Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μην κάνεις έτσι, ρε Μιχαλάκη…» (Κάποτε Στου Μόρφου) Ο γείτονας ήταν χωραΐτης, φιλότιμο παιδί και συμβουλευόταν συνεχώς τον παππού για το πώς να περιποιηθεί το αρκετά εκτεταμένο περιβόλι του "Στου Μόρφου". Το είχε κληρονομήσει σχετικά πρόσφατα, από έναν άκληρο θείο, ο οποίος «έφυγε» άδικα (αδέσποτη σφαίρα, είπαν) κατά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963… Μια μέρα, ο ατζαμής χωραΐτης έβαλε, με τον αδελφό του, φωτιά για να κάψουνε κάτι ξερά, ανάμεσα στο δικό τους περιβόλι και στο δικό μας.

Άξαφνα, δυνάμωσε ο αέρας και κάηκε η μισή πλευρά από όλες τις ακρινές πορτοκαλιές τού παππού, κι επειδή το περιβόλι μας ήταν στενόμακρο, το ΄βλεπες και μαύριζε η ψυχή σου… Τα δυο αδέλφια πάλεψαν με αυτοθυσία να την σβήσουν (ανέβαιναν στα δέντρα και κόβανε όσα κλαδιά λαμπάδιαζαν) κι ως ένα βαθμό τα κατάφεραν.

Όμως η ζημιά, ζημιά… Ο παππούς, όντας παθολογικά δοσμένος στα «δεντρά» του, σαν τα είδε τσουρουφλισμένα, κόντεψε να πάθει συγκοπή κι όταν συνήλθε, του ήρθε να πάει να πνίξει τον «χωραΐτη». Μα σαν τον αντίκρισε καταφαρμακωμένο και με χέρια γεμάτα βαριά εγκαύματα, δάγκωσε τα χείλη και γύρεψε να τον παρηγορήσει με ψέματα: «μην κάνεις έτσι, ρε Μιχαλάκη! Δεντρά είναι· ξαναγίνονται…» Την ίδια μέρα κλάδεψε όλα τα καπνισμένα και γιόμισε τα χαντάκια με νερό.

Σε λίγες βδομάδες, λέει ο παππούς, έγινε ένα θαύμα: οι κυριολεκτικά μισοκαμένες πορτοκαλιές, ξαναφούντωσαν από την κλαδεμένη τους πλευρά, λες και δεν είχανε καεί ποτέ τους! «Κι ύστερα λένε πως τα δεντρά δεν έχουν νου!».

------------------------------------------------------------------ (Στη μνήμη τού Πέτρου Χατζηπαύλου με απέραντη Αγάπη και ευγνωμοσύνη, Αντιγόνη, Κώστας και Μαρία-Φωτεινή) Κ., 25/8/2007 @ακόλουθοι @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους