούνται όταν η σκληρή ισχύς εγκαταλείπεται στη γεωπολιτική σκακιέρα.

Ένας διορατικός, πραγματιστής ηγέτης (εμπνεόμενος από το αρχέτυπο της αλεπούς) θα είχε αναγνωρίσει τις συνέπειες της αδράνειας και θα είχε προβλέψει πώς οι περιφερειακοί ανταγωνιστές θα εκμεταλλεύονταν αυτό το πολιτικό κενό.

Αντίθετα, τα πρόσφατα γεγονότα στη Ισπανία βρίσκουν του Ευρωπαίους ηγέτες απροετοίμαστους, να τρέχουν πανικόβλητοι να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, σε μια κατάσταση όπου είναι πλέον ξεκάθαρο ότι υπάρχουν ελάχιστες ελπίδες να γυρίσει το παιχνίδι υπέρ της Ισπανίας.

Βλέπουμε κράτη, όπως η Ιταλία, να αντιδρούν σπασμωδικά, επιστρέφοντας στον παλιό, δοκιμασμένο εαυτό τους: επαναφέρουν τους εθνικούς συνοριακούς ελέγχους και περιχαρακώνονται στο εσωτερικό τους.

Μήπως όμως αυτή η εδαφική περιχαράκωση στρέφεται ενάντια στην αρχή της επέκτασης ως μέσο επιβίωσης; Ή μήπως αποδεικνύει τελικά ότι ο επιθετικός κοσμοπολιτισμός της Ευρώπης ήταν μια παταγώδης αποτυχία; Προφανώς, τα κράτη θα χρειαστεί να ανακτήσουν τον εθνικό τους έλεγχο, απομακρυνόμενα από την ουτοπική αυτό-καταστροφή.

Ωστόσο, με το να περιχαρακώνονται στο καβούκι τους, δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν από την ευάλωτη θέση στην οποία βρίσκονται.

Μπροστά σε αυτό που μοιάζει με μια «εξελισσόμενη κατάρρευση», η Ισπανία μπορεί να μη χάσει τη Θέουτα αύριο· η απώλεια όμως ενδέχεται να έρθει πολύ γρηγορότερα από όσο νομίζει κανείς!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους